Markiezen

Je gelooft je ogen niet als je wakker wordt en je houten kop door het luik steekt om naar het landschap te tuuren! De hallucinante Hanavave baai van fatu Hiva! Kijk, we hebben al veel mooie dingen gezien tijdens de afgelopen twee jaar, maar dit overtreft ze toch wel allemaal! Vulkanische rotsformaties in de vorm van meteorieten, prehistorische monsters, drakenruggen, enorme falussen, ingeplant in de meest weelderig fertiele natuur dat je je kan voorstellen en waar de zon en wolken een lightshow afsteken waar Steven Spielberg alleen maar kan van dromen! Je gelooft je ogen niet!
Uitbundig vriendelijk en sympathieke mensen, een stressloos dorpje aan een kronkelend riviertje, vers fruit(!) -in het bijzonder onze favorite superzoete, gigantische en megalekkere Polynesische pompelmoezen-, een duivels verfrissende duik in een zoetwaterbad aan een ongerepte waterval in de bergen of zelfs gewoon een wandeling op de vaste onbeweeglijke grond. Hoe orgasmisch, al die kleine dingen waar je maar niet genoeg kan van krijgen na drie weken zilte zee! :)

Principieel moet je eerst inklaren op Hiva Oa, maar om ons tijd en een zenuuwslopende aandewindse koers te besparen wou ik absoluut eerst naar hier varen en een $100 boete riskeren (zoals de roddels de ronde doen)? NO way! De Markisianen zijn super vriendelijke en mega relaxe mensen, zelfs de gendarmerie maakt er geen probleem van als een zeiler enkele dagen op adem wil komen in dit aards paradijs alvorens naar de "harde" realiteit te trekken op Hiva Oa.
In tegenstelling met de Galapagos is de inklaringsprocedure kostenloos en een fluitje van een cent in Frans Polynesië. In Hiva Oa zijn Jacques Brel en Paul Gauguin begraven. Het geeft een goed gevoel om enkele uren aan de voet van het graf van een belangrijk landgenoot door te brengen. Hij was een lokale held voor de Markisianen in de tijd. Hij heeft een graf met zicht op de oceaan en de Atuona baai en ik ben toch beetje fier dat ik Belg ben en zoals hem naar hier ben gezeild, gewoon om vriendschap te sluiten met een van mijn favorite poëten.Gauguin ligt maar ergens op de derde rij en dat is geen toeval... (sextourist-artist)

Hiva Oa, Tahuata, Ua Pou, Nuku Hiva, ze hebben allemaal hun eigen adembenemende karakter, maar na ruim drie weken de eilandengroep te verkennen blijft het ongerepte Fatu Hiva onze favoriet. Het is tevens het enige eiland zonder luchtstrip...

Galapagos naar de markiezen

Nog een laatste keer wouden we met onze zeeleeuw-vrienden zwemmen, net voor we het anker optrokken. Een leuke herinnering voor de komende drie weken oversteek. Die beesten zijn zo fantastisch! Terwijl we tussen een tiental zxemplaren snorkelen is eentje dat liefdevol in mijn enkel komt bijten en zwemmen dan even weg. Dan komen ze terug en kijken ze je aan met hun grote, lieve, donkere ogen. Ze laten zich zelfs strelen! Ik had er graag eentje mee naar huis meegenomen, maar ik had Jan al mee, en dat is reeds een bootvol!

De eerste dagen zeilen was het "berekoud", de -van de zuidpool afkomstige- Humboldt stream laat zich voelen, s' nachts moeten we zelfs een trui dragen. Maar we gaan goed vooruit, we hebben een knoop stroming mee, samen met de 16 knoop ruime wind, dat is leuk. Jan is een verrassend goede 'zeilmate'. Hij blijft uuuuuren wakker als hij zijn Nintendo en mp3 player maar vast heeft, hij is alert voor de veiligheid aan boord én hij blijkt een schitterende, creatieve kok! Tis precies een beetje vakantie voor mij! :)

Daarenboven is het een erg rustige passage geworden. Drieduizend mijl zonder squalls, zonder harde wind, zonder echt grote golven, zonder te reven, zonder de genua's uit te bomen, zelfs zonder overstag te moeten gaan! Waauw! Je wordt er lui van! Pas na twee weken varen moesten we -om de koers naar Fatu Hiva te richten- pal voor de wind gaan varen en dat deed pijn. Vreselijke rolbewegingen omdat er te weinig wind was en te veel golven. We moetsten zitten, liggen, hangen of kruipen om je voort te bewegen. Vreselijk, zelfs een glas water uitschenken was onmogelijk. Maar volgens het grib -weerbericht zou het de komende week 15 knoop mooi oostenwind blijven. Een perfecte reden om de spi uit te zetten en een heerlijk stabiele koers te varen, daaagen aan een stuk, dag en nacht, zonder ophouden. Het was prachtig!
We hebben de tweede week van de oversteek in totaal 36 uur zonder wind gedieseld en we hebben er in totaal 23 dagen voor nodig gehad om vanuit de Galapagos de baai van Hanavave binnen te varen en, hoe kan het ook anders, het was natuurlijk tien uur s' nachts (maw het was zo donker dat we de dolfijnen die vlak voor de boeg zwommen niet konden zien. Maar gelukkig was er de radar, en een half uur later lagen we te pitten als Marqisiaanse rotsen.

Galapagos

Met twee beafort en drie dubbel gereefde zeilen naderden we net na zonsopgang het meest oostelijke eiland van de galapagos; San CHristobal. Niet dat zeil minderen in deze windomstandigheden noodzakelijk was, integendeel, maar we wouden een baai met een veelzeggende poëtische naam als "wreck bay" toch liever niet uitdagen door s'nachts binnen te varen! Op 't eerste zicht een nietszeggende banale baai op een dof eiland met afzichtelijke bouwsels in Ecuadoriaanse stijl. Maar ons anker raakt nog de bodem niet of een welkomst commité van een 10-tal jonge zeeleeuwen dansen voor, onder, langs en achter de boot heen! Hilarisch! Geen enkel zwemplateau, zwemtrap of bijboot blijft gespaard, ze doen allen dienst als potentieel zeeleeuwenhotels!
Een uitgebreid ontbijt of twee uur later komt de gezondheidsinspectie aan boord om ons grondig te onderzoeken met tien ziekte vragen. Minuten later zijn we glansrijk geslaagd, gezond bevonden en mogen eindelijk aan wal van dit intrigerende natuurpark. Geheel onverwacht zijn de prijzen op het eiland. Je betaalt honderden dollars om in te klaren, maar je kan een heerlijke "ceviche de camaronnes" eten voor $6 of een "menu del dia" met voorgerecht, hoofdschotel en drank voor maar $2,5! Een kleine discrepantie, maar het maakt het verblijf hier des te exotisch!
Zestien dagen na Panama arriveerden we gelukzalig op de Galapagos. Het is een trage, frustrerende en -voor mij in elk geval- een zenuwslopende overtocht geweest. De doldrums maken een zeiler zo dol als een drum!


info: Een yacht betaalt tussen de US $200 en $300 immigratiekosten en mag drie weken (in dezelfde haven) blijven. Indien men wilt rondcruisen tussen de eilanden mag je daar veel geduld en gerust $1000 voor betalen, je hebt een speciale 'permit' nodig en moet nog 's $100 p/p parkfee bijleggen. Wij blijven lekker hier chillen.

Panama city en de voorbereiding van de Pacific

Bijna 3 weken zwaar gewerkt aan de boot voorbereiden voor de volgende etappe, want het is er een lange! Vierduizend zeemijlen met een tussenstop in de Galapagos. Boot terug scherp gesteld, materiaal arsenaal bijgevuld, proviand inslaan, crew gewisseld(?), en onszelf verwend met het vele lekkers in het sympatiek drukke en goedkope Panama city. En gewerkt is geen understatement! Nieuwe prachtige UV strip aan de Genua genaaid, nieuwe luikbeschermers gemaakt (tegen de zon en warmte), motoronderdelen als lucht- en oliefilters, impellers, dichtingen, lagerringen, en olie, een nieuwe startbatterij, nieuwe harde dinghy gekocht (voor géén geld), we hebben zelfs onze (vier) butaanflessen kunnen hervullen, wat we zelfs in de Caraïben quasi niet hebben kunnen doen! We hebben navigatiekaarten van alle atollen in de Zuid- Pacifiek en de oost- Australische kust ge..euhm..kocht, pilots gecopieerd, alle tanks nokvol met water en diesel, etc, etc.. allee, we zijn d'r klaar voor.
Eve is voor een deeltje van de reis naar huis gevlogen om haar familie-batterijen wat op te laden, en tevens omdat ze die lange oversteken (4000 mijl tot de Markiezen), niet zo tof vindt. (snif)


Ik wilde die oversteek wel gerust alleen doen maar had toch liever een zeilslaaf aan boord, al was het maar om af en toe een klapke tegen te doen. Eve was niet zo enthousiast met mijn voorstel om een lokale Panamese schone aan boord te nemen ;) maar het toeval wou dat nét nu, onze trouwe ouwe Jan Jolly (alias sailorboy) met zijn knappe Algerijnse vriendin had gebroken, zijn job gepauseerd én zijn huis doorverhuurd! Er bestaat geen toeval! Hij zal meevaren tot Australië eind dit jaar, tenminste als hij mij zolang kan verdragen. Tis een mager alternatief van die Panamese, maar tis er wel een, hé? :)
Een week nadat Jan is binnengevlogen kunnen we vertrekken, als de wind gunstig staat, ttz dat we moeten vertrekken als de ITCZ (de "Inter tropical conversion zone" of kortweg windstille zone rond de evenaar) zoveel mogelijk noordwaarts ligt, en de wind uit een gunstige richting, zoniet moeten we negenhonderd mijl dieselen tot de Galapagos en dat zien mijn tere zenuwen niet zo zitten! Al die voorwaarden op een rij is wel nogal veel gevraagd, zeker hier in de tropen. Gezien onze afdeling verse groenten en fruit aan boord er ook niet beter op wordt beslissen we de haak te lichten. We gaan nog enkele dagen wachten in de mooie en relaxe eilandengroep "Las Perlas" op dertig mijl van de hoofdstad. Niet om te relaxen -want zo zijn we niet- maar om het onderwaterschip en schroef te doen blinken alsof het nog nooit heeft geblonken, we willen een flitsend snelle overtocht want we zijn laat in het seizoen!
Na drie dagen onderwaterpoetsen, jungle trekken, kokosnoten plukken en bananen hakken vertrekken we, de gribs (wind weerbericht) zien er wel niet zo optimaal uit, maar we moeten toch nekeer weg, we zullen de eerste dagen in de doldrums wel dobberen of powersailen, we zien wel! Een droomtocht tijdens de eerste dagen, een zachte bries uit het zuidwesten loodste ons zuidwaarts, op een zilveren zee. We wilden afzakken tot vier graden boven de evenaar alvorens de oprit van de tradewind autostrade naar de Galapagos te nemen. Maar het weer dacht daar anders over en veranderde eens we in de buurt van die oprit waren, een stijve bries met steile golven en sterke stroming verhinderden dat we de goede richting uitgingen. We konden kiezen tussen terug Noordwestelijk (terug-) varen of zuidoostelijk, richting vaste land van Ecuador... baâalen!
Om een lang verhaal kort te maken heeft een week langer voor de overtocht heeft ons wel vogel- en dolfijnspectakel opgeleverd. Ik had geen idee dat die beesten in staat waren acrobatie te doen waar de africhters in het Brugs dolfinarium bleek zouden van worden. Mééters hoog in de lucht met omgekeerde salto's, table top kicks, sliders en powergybes, en dan nog in formatie van tien ook! Wohoow! Hallucinant! Jan heeft een echte zeilers attitude, motorzeilen is voor mietjes, beter twee knopen rustig varen dan uitlaatgassen ontbijten, lunchen en dineren en stressen over de dieselvoorraad! Wat is een weekje langer op een jaar tijd? Dat is nog nekeer gesproken!
Dus twee weken dobberen na ons vertrek zijn we de baai van San Christobal "binnengegleden". De Galapagos!
We zijn nog maar net geankerd en enkele zeehonden zwemmen al onder en springen rond onze boot. Zo'n grappige beesten! Elke dinghy of zwemplatform doet dienst als potentieel zeehond-zonnebadplaats. Overal hoor je ze geeuwen, blaffen(?), "boeren" of ander rare geluiden maken. Hilarisch! Fregatvogels en "blauwvoet Boobies" maken de lucht onveilig. San Christobal is een meevaller, helemaal niet toeristisch, de mensen zijn super vriendelijk, het bulkt van de wildlife, en tis hier zelfs Ecuadoriaans goedkoop! (behalve de inklaringsprocedure die toch een US$200 kost + optionele US$100 p/p natinaal park toegang)

San Blas en Panama

Na ons drukke Cartagena- avontuur werd het nog s tijd voor iets anders.

Ten eerste werd het tijd om ons naar de Pacifiek te reppen, het cruising seizoen van de zuid pacifiek is reeds begonnen, en wie weet hoelang het nog zal duren alvorens we kunnen transitten¿

Anderzijds wouden we graag nog even uitblazen alvorens het Panama kanaal te passeren.

Alle zeilers zeggen dat je de San Blas niet mag overslaan, het is het beste van de Caraiben... so, ...fuck it, we spelen nog een weekje paradijsje in de San Blas.

Vertrokken met een veelbelovende 35 knoop wind om uiteindelijk drie kwart van de 150 mijl te moeten dieselen in een oliegladde zee. Het is hier ook altijd wat in de zuidwest Carieb! We gaan te traag op motor alleen, waardoor we op de koop toe nog aankomen nét na zonsondergang!

Het is 1930 u, stikdonker, we varen met stalen zenuwen, zo traag mogelijk op gps, radar en dieptemeter- coordinaten tussen riffen door, naast het silhouet van Tub Pak, het eilandje waar we onze eerste nacht gaan spenderen. We gooien het anker en de motor gaat af als we nog twee meter onder de kiel lezen. De stress valt als een blok van mijn lijf. Man, wat is het hier beangstigend zalig stil!!

We geloven onze ogen niet als we s´morgens door de patrijspoort naar buiten gluren. Een beeld uit een paradijzenkataloog.

We liggen alleen voor anker aan een eiland met desolate parelwitte stranden, barstend vol kokospalmen, riviertjes, vogels en jungle, en in de verte een kleine nederzetting van hutten op palen met talloze gekleurde vlaggen boven de daken. (Verkiezingen?)

Achter ons, in de verte, het Panamese vasteland, er hangt ochtendnevel in de jungle heuvels terwijl de zon in een rode gloed wakker wordt. Precies gelijk in de films! Is dit wel echt? Even later komt een Kuna indiaan in zijn prauw op ons afgevaren om het "liggeld" te betalen. Zeven Balboa (idem US$) per week, Ok niet echt duur te noemen, maar tis wel een beetje ontnuchterend. We worden straks verwacht om een klapke te doen met het dorpshoofd. Spannend, en Eve is al zenuwachtig. :) Stressen, stressen dat die Kuna indianen in de San Blas doen! Het ontvangst commitee "zat" al klaar in hun congres hut -dat is de grootste hut van het dorp- om ons te ontmoeten, ...in hun hangmat! Een geestige babbel over ons thuisland en over Europa, over de wereld en over de matriarchale Kuna gemeenschap. Verder in het dorp kopen we enkele schitterende "mula's", geometrische tekeningen genaaid op verschillende lagen stoffen met verschillende kleuren en die de traditionele vrouwen dragen op een bloes met bloemmotieven, in combinatie met een donkerblauwe sahrem en een rode hoofddoek. Hun armen en benen zijn geornamenteerd in strak gestyleerde arm- en beenbanden(?). Het heeft wel iets sexy, jarretel- achtigs, of heb ik gewoon een zieke geest? :) De Kuna's houden van kleuren, zoveel is zeker, en het geheel is nog mooi ook!

We verkennen alle dagen een ander deeltje van de mooie San Blas, genieten van de kalmte, de natuur, de mensen, het kristalklare water, zonder enige andere cruiserboten tegen te komen. Wanneer we na enkele dagen arriveren in Coco Bandero, willen we hier niet meer weg! NIE NORMAAL! Maar ik ga er niet te veel reclame over maken, want dit paradijsje moet geheim blijven. Ik heb hier tijdens het snorkelen op een van de riffen mijn eerste (gigiantisch) grote zwarttiphaai gezien. Hij leek niet echt geïnteresseerd in mij als lunch (of misschien was dat wel omdat ik van de paniek een te schrikwekkende kop trok?)

Colón en het Panama kanaal

Lang uitgekeken naar dit moment. De hele Atlantische oceaan en de Caribische zee achter ons. Het moest er nekeer van komen! We zijn ondertussen 20 maand onderweg. Een drukke boel hier in Colon, 50 reuzecargo's per dag in en uit de sluizen, Daar moeten wij een plaatsje tussen vinden om naar de andere zijde geschut te worden. Vanaf onze aankomst op de voorziene ankerplaats van "the flats" zijn we de procedure gestart; Een agent ingehuurd om onze transit asap geprogrammeerd te krijgen. Dezelfde dag gaan we naar het kantoor van de ACP (autoridad del Canal de Panama) om gemeten te worden. Morgenvroeg komen ze meten of we met onze 35 voet kleiner zijn dan 50 voet, dan kunnen we met die papieren gaan betalen en vanaf dat de betaling uitgevoerd is, wordt je opgenomen in het transitschedule: drie dagen en US$750,00 later liggen we in de sluizen! (de transit fee is US$610 en je moet voldoende fenders en voldoende lange meertouwen hebben, die we hebben gehuurd. Wij hadden 18 ingebonden autobanden en 4 dikke meertouwen van 50 meter lang en kostte ons incl. service US$140. Elke boot moet een kapitein (ikke), een adviseur (José) en vier "linehandlers" hebben. Wij hadden drie vriendelijke cruisers aan boord geadopteerd voor onze doortocht. Eten, drinken, kletsen en aperitieven, een gezellige boel aan boord! (Indien je linehandlers inhuurt kost je dat tussen de US$60 @ US$85 elk)
Colón is een stad met een eigenaardige apocalyptische vibe. Iedereen zegt dat het er erg gevaarlijk is. Je mag nergens rondlopen of je wordt overvallen, zegt men. Maar dat is niet onze indruk. Het bezit erg mooie -doch slecht onderhouden- coloniale architectuur, een bruisend hyperakief commercieel leven, overal winkels, een levendige groenten en fruitmarkt, veel chinezen, grootwarenhuizen, shoppingmalls, internet cafés,en vriendelijke mensen. Voilà!

De transit door het kanaalEr zijn zes sluizen in totaal. jachten die zuidwaarts transitten worden s'avonds geprogrammeerd om door de drie Gatun sluizen geschut te worden en 27 m te stijgen. Dan moeten we overnachten aan een boei op het wondermooie Gatunmeer. De volgende dag gaat de trip 30 mijl verder zuidwaarts naar de Pedro Miguel Sluis en Miraflores sluizen nog 's vijf mijl verder. Zevenentwintig meter (+ plus getijde verschil) terug naar beneden en that's it! Een fluitje van een cent.

Meer foto' s op de site...

Cartagena

Cartagena De tocht van Aruba naar Cartagena is berucht omwille van haar extreme weersomstandigheden langsheen de kust van Colombia. 'Den vuilen hoek' van de Caraïben waar golven zich opstapelen en winden uit het niets plots stormkracht aannemen! Den truuk is om gewoon te wachten in Aruba en te vertrekken met een weersvenster van drie dagen mooi weer, en die bestaan! Mijn favoriet weerstation en routeplanner voor de Carieb is zonder twijfel Chris Parker (8104 USB om 1230 UTC). Als hij mij groen licht geeft te vertrekken dan ga ik, ook al zeggen de gribs anders. Dus vol vertrouwen zeilen we reeds twee dagen in magnifieke condities op 20 mijl langsheen de kust van COlombia, waar we dagelijks zijn uitgebreid weerbericht aanhoren. Als bij donderslag zijn de condities sinds vandaag compleet gewijzigd, een storm kondigd zich aan, niet morgen, niet binnen twaalf uur, maar NU! Onze windmeter gaf slechts pieken van 30 knoop aan, en dat is geen "gale" wind. Misschien is dit een voorbode en moet het ergste nog komen, het was een prachtig zonnige dag, blauwe lucht, met hier en daar wolken.Ik vond wel dat de ruime wind aan de stevige kant was, en dat de zes meter golven aan de hoge kant waren, en ik dacht als dit de gunstige condities zijn, wat moet het hier dan zijn tijdens een storm??? It's all a mather of perspectives, is't it?Soit, ik heb nog wat meer gereefd, een extra bullietalie aan de giek gebonden (drie in totaal) en heb de hele dag en nacht achter het roer gestaan. Hoge brekers haalden ons in, gromden in ons kielzog of stortten op het achterdek om ons dan van de golf te surfen. Ik wou in geen geval dwars op de golven komen te liggen, want dan zouden we zijn plat gegaan! Gelukkig was er een volle maan dat ik het gevaarte zag afkomen en eigenlijk was dat nog wel fun ook. De volgende middag als we de toverachtige baai van Cartagena binnenvoeren was er geen zuchtje meer, het water spiegelglad. Het was voorbij, en ik kon eindelijk gaan slapen. Andere boten die overgevaren waren die dag spraken van 45 knoop wind, er is later die dag een boot binnengevaren met afgebroken mast. Onze windmeter heeft het opgegeven. Het is goed geweest, maar we hebben er even genoeg van... Gelukig zijn we in Cartagena en we zijn zo blij dat we terug in Colombia zijn!!!

Los Roques en de ABC´s

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

trujillo, huachaco

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Arequipa, Lima

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Peru, Cuzco, Agua Calientes, Machu Picchu

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Copa Cabana, Titicaca meer en het wondermooie Isla del Sol

De hele nacht heb ik wakker gelegen, braakneigingen, ziek, zwak, vermoeid, voedselvergiftiging? Die taart was nochtans super lekker, maar wel een beetje verdacht! We hadden onze bustickets al gekocht, en ik vond het niet nodig om daarvoor nog langer te blijven, we moeten immers verder, er staat nog veel op het programma! Op nog geen 3 uurtjes -kokhalzend- rijden ligt Copacabana, een charmant dorpje, gelegen aan zuid-oostelijke oever van het magisch mooie mythische Titicaca meer. Tweehonderddertig km lang, grensoverschrijdend tot diep in de Peruviaanse Andes, en een eiland waar volgens de Inca mythologie, de zon is geboren; Isla del Sol.

Een bootrit van alweer 3 uur brengt ons naar Santiago Pampa aan de noordzijde van het eiland. Het is alsof de tijd is blijven stilstaan op isla del sol. Traditioneel geklede vrouwen met Lama's en ezels klimmen de honderden steile trappen naar de boven waar het dorp is gelegen.

Fuck, we moeten met onze zware rugzakken naar boven waar er guesthouses zijn. Ik sta nog steeds te trillen op mijn benen en nog meer als ik al die trappen zie, maar het wil niet pakken, Eve wil mijn zakken niet meesleuren. ;) Maar laten we een erg lang verhaal kort maken en schrijven dat die beklimming een ware middeleeuwse calvarietocht leek en dat het eiland, hoe heilig ook, nog nooit zo vervloekt is geworden! De koude nacht (in een kamer met hallucinant zicht op het meer) heeft me terug op mijn benen gebracht, en maar goed ook, want we willen met een lokale gids het eiland verkennen en de Inca ruines gaan bekijken. De wandelingen op het eiland zijn adembenemend mooi en ruines zijn wat ze zijn, maar een ding is zeker, het misterieuze Isla del sol is een magische plek op deze aardbol!

meer foto's zie onze website

Potosi, Sucre, La Paz

Potosi, Sucre en La Paz
Potosi, de hoogste stad van Zuid-Amerika op een duizeligwekkende hoogte van 4070 m, en ooit een van de rijkste steden van het continent vanwege haar lucratieve zilvermijnen, met smalle straatjes, coloniale huizen met schitterend gesculpteerde balconnen, rijk geornamenteerde kerken, maar ook rijk aan geschiedenis. Miljoenen mijnwerkers, afrikaanse slaven en indigenen werkten hier decenia's in omstandigheden waar je van huivert. Men spreekt van acht miljoen doden (verongelukt, ontploft, longaandoeningen, etc ), gewoon omdat de spanjaarden het zilver wouden om geld mee te maken zonder geld te spenderen. Vandaag wordt er door de indigenen nog steeds in die mijnen gewerkt -en in quasi dezelfde omstandigheden- behalve dat ze nu maar tien uur per dag moeten werken en slechts zes dagen per week. Ze ontginnen lood en zink en slechts in beperkte mate nog zilver. Als je daarin rondkruipt kan je pas echt begrijpen hoe middeleeuws het is om daarin te leven. Je kruipt door donkere, smalle, stofferige tunnels met een schrijend tekort aan zuurstof, sommige delen zijn als hete, dampe sauna's, je loopt op losliggende planken over putten waar je de bodem niet van ziet, klimt op scheve ladders, sommige zijn kilometers diep, één seconde onoplettend en het kan je je leven kosten. Daarenboven werk je met dynamiet! D'r zijn leukere dingen! Om de miserie te vergeten chewen ze de hele dag cocabladeren, eten bijna niet, roken en drinken ze pure (90°) alcohol.Ze hebben geen verzekering, geen familieleven. Als je hun vraagt waarom ze het doen zeggen ze omdat het traditie is...

Sucre

Deze mooie administrative Boliviaanse hoofdstad is ontstaan in een vallei omringd van laag gebergte. Typisch aan de stad is dat het een erg uitgebreid cultureel erfgoed bezit. De hele stad is een museum. Alle huizen zijn in gelijkaardige eenvoudige coloniale stijl gebouwd en wit gegekaleid, maar schrille sociale contrasten zien we tussen de mensen op straat. Je ziet poepsjieke bolivianen in maatpak(!) restaurans afschuimen terwijl tientallen schoenpoetsers en bedelaars op de grond kruipen om een sol te verdienen. De Boliviaanse realiteit is hard.

La Paz

Boliviaanse nachtbussen stoppen niet. niet om te eten, niet om te plassen en als de wc (en de luchtventilatie) aan boord defect is heeft iedereen pech! Er is een stopplaats voorzien ergens in het holst van de nacht halverwege. Honger lijden en inhouden dan maar. Wanneer al die bussen aankomen op de beruchte stopplaats in het centrum van een naamloos dorpje zien we dat tientallen mensen overal in de straten van dat dorp de bodem aan het fertiliseren zijn; bomen, huizen, auto's, alles moet er aan geloven! er zijn geen faciliteiten en niemand doet er iets aan... Typisch Bolivië!

Gesitueerd op 3360m en gebouwd op de steile flanken van een 5 km brede canyon, geeft La Paz een woaauw gevoel. Het is niet alleen de hoogste hoofdstad ter wereld, maar ze heeft een drukte alsof het de commercieële draaischijf van de wereld zou zijn. De stad kan je moeilijk onverschillend laten, coloniale architectuur, anderhalf miljoen mensen en ogenschijnlijk evenveel handelszaken waar je werkelijk alles kan vinden, als je maar in de juiste buurt zit. Van gedroogde allegatorkoppen en lamfeutussen op de "mercado de brugas", via de waanzinnige illegale film- en muziekmarkt, naar de textielbuurt waar je het wildste aanbod van hoeden en polleras vindt (traditionele 37 lagige gedrapeerde rokken in de moeilijkste kleurcombinaties en motieven die je je kunt voorstellen), straatrestaurants, groentenmarkten, vleesmarkten, druk bezochte spleelpleinen (met tientallen biljart en fussbaltafels), het houdt nooit op! Een feit is dat de stad tsjokvol staat van straathandelaars, marktkramers en eettentjes, zó vol, dat je hier nog nauwelijks kan rondwandelen; Je kan het niet beter vergelijken met een dag van de lege portemonnee's van de Gentse feesten, maar dan het hele jaar door! ...met andere woorden, een gezellige boel alhier!

meer foto's zie website

Altiplano Boliviano

Een half uurtje rijden vanuit San Pedro en de Chileens-Bolivaanse grenspost is al in zicht. Onmiddelijk daarna begint de klim naar 4000 m hoogte waar de eigenlijke grens zich bevindt. Vier kilometer, pfft, ik moet eerlijk toegeven dat ik er tegenop zie. Vorige reizen naar Tibet en Nepal zijn me telkens bijna fataal geweest. Hoogteziekte. Ik ben geen berggeit of Yak, maar een zeedier. Wat zit ik hier eigenlijk te doen? Het tekort aan zuurstof geeft me braakneigingen, slaapstoornissen, barstende hoofdpijn, of op z'n minst een uitgesproken gevoel van levensmoeheid. Eve heeft daar allemaal geen last van, ze voelt zich kiplekker, ze vindt het hier gewoon een beetje koud! De eerste dag rijden we met een duidelijk oververmoeide chauffeur de hoogvlakte in. Er zijn geen wegen, gewoon sporen in een droge, koude rotswoestijn. Rondom ons uitgedoofde vulkanen en uitgestrekte lege vlaktes. Terwijl we tijdens de rit er alles aan doen om onze chauffer wakker te houden (babbelen, vragen stellen, schouderkloppen geven), krijgen we een adembenemend spectakel te zien. Jesus, wat is Bolivië verrassend mooi!!! We stoppen aan witte (zout-) lagunes met flamingo's, blauwe lagunes, we worden getrakteerd op een "hotspring"dompel, passeren kolkende geisers en stomende fumarollen, en stoppen uiteindelijk aan mijn favoriete laguna Colorada.


Er heerst een Tibetaans sfeerke, weinig zuurstof, er staat een geselend koude wind, maar het rood en groen en blauwe meer bevindt zich in een landschap beyond reality! Waouw! Duizenden roze flamingo's slobberen in het ondiepe water, een kudde gedreven lama's passeren en doen een himalayaanse vos opschrikken, en wij, wij zitten hier maar deze fenomenale scene te aanschouwen...

laguna colorada
Veel drinken en coca thee moeten de hoogteziekte doen verdwijnen, ik ga vroeg slapen met een lading van zeven (!) dekens op mijn bed, en nog lig ik te rillen van de kou, het vriest 20° onder nul en er is geen verwarming. Ik zie, geplet onder het loodzware gewicht van de dekens, de hele nacht aan me voorbij gaan, ik kan de slaap maar niet vatten en heb barstende hoofdpijn...Voor de eerste keer in mijn leven was ik opgelucht toen we om vijf uur 'mochten' opstaan, een lading pijnstillers, ontbijten met roereieren en spek en coca thee, en geleidelijk voelden we de zalige warmte van de opkomende zon. Ik begin terug te leven! Even later op de weg naar de zoutvlakte van Uyuni werden we weer grondig door mekaar geschud, we passeren en akelig mooie spookdorpen (Chiguana) en desolate steenwoestijnen, in Dali-achtige landschappen. Waanzinnig hallucinante beelden van rotsen in de vorm van bomen, paddestoelen, vogels of zelfs prehistorische dieren. Is dit wel echt?


De volgende nacht spenderen we aan de rand van de "salar de Uyuni" in een confortabele 'luxe suite' van een zouthotel. Volledig opgetrokken met zoutblokken, zelfs het meubilair zijn gestapelde zoutkristallen, én, er is zelfs (warm) water!
Na een heerlijke nacht (uit-) slapen zijn we om vijf uur vertrokken om de zonsopgang te aanschouwen ten midden van deze immense zoutvlakte. Het geluid van de stilte en de verblindende schoonheid van het oneindige 'niets' is wat ons zo pakt. Je ziet mijlen vergezichten, zo ver, dat je bijna geen overgang meer ziet tussen het uitgedroogde zoutmeer en de lucht. Het absolute hoogtepunt van deze trek, of zelfs onze reis, is de "Isla de los Pescadores", een donkere parel in de schijnbaar oneindige witte zoutwoestijn. Een oase van rust waar duizenden eeuwenoude cactussen floreren en vanwaar je aan de horizon de sporen van de jeeps kan zien die de verschillende bestemmingen rondom de zoutvalkte verbinden.


Het is bijna een halve dag in de brandende zon vlammen, om in Uyuni aan te komen, aan de overzijde van het meer. En dit is waar je je echte kultuurshok krijgt, we zijn plots in het echte Zuid-Amerika aanbeland! Bolivianen hangen vast aan hun oude traditie, het maakt het land wat het is, en wat het altijd al is geweest. Uyuni heeft op zich maar weinig te bieden. Het is een onaantrekkelijk stoffige en broeierig hete nederzetting van betonnen woonblokken aan een uitgedoofd treinstation op 3650 m hoogte. Maar uitgerekend hier zijn de afgedankte stoomtreinen -even buiten de stad- op een hoop gereden en ondankbaar achtergelaten. In de melancholieke "cemeterio de trenes" staan tientallen vervallen en soms compleet geplunderde stoommachines ten toon, Franse en vooral Britse modellen van uiteenlopende periodes en stijlen die de stoomtrein-mode heeft gekend! Eve en ik vermaken ons hier kostelijk! Bolivië, Wat een fijn land!

meer foto´s op onze website www.criesnwhispers.info

Atacama woestijn

De route naar San Pedro de Atacama via Antofagasta en Calama, die de 2000 km noordelijke chileense kust flankeert, is pakkend mooi. We hadden, na al dat zee- en zeilgeweld in de Caraïben wel 's goesting naar de kalmte van het niets, het oneindige, de stilte van de woestijn. We konden ons geen betere plaats voorstellen dan beruchte Atacamawoestijn, volgens onze gids de droogste woestijn ter wereld. Apocalyptische ontmoetingen van vulkanische heuvels en rotsformaties met het brekend geweld van ongetemde golven van een lichtblauwe oceaan. Mooi!



Maar hoe dieper we het noorden binnendringen, hoe extremer het landschap.
Uitgemergelde zoutvlaktes, geysers en luchtweerspiegelende meren, en decors waar je een perfect idee krijgt wat Armstrong moet gezien hebben wanneer hij in de Apollo door zijn patrijspoort naar buiten keek. San Pedro is een charmant 'adobe-mudbricks' woestijndorpje,
een oase van rust op 2440 m hoogte. Gesitueerd tussen de Valle de la Luna, Inca ruines van Catarpe, hoogvalkte- geisers en lagune's, warmwaterbronnen én dichtbij de Boliviaanse grens, maken het een erg populaire bestemming bij backpackers. Je kan er desertbiken, sandboarden, klimmen, georganiseerde treks doen naar al het omliggende natuurlijk schoon of gewoon chillen op een terrasje in de schaduw van de zinderende zon met een vers geperste fruitcocktail. Na vier dagen rondtrekken in de Altiplano de Atacama, chillen en voorbereiden vertrekken we met een georganiseerde 4x4 tocht, drie dagen Boliviaanse hoogvlakte, richting Uyuni.

Valparaiso

Op een boogscheut van de hoofdstad ligt deze kleurrijke parel aan zee. Gekend voor haar hippy's en drum 'n base party's, maar vooral omwille van het artistiek leven. Grafitti, de gerenomeerde 18° eeuwse "ascensores", typische coloniale architectuur en de poëtische straatjes van Cerro Alege. 'Valpo' is eveneens een studentenstad met uitgebreid aanbod van gezellige restaurantjes en coole, donkere bars. Grote flater in het stedenbouwkundig concept is -je kan het bijna niet geloven- dat de hele kust, compleet van de stad is gescheiden door de industriëele haven.


De zee zie je alleen vanop de Cerro's (heuvels). Gelukkig voor de Valparaisiaan (of valparisioot?) is de hele stad gebouwd op bergflanken waardoor iedereen zicht heeft op zee, en dát is een schitterend concept! Wij zien ons hier ook wel een tijdje blijven hangen...


meer foto´s op onze website www.criesnwhispers.info

Santiago de Chile

Geheel relaxed en als nieuwe mensen hebben we Argentinië verlaten...
Door een besneeuwde 3000m hoge bergpas, waar overgens de douaneposten zijn gelokaliseerd, slingert de autoweg recht Santiago de Chile binnen. Alweer een dijk van een stad! Het mag wel een criminaliteit(?) en smog probleem hebben, bij ons staat het op de top 5 van zuid amerika! Wat maakt deze Europees aanvoelende stad zo leuk? Wel, zelfde Menu als altijd: Vreed vibrerend kultuurleven, lekker en onwaarschijnlijk goedkoop om zeer uitgebreid te eten, Bario Bellavista met haar interbellum -stijl architectuur, een rommelmarkt waar je géén chinese brol vindt, mega coole boekenwinkels, een plezante vibe én tentoonstellingen over Rapa Nui.
Paaseiland (oftewel Rapa Nui). Een extreem intrigerende cultuur op een van de meest geisoleerde plaatsen op deze wereld met haar schitterende "avantgardistische" Moai's. Puur minimalisme! Wooow, daar moeten we misschien een omwegske voor maken? Vliegen zou laf zijn... we zien nog wel?

Een hilarisch fenomeen van de stad zijn de koffiehuizen. Die vindt je wel in elke stad maar hier heten ze "café con piernas", genaamd naar de schaars geklede service-madammen die de koffie serveren. Nog een favoriet van ons is de lomito boccadillo. Een broodje typisch van Santiago met gegrilde steak, oneetbaar veel heerlijke guacamole, tomaat, sla en uien, zó dik belegd dat je het geheel onmogelijk met manieren kan eten. (t' water komt me al in de mond!)

Het mooie "Lake district" en het lekkere "whine district"

Bariloche, Argentinië
Een "ietwat" lastige tocht om hier te geraken. We hebben er meer dan 52 uur (! een record!) over gereisd om zover te geraken. Maar aankomen in het milde, zonnige, lentefris Bariloche na zolang buszitten-en-naar-buiten-gapen, is als een dubbele adrenaline shot krijgen na 2 weken in coma te liggen. Bariloche krijgt soms de bijnaam van het Zwitserland van Zuid America. Het ligt in het "lakedistrict" van de Andes. Witte sneeuwtoppen, groene valleien, grasheuvels, tientallen kristalblauwe reflecterende meren en onbezoedelde berglucht is wat je hier krijgt. Waarschijnlijk zoals Zwitserland ooit geweest is. Wij "hiken" ons te pletter in het onuitputtelijk aanbod van minitreks.

Er dreigt me iets ernstigs te overkomen: Ik begin een natuurmens te worden, heb zin om er met de tent op uit te trekken! Stel je voor!? :)



Mendoza, het hart van de Argentijnse wijnstreek, de levensgenieters van de natie, en de hele regio straalt het uit. Je voelt het al wanneer je in de luchtige, welgeorganiseerde busterminal rondloopt. Gezellige, zonnige terrasjes onder parasolletjes nodigen ons uit om croissants met lait-russe te consumeren. Geene stress! De groene straten, grote parken, brede schaduwrijke voetpaden, gezellige bars en restokes zorgen ervoor dat de vermoeide reiziger -zoals wij dat natuurlijk altijd zijn- kan chillen en profiteren van de erg coole sfeer.Plus het is lente en tevens het seizoen van de lokale kersen en abrikozen en al de rest, en daar maken we maar al te graag misbruik van!


Maar dat is niet alles: de regio passeren zonder je vermoeide botten in de natuurlijke warm water bronnen en thermen te laten weken en sudderen zou een afront zijn aan jezelf, het maakt immers deel uit van de "Mendoza-kuur" En wat de wijn betreft is dit land te mooi om waar te zijn; Voor het equivalent van één fles Bordeaux bij ons heb je hier een kist met een assortiment dat gerust de Franse overtreft! s' Avonds op een terrasje kan je lustig de lokale wijn "proeven", iets waar sommige toeristen problemen mee hebben af te haken... (ik spreek deze keer niet van mezelf)De "7 lakes route" van Bariloche naar Mendoza die deel uitmaakt van de legendarische Route 40 mag er ook zijn. Een sligerende autoweg tussen bergen, rivieren en azulblauwe meren. Man, wat is Argentinië mooi!