Het mooie "Lake district" en het lekkere "whine district"

Bariloche, Argentinië
Een "ietwat" lastige tocht om hier te geraken. We hebben er meer dan 52 uur (! een record!) over gereisd om zover te geraken. Maar aankomen in het milde, zonnige, lentefris Bariloche na zolang buszitten-en-naar-buiten-gapen, is als een dubbele adrenaline shot krijgen na 2 weken in coma te liggen. Bariloche krijgt soms de bijnaam van het Zwitserland van Zuid America. Het ligt in het "lakedistrict" van de Andes. Witte sneeuwtoppen, groene valleien, grasheuvels, tientallen kristalblauwe reflecterende meren en onbezoedelde berglucht is wat je hier krijgt. Waarschijnlijk zoals Zwitserland ooit geweest is. Wij "hiken" ons te pletter in het onuitputtelijk aanbod van minitreks.

Er dreigt me iets ernstigs te overkomen: Ik begin een natuurmens te worden, heb zin om er met de tent op uit te trekken! Stel je voor!? :)



Mendoza, het hart van de Argentijnse wijnstreek, de levensgenieters van de natie, en de hele regio straalt het uit. Je voelt het al wanneer je in de luchtige, welgeorganiseerde busterminal rondloopt. Gezellige, zonnige terrasjes onder parasolletjes nodigen ons uit om croissants met lait-russe te consumeren. Geene stress! De groene straten, grote parken, brede schaduwrijke voetpaden, gezellige bars en restokes zorgen ervoor dat de vermoeide reiziger -zoals wij dat natuurlijk altijd zijn- kan chillen en profiteren van de erg coole sfeer.Plus het is lente en tevens het seizoen van de lokale kersen en abrikozen en al de rest, en daar maken we maar al te graag misbruik van!


Maar dat is niet alles: de regio passeren zonder je vermoeide botten in de natuurlijke warm water bronnen en thermen te laten weken en sudderen zou een afront zijn aan jezelf, het maakt immers deel uit van de "Mendoza-kuur" En wat de wijn betreft is dit land te mooi om waar te zijn; Voor het equivalent van één fles Bordeaux bij ons heb je hier een kist met een assortiment dat gerust de Franse overtreft! s' Avonds op een terrasje kan je lustig de lokale wijn "proeven", iets waar sommige toeristen problemen mee hebben af te haken... (ik spreek deze keer niet van mezelf)De "7 lakes route" van Bariloche naar Mendoza die deel uitmaakt van de legendarische Route 40 mag er ook zijn. Een sligerende autoweg tussen bergen, rivieren en azulblauwe meren. Man, wat is Argentinië mooi!

Patagonië

Argentinië meet zo'n 4000 km lang maar gelukkig (voor onze gezondheid) zijn de highlights geconcentreerd op 'slechts' een 8-tal plaatsen.
Er zijn Foz Iguacu in het noorden, Buenos Aires (of coarse), het heerlijk desolate Tierra del fuego in het zuiden, de impressionante gletsjermeren in El Calafate, de lekkerste chocolade van Zuid-Amerika in Bariloche, ongeevenaard wijnzippen (lees zuipen) in Mendoza voor de prijs van mineraal water, betoverende natuur in Salta en ...Peninsula Valdes.
Van BA is het 20 uurtjes bussen naar Puerto Madryn, een dorp vlakbij het natuurreservaat
van Peninsula Valdes dat synoniem staat voor haar 'marine life'. Na een uur rijden kan je een kudde zeeolifanten of zeeleeuwen van ver zien gapen op het strand, daarna loop je enkele broedende Magelhan pinguins tegen het lijf en als je ècht geluk hebt kan je een vraatzuchtige orca aan het werk zien, zeggen ze. Het is wel leuk om die beesten in hun omgeving te zien, maar het voelt aan alsof je in een zoo ronddwaalt.
Gelukkig zijn er powerribs die je meenemen op zee om wat te stoeien met de lokale walvissen. En dat alleen al is een show waarvoor je naar Argentinia komt. Want walvissen zijn er hier met hopen! Het zijn 'Right whales' oftewel Groenlandse walvissen die tot 18 m lang of 80 ton worden.

Faschinerend hoe die beesten zo elegant door het water glijden, nieuwsgierig met de boot flirten, om dan plots als vlinders door de lucht te fladderren en met een enorme plons terug in het water te verdwijnen. Ik heb het al zoveel keer gezien op tv of foto's, maar als je het live meemaakt, springen je oogbollen bijna mee het sop in! Toch blij dat we hier niet met onze eigen dingy varen (we hebben immers geen 600 pk achterop voor als het moest spannen...)


Volgende pitstop in Patagonië is het wondermooie El Calafate. Een vreemd gevoel overkomt ons als we de bus uitstappen. De temperatuur hangt de rond het vriespunt, en dat zijn we al láng niet meer gewend! Een snijdende polaire wind waarvan de autochtonen zelfs klagen dat het 'fris' is! (en zeggen dat we al die windstoppers en polar's op de boot hebben liggen!)
Maar de volgende dag, wanneer we aan de voet van de Perito Moreno Glacier staan, beseffen we waarom we zo moeten afzien: de ongetemperde natuur van Patagonië; bergen, ijs, zwarte wolken, turqoise blauwe meren, ongerepte natuur, ijskoude wind, ...pure adrenaline!

Het is frappant te weten dat het ijs beweegt met een snelheid tot 2 m per dag, zo´n 60 m hoog, en op het diepste punt 700 m dik is!!
Wanneer ik het ijs hoor kraken, breken en dan af en toe in het water storten met een donderachtig gedreun komen mijn krullen recht (niet op foto) te staan.


Ik weet het, ik hoef hier niet de groene guru uithangen maar dit kan ik efkens niet laten:
De gevolgen van de global warming zijn hier beter merkbaar dan waar ter wereld ook.
Een antiek beeld van de Upsala glacier (op 30 km afstand) spreekt boekdelen. Dezelfde foto van deze gletsjer op 80 jaar tijd! Shocking!
Diegenen die nog ijs willen zien zullen zich moeten haasten!

1928 en 2008 (foto greenpeace)

Vanuit El Calafate zijn we verder zuidwaarts gereisd. We willen immers door tot het "einde van de wereld", naar Ushuaia. Door de stromachtige "Strait of Magallanes" met een uit de kluiten gewassen ferry, langs kale, uitgestrekte olievelden, lagunes met enkele verdwaalde roze flamingo´s, verloren gelopen lama´s en kuddes schapen in een grote leegte, maar steeds onder een betoverend mooie, dreigende wolkenhemel. Een ding is zeker, Vuurland is een unieke plaats op deze aardbol! De kriebels om naar hier te zeilen worden steeds sterker, dit moét ik eens in m´n leven meegemaakt hebben! ...


Onderweg naar Ushuaia moeten we de Argentijnse grens over, enkele uren Chileens patagonië doorkruisen, om dan terug Arentinië binnen te rijden. Een half uur voor we aan die grenspost arriveren zeggen ze ons dat we geen vlees, groenten, fruit, melkproducten of sperma het land mag binnenbrengen. Dat laatste is niet direct een probleem, maar het gevolg is hilarisch. Plots is de hele bus tripel belegde sandwiches aan 't binnenschrokken, we zijn blijkbaar niet de enigen die niet op de hoogte waren. En ik draai er nog bovendien 7 bananen, 2 pakken koeken, chocolade, en alles wat we in de Carrefour een uur tevoren hadden gekocht in mijn botten. Je kan het maar beter safe spelen!
Ushuaia Zo'n fantastisch gevoel om hier te zijn, daar droom ik al van sinds altijd! Een ietwat in slaap gezongen stadje, gelegen langs het duizeligwekkend Beagle kanaal en met zicht op de 1500 m hoge gletsjerpieken van het Vuurland Andes gebergte bevestigen het "end of the world" gevoel. Het is hier het hele jaar rond zonnig of grijs, windstil of stormachtig, koud of te koud,hagel- of sneeuwachtig, en je krijgt het hele menu elke dag opnieuw voorgeschoteld. Enfin een beetje zoals centraal Europa op een gezonde vroege lentedag maar dan het hele jaar door.Maar dat maakt de sfeer hier juist zo uniek. We zijn hier meer dan een week blijven hangen, niet alleen omdat we het hier zo cool vonden, maar ook (en vooral) omdat ik onderweg naar hier een onweerstaanbare griepvirus heb liggen kweken. Gelukzak als ik ben had ik een bed met zicht op het Beaglekanaal (geene zever!), heb ik het schouwspel van de weergoden vanuit mijn bed kunnen gadeslaan. Vier dagen later, na een overdosis van verzorging en antibiotica, mocht ik van dokter Eve mee op "expeditie" naar een van de gletsjers rond de stad met alweer hallucinante panorama's overal waar je kan kijken. Toch een beetje spijtig dat ik niet de energie had om zoals enkele moedige snowboarders naar de top te klimmen en enkele mooie slopes te pakken. (les excuses sont faits pour s'en servir)De volgende dag huren we een vierwieler om het mooie "parque national Terra del Fuego" te bezoeken en verder zuidwaarts te rijden richting legendarische "Harborton Estate", waar je de ongerepte Vuurland- natuur kan waarnemen in haar oervormen, bergriviertjes en meren, dode en levende bossen, pinguincolonies, en door de wind ontwrichte bomen. Ha-lu-ci-nant!

Lente in Buenos Aires

Argentinie, het beloofde land van melk en honing, het land waar den Che ter wereld gebracht is.
Een land dat olie, steenkool, goud, koper, skiresorts, superdeluxe slaapbussen, buitenaards lekkere steaks, heerlijke wijn en chocolade heeft, walvissen, pinguins en dat zich zelfs een deel van de zuidpool heeft toegeeigend!
Maar waarom blijft het hangen in een sluimerende staat van
De Politiek! Wij als Belgen kennen er alles van!

in een notedop: De miserie is begonnen met de vuile oorlog en de militaire dictatuur van Videla in de jaren 70, daarna veeeel schulden gemaakt, een beetje extra pesos drukken om de fynanciele put te vullen, inflatie, corruptie, privatisatie, nog meer corruptie,... soit, een klassiek Zuid-Amerikaans scenario!
Als je in BA arriveert hangt het in de lucht!

Het aantal bestolen toeristen die we hebben ontmoet is fenomenaal! Camera's, I-pod's of Laptop's, allemaal verdwenen!
Er zijn snatchers, scammers, muggers, shmoozers, bagslashers en 'birdshitters'.

Deze laatste zijn nomenteel erg aktief in de stad. Iemand benadert je langs achter en spuit een vettige, stinkende pasta op je rugzak. Je verschiet even maar die persoon helpt je graag met de rugzak van je schouders te halen. Een collega grijpt de zak en loopt, rijdt, fietst of vliegt ermee weg! Zoiets in je achterhoofd houdt je scherp, on the razors edge, and keeps the juices flowing... '

Maar de sfeer in Buenos Aires is schitterend! Tango! Het is alsof de muzikale tijd is blijven stilstaan in de jaren 40. Jong of oud, dik of lelijk, in de straten, onder kiosken, in bars, theaters, op markten. Overal zie je de mensen dansen. Het is pakkend!

Maar er is zoveel meer!
In Recoleta is er het Cemeterio waar graftomben door architecten zijn ontworpen en in het Museo de Belles Artes zie je Rothco, Morandi en Modigliani naast mekaar tentoongesteld.

(toevallig allemaal mijn facorieten)
Er is San Thelmo dat bulkt van de voluptueuze fifties architectuur, rommelmarktjes en

geestige brocante- & designshops, er is Palermo waar je lekkerder Italiaans eet dan in Italie,
en in het oude La Bocca moet je zijn voor Italiaans ijs... en dat allemaal voor geen geld.
Bofkonten als we zijn krijgen we er nog een gratis jazz festival bovenop kado!
Het leven is mooi en de lente is zalig!! (en Eve is in haar nopjes!)
We (=lees Eve) kunnen het niet laten om zelf een tangocursus te volgen en de Argentijnse show te stelen, maar daar gaan we geen beelden van geven - We willen geen mensen ontmoedigen... ;)

Foz de Iguaçu, een kitsherig watervalletje...

Foz de Iguaçu ligt toevallig nét op de grens met Argentinië (en Paraguay),
alweer een onderwerp tussen Argentijnen en Brazilianen om ruzie over te maken:
wie heeft de mooiste?
Diplomaten als wij zijn antwoorden we dat je de beide kanten moét zien, tis echt de moeite.
We hebben wél enkel een filmke van de Argentijnse zijde gepost! :)

Er moest een andere naam worden uitgevonden voor dit type van waterverplaatsingen.
FENOMENAAL!! Een gigantisch kunstwerk van de natuur dat zelfs een Al Qaeda terrorist
zou doen snikken van emoties!
Het begint met de verontrustende stilte van de uitgestrekte, doch rustig stromende Rio Iguaçu. Plotsklaps nadert de afgrond en het rustige water verandert in een gruwelijk mooi monster. Massa´s water storten met een bulderend geluid in de mist van een schijnbaar eindeloze ravijn naar beneden. Het is echt overweldigend, er zijn geen woorden voor.

Het geeft perfect weer wat Colombus moet gevreesd hebben toen hij de eerste keer naar het einde van de wereld zeilde. En ik die vond dat watervallen kitsh waren!

Na de Braziliaanse zijde noet je de grens over om naar de Argentijnse versie te gaan kijken.
Met een krop in de keel verlaten we ons geliefde Brazilië, maar voor niet lang:
De eerste week in Argentinië hebben we "lomo assada" aan de lopende band gegeten.

Vlees zo dik als Demis Roussos (vóór zijn regime), zo lekker als Beyoncé en Adriana Lima samen, en zo mals als ...euh... Eve! Met andere woorden: LEKKERRRR :)

Moeilijk te geloven dat er vegetariers in dit land bestaan!

Rio de Janeiro

Vrij vertaald als "Rivier van januari", een dijijjjk van een stad! Wat een sfeer!
Het is zoveel meer dan wat we hadden verwacht, en tis nog niet eens carnaval!

Rio heeft natuurlijk ook alle troeven in de hand. Een mild klimaat, een halucinante
overgang van berglandschap naar een helderblauwe oceaan, bovendien leven er
nog brazilianen ook!
Het ritme van de oceaangolven is de hartslag van van de stad.
Er wordt gelééfd op het strand, gefeest, gechilld, gewandeld, geromantiseerd,

gechat, gesport of getrained (en dit allemaal in surfshort en stringbikini!)

Kortom, het strand maakt deel uit van het sociaal leven van de Cariocas.

Ipanema beachvolleyfootball

Ander deel van het sociaal leven is ook de muziek en dans. Een cltureel centra in een

oude fabriek in het stadscentrum bulkt van de aktiviteiten zoals toneel, acrobatie,

ballet, concerten en onder andere marakatu spelen. (zie http://www.fundicao.org/).

En er is daarbovenop zelfs architectuur te beleven in de stad! Santa Theresa, een

ietwat verpauverde en minder veilige buurt op een van de vele steile heuvels van

de stad is een slagroomtaart van coloniale architectuur.

Er is mijn allerfavoriet MAC museum in Niteroi, dat op zich al reden genoeg is om

naar Rio te vliegen (óf te varen). Ontroerend mooi, er zijn geen woorden voor!

Meer charme van de metropool is de de VW Beatle en de legendarische VW Puma`s

die hier overal rondrijden en er nog zo fris uitzien alsof ze net uit de doos kwamen.

Er is Lapa, het Soho van Rio, waar het stikt van donkere bars met terrasjes die

mekaar beconcureren met live Salsa, Jazz, of Bossa Nova.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is kan je ook nog wreed goedkoop shoppen,

vers fruitsap drinken, straat- BBQ en chocoladetaart eten, en heerlijk bullshit

lullen met de carioca´s die een great sence of humour hebben... zucht!

Ok, veiligheid is wat je een probleem kunt noemen in Brazilië, maar als je enige

voorzorgen neemt, is er geen enkele reden tot paniek. De regel is dat je niets

meeneemt in sommige straten dat je niet kwijt wilt.

MAC Niteroi, de wonderen zijn de wereld niet uit...

Ouro Preto, de Braziliaanse stad van het zwarte goud...

Het lukt ons beangstigend goed om 27 uur stil te zitten. Misschien heeft het wel iets te maken met de máánden dat we op de zeilboot hebben rondgezwalpt? Who knows? Eve slaapt probleemloos zowat de hele rit uit, en ik probeer me in álle mogelijke bochten te wringen om maar één seconde slaap te kunnen vatten! Het wil maar niet lukken, maar ik ben zo kalm alsof ik 7 dosissen valium zou hebben geslikt! Ondertussen passeren we een landschap geritmeerd door groene heuvels, witte kerken en terra cotta kleurige huisjes, we slingeren de wegen binnen van (de provincie) Minas Gerais, we naderen Ouro Preto, en ik zak steeds dieper weg in mijn buszetel...

Een etmaal in de bus brengt ons letterlijk in een compleet ander tijdperk:
Zo luidruchtig als een boedistisch klooster en op 1200 m hoogte, zit er eindelijk terug wat zuurstof in de uitlaatgassen. De sfeer wordt gezet door een mediterend clair-obscure lichtspel gesynchroniseerd op een klokkenconcert van enkele van de 50 kerken van het dorpje.
Er rijdt zelfs nog steeds een stoomtrein die voor een continue verbinding tussen de naburige dorpen zorgt!

Ouro Preto alias zwart goud: Het grootste deel van het Portugees goud werd in 1850 in deze regio bovengehaald. Talloze zwarte slaven werden naar hier gedeporteerd om tot uitputting te graven in een van de vele goud- of "gemstones" mijnen. De exeburante hoeveelheid aan rijkdom zorde voor een explosie van kerken, architectuur, kunst, goudzoekers en kunstenaars...
De legendarische Aleijandinho, zoon van een bouwmeester, en zelf beeldhouwer-architect met semi-afro-slave roots, wordt door sommigen de Michelangelo van Brazilië genoemd, wegens zijn doorgedreven verfijnde architectuur en prachtig emotionele sculptuurwerk dat hij in de streek heeft gepresteerd.

Na een zeer romantisch weekend ronddartelen in de heuvels zijn we high aan cultuur de bus opgestapt. Deze keer richting Rio de Janeiro. We verwachtten sexy voetbalspelers (eve), vrouwen in stringbikini´s (ikke) en erg veel bossa-nova muziek... :)

Salvador da Bahia

Gesitueerd aan de 'Baía de Todos os Santos' en de Atlantische oceaan, en op 1550 km oostwaarts van Brasilia, ligt Salvador, de eerste koloniale hoofdstad van Brazilie. Door de slavenhandel van de Portugezen (voor de rietsuiker industrie), is 80 procent van de bevolking nog steeds van enige Zwart-Afrikaanse afkomst, en dat voel je. Mooie mensen en koloniale architectuur gemengd met Afrikaanse ritmes in de straten geven een unieke sfeer aan de stad.

De kleurrijke oude stadskern, 'Pelourinho' alias slavenmartelpaal, dateert uit de 16de eeuw en is quasi integraal bewaard gebleven. (Jesus, ik zou beter reisgidsen schrijven)

We waren erg blij toen we na '23 uur in de rodoviaria (busterminal) aankwamen, én dat we door schoon volk werden opgehaald (een vriendin van Eve's zus). Minder enthousiast waren we toen we momenten later met ons rugzakken in een favela (sloppenwijk) rondliepen. Dat is één ding dat je écht moet doen als je overvallen wil worden! In ons geval waren we niet alleen, en Sylvia verzekerde ons dat deze favela een veilige was...? slik! Sylvia is een populaire madam in haar favela. We waren onder de indruk van een schoolproject dat ze daar (al grotendeels) heeft gerealiseerd om straatkinderen gratis taallessen, internet en eten te bieden.

De rest van de week verbleven we "uptown" bij Carlos, een supersympatieke jurist in spee, en Flaky zijn frigo openende en soapverslaafde hond. Carlos wist precies wat de prioriteiten waren en gidsde ons meteen naar de beste en wereldbekende ijsroombar van Bahia. Natuurlijk hebben we ook een aantal van de 365 barokke kerken bezocht. Vergulde interieurs, voluptueuse maria´s en engeltjes, en (volgens Eve) knappe Sinten (?)..., hier weten ze het religieuze leven aantrekkelijk te maken. Schitterende uitzichten, lekker eten "al quilo" (per gewicht: de ritz vergeleken met die karton verkopende selfservices bij ons) en afro-sfeer in de straten.

Liters ijsroom, chokoladetaarten en agua de cöco later, en met versleten "Havainas"zolen (=braziliaanse teensletsen) stappen wij op de bus richting Minas Gerais, het barokke heuvelland.

op enkel 27 uurtjes van hier...

Brasilia, capital of Brasil

Als architect toekomen in Brasilia, is net alsof je als kind je collectie speelgoed autotjes omgetoverd ziet tot echte! Het is zoveel mooier dan we hadden durven dromen. We hadden hier twee dagen gepland, maar zijn er uiteindelijk zes gebleven.



Drie ontwerpers Lucio Costa (stadsplanner), Roberto Burle Marx (als landschapsarchitect) ,en Oscar Niemeyer als architect mochten in 1956 een droom verwezenlijken, een nieuwe administratieve hoofdstad bouwen.

Ik ben er niet van overtuigd dat de eerste 2 een geslaagd werk hebben afgeleverd, maar den Oscar heeft hier toch wel zijn best gedaan. Zuivere architectuur, betonconstructies en overspanningen waarvan je zou denken dat er hier geen zwaartekracht bestaat. Je gelooft je ogen niet. Ze moesten onze constructie ingenieurs verplichten hier te komen kijken.

Het grappige eraan is dat al de gebouwen in originele staat onderhouden worden.

Het is alsof e terugkeert in de fifties, schitterend!

Bovendien kan je er nog lekker eten ook; restaurants met fijne brasiliaanse keuken, chokoladebars, groot aanbod van de meest wilde desserts! :d

Amazonia

Tis een raar gevoel om te reizen zonder boot. Een mens beseft nu pas hoe gemakkelijk het wel is om altijd je huisje en je confort (al is dat bij ons wreed beperkt) mee te hebben. Maar aan de andere kant kunnen we nu het betere werk doen. Het is een zorg minder. Wat als er plots een hevige squall overkomt? Zit dat anker wel goed genoeg ingegraven? Zijn de afsluitkranenen en luiken wel allemaal dicht? etc... De hele waslijst zorgen die we kunnen vergeten, zalig! We reizen nu over land, of in de lucht, en boten..., die proberen we te mijden :)
Toen we vanuit Santa Elena de Uairén (Venezuela) de grens overstaken was de overgang brutaal, Ook al is de levensstandaard van Amazonia naar Braziliaanse normen erg laag, je wordt precies 50 jaar verder gekatapulteerd.
Je hebt natuurlijk wel tijd om "gekatapulteerd" te worden. Die busritten duren uuuren, daaagen. De eerste stad op onze weg was Boa Vista (boo-a-viechtaa) niet echt geweldig, maar wel een stad waar alles wérkt, er is electriciteit, er zijn +-klokvaste verbindingen, en er zijn kerken waar je zelfs binnen kan, fantastisch!

Veertien uur 'bussen' later arriveerden we in Manaus, de hoofdstad van Amazonia, een échte stad van bijna 2 miljoen inwoners in het midden van de jungle. Het Parijs van de Amazone. Het was de lucatieve rubberexport in het begin van de 20 ste eeuw die het indianendorp een vooruitstrevende stad naar Europees model heeft gemaakt (luxewinkels, electriciteit, trams, riolering, waterzuivering in 1910). De Theatro Amazonas (opera) is nog steeds wereldbekend in Brazilie.

Manaus
Theatro Amazonas

Eveneens de ideale plaats om jungletreks te maken als je daar dan toch zit. Eve wou graag een nacht in de jugle doorbrengen en ik zag dat piranha vissen wel zitten :). Je stapt aan boord van zo'n "amazoneboot" (dateert duidelijk van vóór de booming periode), die ons de Amazone rivier op loodst, en via de Rio Negro rivier, doorheen magroves, naar een 'junglelodge' brengt. Klinkt wel sjiek, maar in realiteit is zo'n lodge slechts een 'vlot met een kot' aan de rand van de jungle, tenminste als je budget gelimiteerd is. Je krijgt je zelfgevangen piranha's voorgeschoteld, s'nachts mag je alligators strelen en slapen in een hangmat, een gebroken rug krijg je d'r gratis bij... De volgende nacht zitten we op een vlucht naar Brasilia...

Amazona