terug op het droge...

`t heeft veel voeten in de Venezuelaanse aarde gehad, maar tis gelukt!
We zijn op het droge! Na meer dan een maand te wachten! hehe!!
Dit "futuristisch-ingenieus prachtexemplaar" bootlift gaf er stelselmatig de brui aan, kapotte cilinders, kapotte fuelpomp (3de hands motor), lekke banden (oude vliegtuigbanden, echt waar!), en die startmotor klonk ook erg zwak (weet niet vanwaar die komt),
maar die zal het natuurlijk pas begeven als we terug het water IN willen! Ik durf erop te wedden!

Drie dagen bootstrippen en "winterberging" voorbereiden later waren we busgewijs al naar Brazilië onderweg via de uitgestrekte Sabana Grande, op zoek naar Latijn-Amerikaans avontuur...

Venezuela?!

That’s it, tis beslist! We gaan ECHT verder!
Eve heeft definitief ontslag genomen, tis officieel, we gaan naar de Pacifiek! (en verder!)

Maar wat gaan we met de boot doen tijdens het orkaan seizoen (dat btw ondertussen officieel begonnen is!)?
Gezien we graag Latijns-Amerika willen verkennen zou het logischer zijn dat we ten minste naar Trinidad of beter nog Venezuela varen en de boot daar op het droge laten staan terwijl we rondtrekken met de rugzak! Alleen rest de vraag nog: hoe veilig (of onveilig) is de Venezolaanse kust??? Verhalen van “armed robbery’s” komen ons strot uit, wat is waar en wat is overdreven? Wat is de kans dat er ons iets kan overkomen? De dag voordat we beslissen te vertrekken luidt er een bericht op het lokaal cruisersnet (VHF 72) dat er gisteren om 1500u een zeiljacht is overvallen en helemaal leeggeroofd. Het voer wel in een berucht gebied (Peninsula de Paria), vlak bij de kust. Hoe stom kan een mens zijn??
Soit, met een krop in de keel zijn we dan maar vertrokken richting “Los Testigos”, een archipel op 45 mijl van de Venezolaanse kust, relatief veilig volgens de coastguard. (wat the f#*% betekent relatief veilig??) Vijventachtig mijl ’s nachts varen in zalige (zeil-) omstandigheden verdoezelden de potentiële piraterij miserie. Zeker toen we s’ morgens op Testigos Grande voor anker lagen waren alle zorgen vergeten. Viva Venezuela!! Zo’n prachtig desolaat natuurreservaat, zó massaal veel vis dat ze bijna vanzelf de boot in sprongen! Dolfijnen en ik zou gezworen hebben van een koppel beloega’s te hebben gezien, ware het niet dat die hier niet voorkomen…?

Rond de middag heb ik van lokale vissers een mooie dorade kunnen ruilen voor 3 luizige Heineken’s!! Wat een deal! En die gasten waren nog content ook! ;)
Toch een 8- tal cruisers aan het idyllische Playa Real, waar we met z’n allen samen, lekker veilig de nacht konden doorbrengen.

Isla Margarita is nóg zo’n gereputeerde gevarenzone.
De eerste zeiler die we aanspraken toen we met de bijboot aanmeerden aan Juan Marina was een sympathieke gepensioneerde Zuid-Afrikaan dietwee weken geleden s’nachts, guess what, overvallen was op een te mijden ankerplaats van Isla Margarita (Pampatar), waar hij helemaal alleen voor anker lag. Hij had geen zeilpilot en heeft de prijs duur moeten betalen!
Later bleek dat de catamaran die vlak naast ons geankerd lag, s’ avonds overvallen was terwijl de babysit alleen aan boord was. Resultaat: $6000 gestolen en dat was net het bedrag dat hij gewisseld had enkele dagen ervoor! Toeval? Don’t think so!

Redenen genoeg voor ons om hier niet te blijven plakken. We varen via Isla Coche naar Cumaná (Marina), om dan de erg mooie Golfo de Cariaco binnen te varen waar we de boot op het droge zetten in Madregal tot maart 2009?
We gaan in Latijns-Amerika rondtrekken! OE-YEAH!!

Grenada

Het meest zuidelijke van de Windward Islands is Grenada. Door de Spanjaarden zo genaamd vanwege de gelijkenis met de heuvels in Grenada. Erg mooi! Saint George’s is de hoofdstad waar je naar Caribische normen alles kan vinden!? Alles is relatief natuurlijk. Maar het is leuk om te slenteren in de soms véél te steile straten van de stad. Muskaatnoot, chocolade, rhum (what’s new?), baksteenarchitectuur, shops en bouwvallige kerken waar de daken zijn van afgeblazen typeren het eiland.

Wij ankeren in de romantische lagune van St George waar we tijdens een lunch op een boot van vrienden (Milo One), onze eigen Cries n Whispers zien weggeblazen worden door een hevige windstoot, recht naar een grote betonnen steiger! Het anker krabt en dat is de eerste keer in 10 maand ankergeschiedenis! Enkele meters voor de impact van het gevaarte konden Ivan en ik de boot terug op een veilige plaats ankeren. We hebben dan maar het dessert overgeslagen en zijn prompt naar Prickly bay verhuist waar de ankerbodem wél goed is!

Grenadines

Yep, we hebben het gehad! De meest degoutante oversteek van de reis! 400 mijl scherp aan wind, in (te) grote golven, met véél wind of geen wind, squalls, maar wel altijd die ge*§#drekkinge golven! Komt daar nog ’s bovenop dat het erg bewolkt was, en dat is iets wat we als bijna ingeweken “Cariebelgen” niet meer gewoon zijn!

Dit zijn “tropical waves”, de voedingsbodem voor hurricanes, iets waarvoor we nu zo snel mogelijk naar het zuiden vluchten! In Trinidad, Curaçao of Venezuela ben je veilig weg van die monsters.
Het was 5 dagen (winchen, ploegen, kappen, vloeken, balen) later toen we het anker lieten vallen in Port Elisabeth, Bequia (zeg bekwei). Zalig! Een baaitje waar de tijd sinds decennia is blijven stilstaan en dat je al de miserie van de afgelopen decennia doet vergeten! Menig circumzeilers hebben hier het anker definitief ingebetoneerd. Zelfs het aantal charterboten kon ik op één hand tellen. T’is off-season, misschien wel het beste moment om in de Grenadines te zijn! De bars en restaurants zijn er een beetje gedilapideerd bij, maar als we de volgende dagen rondtrekken, ontdekken we een erg mooi, authentiek, toeristenloos eiland.
De meest zuidelijke punt van Bequia heet “the Moonhole”, een ex- nederzetting van een sekte gesticht door een Amerikaanse Vietnam veteraan.. Tientallen vervallen grotbungalows in een flauw afkoosel van “neogaudiaanse” architectuur (stabiliteit was duidelijk niet hun sterkste vak). Maar wel een voorbeeld van creativiteit en integratie. Vreselijk intrigerend, te meer dat we er eigenlijk niet binnen mochten!
Mustique
Nog zo’n mythe van een eiland, waar de rijksten der aarde zich hebben teruggetrokken. Een heel eiland als een idyllisch prachtig onderhouden park, vol met gigantische neoromantiek villa’s, waar iedereen erg vriendelijk is en zich verplaatst in een golfcart, en waar criminaliteit nog moet worden uitgevonden… zoiets…

Canouan, is de helft eigendom van één *****resort, waar je $200 p/p inkom voor moet neertellen, spijtig, want de autochtonen in de andere helft zijn er erg vriendelijk!
Maar ook goed, want dit resort geeft werk aan 600 eilandbewoners!
Meyreau… Onze favoriet! en dan nog in off-season! Salt Wistle Bay, verlaten stranden, mooie natuur, een schattig authentiek dorpje, cristalclear aquaturqoise water, mooie riffen, zucht…

Tobago Cays, het postkaartje van de Caraïben… met té veel cruisers.

Palm Island, Little Saint Vincent, Carriacou , Grenada...

exclusief te bekijken door Pat & Sandra...

British Virgin Islands

Een prachtige overtocht van 85 mijl naar the BVI’s. Net voor zonsondergang zijn we vertrokken met 15 knoop bakstag wind, een hilarisch dolfijnencircus rond de boot en een volle maan die zo fel scheen dat het precies was alsof we op de middag met een donkere zonnebril de zee op gingen.
Het was in de late ochtend dat we de beschutte archipel binnenvoeren. Plots zijn de wilde Atlantische oceaan golven getemperd tot een gladgestreken zoetwater matras.
Er zijn tal van eilanden met beschutte baaitjes op slechts enkele mijlen van elkaar verwijderd waar je met volle teugen van elke zonsondergang kan genieten.

Komt daar nog ’s bovenop dat je in een aquarium vaart met tal van beschutte riffen en een diversiteit aan koraal, planten en beesten in alle maten en kleuren. Snorkelen.., man ik heb zoveel gesnorkeld dat ik het onnatuurlijk vind om nog te ademen zonder een scuba in mijn mond!

We hebben hier royaal en intens geleefd, met vrienden langoest en Cubaanse sigaren geconsumeerd, gewerkt, gelachen en genoten, t’ was hier mooi!
Ik ondervind aan der lijve waarom dit zo een populaire zeilers bestemming is! Ik ken een aantal zeilers die, eens dit geproefd, hier nooit meer weg te jagen zouden zijn! Maar wij gaan verder…

SXM, the friendly island …yeah right…or maybe?

The friendly island is wat de toeristische dienst van Sint Maarten als moto heeft gekozen voor haar eiland. Maar dit is toch niet de reden waarom wij hier zolang zijn gebleven! Wij weten ondertussen wel beter! Nadat we zelf aangevallen zijn door enkele beschonken Afrikanen en veel verhalen van geweld en diefstal hebben gehoord, is dit wel het laatste dat we van dit eiland kunnen zeggen. Alhoewel...

We hebben hier een fantastisch en onvergetelijke tijd meegemaakt!
Het mag in de grond misschien een iets minder “friendly island” zijn, maar de ingeweken Europeanen zijn hier wél ongelooflijk vriendelijk, helpfull en gastvrij! We hebben gelogeerd bij vrienden in hun poepsjieke spaanse villa met zicht op de prachtige Simpson Bay!
We hebben als vrijwilligers “meegeholpen” aan de legendarische Heineken regatta, een safety, firefighting and survival training gevolgd, den toerist uitgehangen op enkele megayachten, het eiland rondgecheesd op een 500 pk motorboot, tal van hechte vrienden gemaakt, etc, etc…

Komt daar nog 's bovenop dat ik mijn zusje (met familie) op bezoek heb gekregen en dat we samen naar Anguilla (in een alweer poepsjieke villa) op vakantie zijn geweest! Daarmee kon ons verblijf niet meer stuk!

Anguilla

Alvast enkele beelden van ons verblijf op Anguilla... ;)

St- Barth

Met een gemiddelde van 7 knoop kwamen we mooi op tijd de “Rade de Gustavia” binnengezeild. Saint Barthélemy…
Alweer een Frans eiland maar deze keer een mondain stukje Frankrijk. En belastingsvrij! Je kan het zien aan het aantal mega jachten dat zich in de kleine havenkom proberen te wringen. Gustavia, de hoofstad, is een waar vrouwenparadijs. Het bestaat enkel uit haute couture boetieks, juweliers, parfumeries, lingerie- tassen- en schoenwinkels. Afgewisseld met af en toe een lounge bar en de bij cruisers gerenommeerde “Le select” snackbar. Een heerlijk vettige hamburgertent tussen al dat chic.

Het leuke voor mij (maar voor eve ook) is dat er hier een hoog chill gehalte heerst, ongewoon veel voor een Frans eiland: geen druk verkeer, geen files, geen criminaliteit, bijna te mooi om waar te zijn, maar dat heeft alles te maken met de lokale grond- en vastgoedprijzen. Zelfs Rockefeller heeft hier een deel op zijn naam staan. Het eiland mag dan wel een oase van rust zijn, maar dat is de rade des te min (erg populair bij zeilers). Gelukkig is er Anse Colombier! Het is een ongerept en wat geïsoleerde ankerplaats waar je volledig tot rust kunt komen in kristalhelder water en je zwemt hand in hand met 3 schildpadden (ttz Eve toch als ik haar mag geloven!) Een ruige 35+ wind depressie wordt aangekondigd en ik zou geen betere plaats hebben kunnen bedenken om dit uit te zingen. We blijven hier nog wat langer!

zAAAAlig Antigua

Falmouth bay binnenvaren heeft zoiets als in Parijs geteleporteed worden op de Champs Elisées op de 14de juli. English Harbour en Falmouth is het Mekka van de zeilsport in de West Indies. English Harbour voor de jachties en Falmouth voor de MEGA jachten. Wij varen natuurlijk de laatste binnen. :)
Eens het anker gezet was in de grote lagune konden we niet geloven hoe zalig rustig het hier wel was! Net alsof we ingegoten waren in een enorme betonsokkel. Rondom ons niets dan yachten met 5 of 6 paar spreaders in de mast of motorjachten met evenveel verdiepingen.

English Harbour anderzijds is als een museum jachthaven (het is ook de oudste jachthaven van de west indies) maar dat nog steeds erg populair is, met honderden boten van overal ter wereld.
Zelfs roeiboten in een race over de Atlantische oceaan komen hier afgemat en uitgemergeld binnengepeddeld. Als je dan vraagt hoe het was zeggen ze: amazing and fun! ...Yeah right!

Je voelt toch een erg Britse sfeer op Antigua, en niet alleen omdat er veel Britten zijn, maar ook wegens oude Engelse architectuur, Brits eten, Brits bier, en zelfs de radiostations spelen oude Britse popmuziek. Een welgekomen afwisseling op de zouk tunes die ondertussen ons oren uit komen.
Terwijl we van hier het eiland rondreisden kwamen we genoodzaakt in St John's aan, de “hoofdstad” van Antigua. Veel is er niet te zien behalve de pakkend mooie St John's kerk en de vreselijk lelijke cruiseship steiger. Daartussenin is er een national museum en een leuke smeltkroes van rommel winkeltjes van chinezen, afrikanen, jamaïcanen, syriërs, en weetikveelwatnogallemaal andere nationaliteiten.
Bussen zijn gevaarlijk in Antigua! Vooral diegene waar muggen in zitten! Ik ben zwaar aangevallen door een of andere vraatzuchtige mug die me op mijn voeten alleen minstens 60x gestoken heeft!

Na een week verblijf in Falmouth varen we langs de mooie, grillige kust de hoek om naar Jolly Harbour, waar projectontwikkelaars pogen een Saint tropez imitatie te bouwen, maar wat het nooit zal worden. Wel een erg mooi strand en lagune dat alweer spijtig genoeg quasi geheel is ingepalmd door een of ander cheezy resort. Na twee dagen klaren we uit en hijsen de zeilen nog vóór zonsopgang, varen met kloppend hart in de keel tussen riffen en ondieptes, omdat de oversteek naar St-Barth’s 70 mijl is en we willen zeker vóór zonsondergang op onze ankerplaats kunnen aperitieven!

Montserrat

Tradewinds zijn stabiele winden boven en onder de evenaar die altijd uit dezelfde richting waaien, behalve wanneer wij naar Antigua moeten! Noord van alle richtingen! In geen maanden heeft de wind uit het noorden geblazen, maar uitgerekend als wij noordwaarts moeten varen, komt die uit het noorden! Dan maar varen naar het mysterieuze Montserrat (40 mijl NW), dat door hun Souffrière vulkaan ruim de helft verwoest is. Daar kunnen we overnachten in een rustig baaitje, het eiland verkennen en de volgende dag verder varen naar Antigua.
Als we tegen het eind van de namiddag naderen kunnen we het apocalyptisch eiland aanschouwen alsof de uitbarsting pas gebeurd was.

Nochtans was de laatste uitbarsting in 1997. Dat ding blaast nog steeds onheilspellend veel stoom, en je mag als bezoeker niet in de “exclusion zone”, omdat er nog steeds erupties kunnen plaatsvinden! Spijtig, want vulkanologie boeit me enorm, het zijn de roots van het leven (allee, de mijne toch).
Rustig ankeren… yep, dat was dus ook al niet meer mogelijk door die f*#! vulkaan, de beste ankerplaatsen liggen ook al in de exclusion zone, waardoor we nog enkel kunnen liggen in een weinig beschutte open baai, maar net toen we voor zonsondergang het anker gingen gooien, kwam de maritieme politie op ons af om te zeggen dat we moesten ankeren in de little bay, 5 mijl verder noordwaarts. Dus mochten we nog eens opkruisen tegen de wind en golven in het stikdonker langs een onbekende kust met ondieptes en rotsen, en dat haat ik!
Gelukkig zijn we (bijna 2 uur later!!!) ongedeerd toegekomen maar in een baai helemaal open voor de noordelijke branding, maw we hebben geen oog dicht kunnen doen! Volgende morgen bij zonsopgang waren we zodanig gedegouteerd dat we beslist hebben asap door te varen naar Antigua, ik wou die f*%#! vulkaan en wat overblijft van dat eiland al lang niet meer zien!!

Les Saintes (Guadeloupe)

Les tambours sonnaient à notre arrivée sur Les Saintes. Presto, le dinghy s’est retrouvé dans l’eau et nous avons suivi l’appel des chants. Les chèvres et les poules s’excitaient dans la rue quand tout à coup un feu d’artifices de plumes et de rubans à surgit sur nous et nous a entraîné dans la cadence. La musique carnavalesque a fait vibrer les rues du Bourg sous les couleurs de costumes plus extravagants les uns que les autres. Les rythmes contagieux nous ont fatigué jusque bien après le couché du soleil.




Les longues heures en mer font fondre les muscles des jambes. La danse en parade a bien réveillé tout ça, et pour continuer l’entraînement, la monté vers le Fort Napoléon a fait l’affaire. Cette balade est un délice de vues panoramiques surplombant l’Atlantique et la Mer des Caraïbes. Un vrai plaisir, si ce n’est pour les mobylettes, moyen de transport par excellence aux Saintes, qui forment ici un vrai danger publique.
Le Fort Napoléon est assailli par les iguanes. Ces animaux aux airs préhistoriques ont l’art de se camoufler sur les branches au soleil et une façon bien rigolote de se dandiner en fuyant quand ils font des bêtises. Michel voudrait bien en adopter un sur le bateau… Moi je préfèrerai un de ces adorables colibris qu’on voit butiner les innombrables fleurs. Mais bon, laissons ces petites bêtes dans leurs habitats !
Les journées suivantes, nous sommes partis à la découverte des diverses plages idylliques de ce petit archipel. Calmes et ombragées par des palmiers, nues et fouettés par le vent et la mer déchaînée, couvertes d’éponges et de coraux arrachés, petites, mignonnes ou longues à perte de vue… il y en a pour tout les goûts. Mais surtout goût paradis, vacance et noix de coco. Les Saintes, c’est à faire, mais les îles du nord et la curiosité nous ont appelé. La trémousse de toutes ces fesses bien rondes pendant la parade carnavalesque a dû faire trembler l’île et susciter à son tour la houle en mer car notre départ orienté entre les ailes du « papillon » (autre nom donné à la Guadeloupe) ne s’est pas passé comme prévu.

Guadeloupe

Twintig mijl verder lig je alweer in een baaitje rustig te dobberen, dachten we, zonder het weerbericht eerst te checken, want voor die luizige 20 mijl varen hebben we toch geen weerbericht nodig? Yeah, right!

Eens we uit de beschutte baai waren woei er een harde bries met dito (giga oceaan-) golven recht in de neus! Shit! Na een uurtje proberen gaf ik het maar op, waarom vechten tegen de elementen terwijl we lekker in ruime wind kunnen varen langs leizijde van Basse Terre ipv naar de hoofdstad Pointe à Pitre. Ok, het was wel niet de hoofdstad, maar er waren erg mooie ankerplaatsen langs de minst toeristische zijde van het eiland. Eens in Baie Deshaies konden we rustig ankeren, de boot achterlaten en een auto huren of bus nemen om Basse Terre en Grande Terre te verkennen.

Mooi, doch een beetje gelijkaardig aan Martinique (teveel Fransen) dus na een week rondreizen én het weerbericht te checken wilden we graag verder naar de meer eilanden, Montserrat en Antigua.

Dominica

Na een zalig dagje halve wind zeilen in een 20 knoops windje, kwamen we laat in de middag aan in Roseau, de hoofdstad van een donzig groen eilandje. Dominica wordt vaak overgeslaan door cruisers wegens zijn reputatie dat er vaak wordt gestolen indien je je boot durft achterlaten.

Toen we de mooie baai naderden werden we tegemoet gevaren door een erg vriendelijke jonge cowboy alias boatboy ,Desmond genaamd, die zijn services -indien gewenst- aanbood. Hij wees ons een veilige ankerplaats aan net voor zijn huis. Security garanteed... Zo verschillend aan Martinique, maar zo leuk, zijn wij precies in de tijd teruggevaren. Golfplaten huisjes, kiekens en varkens op 't strand, mensen die zwemmend gewoon een babbel komen slaan, een schitterende chill- atmosfeer.
Een beetje ongerust, maar toch blij dat we hier zijn gestopt, gaan we slapen na een waanzinnig mooie zonsondergang.
De volgende dag gaan we op verkenning -jawel, we verlaten de boot- in de jungle, naar watervallen en hotsprings. Het gevaarlijkste op het eiland voor ons zijn eerder de cruise-schepen met kuddes luidruchtige, dollarverspillende toeristen. Dominica-inwoners zijn vreselijk vriendelijke mensen (hoewel koppels vaak luidkeels boel maken op straat).

Je plukt de mango's van de bomen. Erg goedkoop, veel tasty groenten en fruit, lekkere restokes met reggaemuziek, rastacultuur, overal loop je Bob Marley tegen het lijf die je telkens vraagt: Yo Mon, eveything bless?

Enkele dagen later voeren we naar Prince Rupert Bay, de beste ankerplaats van het eiland naar verluid. Wat blijkt, er is s’nachts zelfs security die in de ankerplaats patroulleert.
Een schitterende baai met perfecte ankerbodem, enkele huisjes en big papa’s bar, een reggae-lounge-bbq-bar tussen de palmbomen en zetels aan het strand. Meer moet een mens niet hebben! :))

Martinique

De West Indies... Een zalig klimaat om even uit te rusten na al die calamiteiten van de oversteek. Le Marin, de grootste jachthaven van het eiland, is erg geschikt om quasi alle herstellingen uit te voeren. Er is zelfs een winkel waar je dieselmotoren in alle maten en merken gewoon van
’t schap kan meenemen! Gelukkig hebben wij dat niet nodig, want goedkoop zijn ze hier niet!

Na een dikke week te hebben uitgerust (en gefeest) in Marin en vooral in het vlakbij gelegen mooie Saint Anne, zijn we langs de westkust naar het noorden gezeild. ’t Heerlijke is dat je steeds in mooiere baaitjes terecht komt. Je dropt je anker op 5 meter diepte in glashelder water en plonst daarna met je hele snorkelwinkel t’ lauwe sop in, om te kijken of het anker goed ingegraven is, maar ook om te zien welke prachtige tropische vissen en schildpadden er te zien zijn!

Meestal worden we tijdens het binnenvaren van een baai begroet door een dikke zeeschildpad die haar kop boven water steekt om te controleren of we alles wel naar believen doen.

Aangekomen in Fort-de-France, de hoofdstad van Martinique, huren we samen met brits-duitse zeilvrienden Chris en Susy een auto om wat van het binnenland (lees=jungle) en de oostkust te verkennen. Rare dingen die auto’s, die kunnen zo snel, staan in files, en ze hebben zelfs remmen!!!

Hierna zeilen we verder tot Saint-Pierre om uit te klaren en de weg noordwaarts verder te zetten. Volgende halte: Dominica, velen mijden dit eiland omdat er sprake is van boat robbery en vervelende boatboys, maar wij gaan daar lekker naartoe!!

3 tot 26 december: Fluitje van een Cent...

Het zeilen in de passaatwind is zoals surfen op een eindeloze golf, die warme wind uit de ideale ruime hoek,die met de ideale windkracht blaast en nooit ophoudt. Je vaart in een soort trance, of een droom en dan krijg je er nog dolfijnen bovenop. LEKKERRRR…

Alleen hebben wij dat geluk bijna nooit mogen proeven. Ik hield al weken op voorhand de transatlantische gribfiles in de gaten en wat bleek? Dat het daar al even lang 25 knopen woei vanaf de kreeftskeerkring. Schitterend!
Net toen wij de 23° latitude passeerden, zeg maar de oprit van de passaatwind-autostrade, was het gedaan! We kregen in de plaats een lullig 15 knoops zuchtje! Da’s amper genoeg om de zeilen in een voordewindse koers op die oceaangolven bol te houden.
De zeilen trimmen bij vertrek en achteroverleunen tot aan de overkant…dat is voor ons een fabeltje. Maar toegegeven, kerst vieren op spinaker op de Atlantische oceaan geeft wel een kick.
Ok, er is de wind, maar ook de vermoeidheid. Het materiaal wordt zwaar op de proef gesteld. Het comfort aan boord van een rollend schip, gekraak, gekluts of geklop van alles dat maar kan lawaai maken, de aanhoudende misselijkheid van Eve, de verveling in de windarme periodes…
Je gaat van mij niet horen zeggen dat zo’n oversteek een fluitje van een cent is. ’t Is hard ook al zijn de omstandigheden normaal gezien ideaal.

Er zijn van die momenten dat je jezelf afvraagt “Waarom zitten wij hier eigenlijk”?
- Zoals wanneer je in grand écart terwijl de zeilen rond uw oren flapperen, op het voordek van een vreselijk schommelend schip met de spiboom (die met 2 handen vast moet houden ) overstag wilt gaan. (en geloof me, we zijn véél overstag gegaan)
- Of als je voor de zoveelste keer je middagmaal van de vloer moet schrapen omdat de boot nu nét anders beweegt op ’t moment dat je je bord hebt gevuld.
- Als er out of the blue een hekgolf in de nek kletst op ’t moment dat je rustig in ’t zonnetje van lekkere Smacks zit te genieten.

Maar gelukkig zijn er van die momenten dat het wél fantastisch is om op de Atlantische oceaan te zijn…
- Zoals wanneer je tijdens het ochtendgloren van je honeysmacks kan genieten zonder dat een enorme hekgolf je overspoelt. ;)
- Of wanneer je wel die beloofde 25-30 knopen turbowind meekrijgt (zie filmke).
- Als je s’nachts onder een hallucinante hemel vallende sterren ziet als raketaanvallen op de horizon.

Om de verveling tegen te gaan hebben we veel films en series meegekregen waarvoor nogmaals dank aan alle vrienden. Het doet deugd om even in een andere wereld te vertoeven gedurende enkele uren. Onze favorieten tijdens de oversteek was “Heroes” en “Friends”.

Facts and figures:
Een oversteek van de Canarische eilanden naar de Antillen is een 2900 mijl (kleine 5000 km) zonder te spreken dat je met een windvaan (die de hele tijd gestuurd heeft) ook tergend vreselijk zigzagt, gemakkelijk 20° uit de koers bij weinig wind. Plus, als je niet direct op de goede koers zit dan denk je “boaf, ik ga morgen wel overstag, anders sta (of lig) je wéér op dat voordek te waggelen”
Tot op heden hebben we trouwens 5253 mijl afgelegd sinds ons vertrek of 1/5 van de wereldomtrek, héhé!! (…al dat afzien en we zitten nóg altijd in Europa!)
+-32900 minuten of een kleine 23 dagen los van alle land, een gemiddelde snelheid van 5,6 knoop.
Pieken wind gaande van bijna 40 knopen squall-wind, maar ook tot een luizige bries van 5 resulterende in even wisselvallige snelheden als een hormonale vrouw. Onze piekdag registreerde toch 160 M. Er stond toen een heerlijke 25 knoop. De overige 70% van de oversteek hadden niet meer dan 15 knoop.
Geluk gehad of niet? In de eerste week al zijn 5 achtergelaten zeilboten gerapporteerd, slechts enkele honderden mijlen voor ons.

Food is beter meegevallen dan verwacht. Na twee weken, sabbel je religieus op de laatste appelsien als een tiener die zijn eerste passionele kus geeft. “Mais pas de problème avec notre plantation - les Mung-beans ça pousse bien”. Eve droomt van watermeloen, gegrilde kip en een fris slaatje, ikke van Gentse stoverij met frieten, Malteser-ijsroom en Sachertorte!

Soit, we zijn 26 december aangekomen in Marin, Martinique.
Is het de ti-ruhm, landziekte of de vermoeidheid, of misschien de Zouk-vibes? De wereld waggelt nog steeds onder onze voeten. Wij hebben alvast onze lever op de proef gesteld met zalig overrijpe stinkende Franse kaas met baguette, ijsroom en cocktails!!Wat is het goed om weer op de wereld te zijn!!

winter op de Canarische eilanden

Het is ondertussen bijna winter op de Canarische en de volle 27° maken deze drukke periode een stuk dragelijker dan het bij ons moet zijn. Dankzij een uitgebreid assortiment aan variëteiten mandarijnen voelen wij ons niet ontaard. In de moeilijke momenten dragen wij een sjaal en zing ik Kerstliedjes, maar anders is het de bikini en voor michel een short(!!) als dagelijkse kledij.

Ja tis weer een tijdje geleden, wij leven dus nog en zijn nog niet op de grote oceaan.
In de voorbereidingsdrukte hebben wij een beetje de blog uit het oog verloren. Leuk te weten dat we gevolgd worden. Bedankt voor de lieve mails.

Even recapituleren.
Het bezoek van Jan was super aangenaam. De perfecte gast! Het is met spijt dat wij wegens verfijningswerken aan de boot Jan alleen naar Tenerife hebben moeten laten gaan voor het laatste stukje van zijn verblijf.
Enfin…alleen…? De lift bleek een zeer comfortabele 18 meter Catana 58 catamaran te zijn. Wij hadden ook best willen meegaan.



Wij hebben samen gezellig gereisd, gewandeld en bezocht tot we erbij neervielen. We hebben boeiende mensen ontmoet die gezond gestoorde dingen doen.
Er was Olivier Kersauzon, beruchte wereldzeiler uit Brest (aan wiens ponton wij trouwens gelegen hebben in de 2 pijnlijke weken Brest) die zijn trimaran met 11000liter diesel kwam vullen om naar Brasilië en Patagonië te gaan filmen, Marco alias “ super cool, een super begaafde italiaanse regisseur”, de compleet gestoorde Texaco crew met een dinghy-race-fever, jonge zeilers met dromen, oudere zeilers met ervaring, super sympatieke inwoners, aangespoelden, bezoekers… Er zijn hier mensen uit alle hoeken van de wereld (Japan, USA, Canada, Zweden, Engeland, veel Duitsers en Hollanders , Kiwi’s…en zelfs een mexicaanse boot) die vol interesse deze planeet willen verkennen, verkend hebben of even uitblazen…

Autochtonen zijn hier ongelooflijk gastvrij, behulpzaam en warm. Spijtig dat de prijzen meer dan verdubbeld zijn in de laatste 4 jaar. Las Palmas is NOT-ANYMORE the place to be voor bootmateriaal. Tip voor vertrekkers: de prijzen zijn over het algemeen interessanter in Frankrijk en Duitsland, en op beurzen. Er werd ons aangeraden om het aanschaffen van bepaalde bootspullen uit te stellen tot hier… met een goed netwerk en organisatie, maak je veel betere deals thuis!



Wat food betreft, mocht ik het “begin” herdoen, dan zou ik veel meer blikken yummie stuff en sjalotjes bij ons of in Frankrijk kopen. Aardappelen,ajuin, pasta, melk, en tomaat in blik koop je beter progressief, maar de petit salés, cassoulets en volauvents, als je dat denk te lusten in warmer weer, neem maar een stock! De chocolade hier is trouwens ook niet te vreten. Lokale”lekkernij” is Gofio (GoodforU…NOT!). Je kan het vergelijken met geprest geweekte hondenkorrels (with all respect weliswaar, maar niets voor onze tastebuds).

Om Jan te overtuigen dat er meer was aan Gran Canaria dan naaktstranden met verrimpelde exhisbisionisten en gay-cruisers, heeft Jesùs ons een exclusieve gegidste rondleiding gegeven van het noorden van het eiland. Jesus is een security bad-ass (in de allerpositiefste zin van het woord) met een hart van Goud. Hij komt uit La Palma, werkt hier en woont in zijn camionette waarmee wij de wisselvallige landschappen hebben verkend.




Jesus hebben we ontmoet vóór de cathedraal van Santa Ana waar volgens de jaarlijkse traditie drie van de 8 openlucht scènes van het Don Juan toneelstuk worden opgevoerd rond 1 November. T’ grappige is dat na elke scene er zich een massa mensen naar de volgende scene rept om een goed plaatsje te kunnen bemachtigen

Na het vertrek van Jan hebben wij ons gesmeten in het pimpen van de Cries’n Whispers. Zij krijgt nu een stuk meer ampères met haar nieuw zonnepaneel, heeft een splinternieuwe ketting voor een tweede anker, en andere noodzakelijke zaken. Jammer dat ze een stekelbaard is beginnen groeien en last heeft van een vette huid door het olie-water waarin wij ankeren. Een boot verandert hier op enkele weken tijd in een mosselbank als je er niets tegen doet.


De spanning is licht beginnen stijgen wanneer de ARC (Atlantic Rally for Cruisers) begonnen is. Plots was er nergens plaats, overal file, zijn de prijzen de lucht in geschoten. Je voelt een heersende onzekerheid. Drie belgische boten doen mee aan de ARC, waarvan een boot met (voor de kenners) Luc Deleu of all people!
Verder werden de boten steeds maar groter en decadenter, maar da's wel leuk natuurlijk !



Ondertussen leggen we kilometers te voet af slalomend tussen de geplette kakkerlakken op zoek naar de goedkoopste winkels en dat onvindbaar stukje dat juist gepast voor ons bootje moet zijn. Met de super grappige britten Pete en Niki (s/y Don Quichote) hebben we de haven site La Isletta, ondersteboven gekeerd.
Samen met "Tinto" crew Tom en Thea alias “Neeeeeeeej” en onze Britten hebben we leuke games uitgevonden: Jezelf doodvreten in de eat-wat-you-can-for-€6-buffet chinees, volleybal tornooien op 't strand en het onvolprezen “I could nót have got that” gespeeld. Het is een Frisbee spel waarbij je een porno pseudoniem mag kiezen en je de frisbee niet mag laten vallen behalve als je hem niet zou kunnen vangen. Dan verdien je een punt, tenminste als de anderen ermee akkoord zijn. Hilarisch spel!
Op 6 weken tijd hebben wij slechts één nacht in de haven gelegen. Dat is goed positief voor ons budget, maar moeilijker wat de water/food voorraad betreft. Het deed deugd om na al dat touch en go een plekje wat beter te leren kennen, maar de kriebels zijn er weer om het anker te hijsen.
Volgende stop worden de Kaapverden, een tocht van een 8-tal dagen... of Martinique 20 dagen??

Madeira – Canarische eilanden, Isla Graciosa

Na een vreselijk turbulente nacht in de voorhaven van Funchal (en dit had niets te maken met Eve, maar wel met de golven die de haven binnen rolden), zijn we 8 oktober rond de middag vertrokken richting Isla Graciosa, de meest oostelijke lavabrok van de Canarische eilanden. t’ Vervelende is dat we al vermoeid waren voor we vertrokken, maar we zullen dan maar gewoon vroeger onze wachten beginnen. Eve vindt de nachtshiften leuker dan ik en zij neemt het grootste deel van de donkere nachten voor haar rekening. Da’s dik ok voor mij! De wind is alweer hevig maar hij komt uit een ruime hoek. Het alternatief was twee dagen eerder vertrekken maar dan was het 2 dagen vergast worden (motor). Het is fenomenaal hoe accuraat die gribfiles het weer (tot nu toe althans) voorspellen!
Twee dagen later tegen de middag zien we de impressionante rotsformaties van Lanzarote en Isla Graciosa opduiken. Onze ankerplaats ligt tussen beide eilanden en je vaart langs een falaise die gemakkelijk 200 meter hoog kan zijn!

Als klap op de vuurpijl krijg ik, eenmaal het anker geworpen, een uitbundig welkom wuiven van een naakte jonge vrouw van op een voor anker liggende boot. Tis hier ECHT wel paradijs! :)
Later blijkt dat de zeilers van vooral de noord-europese boten hier graag hun rimpels laten zien, en dat je nergens meer om je heen kunt kijken zonder ze te missen…
Toch is het liggen in dit glashelder water van Playa Francesca, gecombineerd met de prachtige ruige natuur, een niet te missen plaatsje voor elke zeiler die naar dit gebied vaart.
Na 4 dagen sprookjes- snorkelen, kraterklimmen en bbq-en met onze bevriende franse en braziliaanse lotgenoten beslissen we verder te zeilen naar Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote, een tochtje van 25 mijl in quasi perfecte condities.
De oude (verlaten) haven van Arrecife, is een mooie plaats om enkele dagen te spenderen, proviand in te slaan en onze goede vriend Jan alias slaaf-matroos op te wachten die ons op de eilandengroep zal vergezellen.
Dankzij de 10 kilo gidsen die Jan heeft meegebracht vinden we dat Lanzarote in detail te verkennen valt gaan en huren we een "limo" voor enkele dagen. Ik ga mezelf niet promoten tot tourist information desk, maar t’is ongelofelijk wat dit op ’t eerste zicht kaal en dode eiland te bieden heeft. Er is ten eerste een fenomeen kunstenaar- architect, César Manrique, die in de jaren 70-80 zeer eigenzinnig organisch minimalistische lounge-sfeer- architectuur heeft gerealiseerd, zowat op de meeste van de eilanden hier, maar vooral op Lanzarote.

Anderzijds zijn er de montañas del Fuego, een impressionante vulkaansite waar er medio 18de eeuw een enorme eruptie heeft plaatsgevonden en waar je vandaag nog zou denken dat het vorig jaar is gebeurd. Gelijk de Fransen zouden zeggen, “mais c’est HA-LU-CI-NANT!”

De volgende dagen afzakken via Isla de Lobos en Fuerteventura richting Gran Canaria