Suwarrow

Bora Bora is quasi de meest westelijke stop van de genootschapseilanden, het was 720 NM en een week varen in superlichte condities. Een week ploeteren en van elk zuchtje wind gebruik maken om die af te leggen afstand in te korten. In de mid-Pacifiek is het kiezen tussen zwaar weer of superlicht. Suwarrow was het antwoord, de enige 'bezeilde' bestemming opde weg naar Tonga, en een atol in 'the middle of nowhere'. Het is ontdekt begin 19de eeuw door een Russisch ship "Suwarrow" maar nooit echt bewoond geweest behalve door enkele egotrippers zoals Tom Neale en Bernard Moitessier die indertijd -en vandaag nog steeds erg veel zeilers- super enthousiast over waren. We willen het zelf wel s beleven.

Toegegeven, waarschijnlijk een van de meest geisoleerde paradijzen op deze aardbol, gesitueerd in het noordelijke deel van de Cook eilanden, ver van alle andere, waar je enkel kan geraken per zeilboot. Een atol in een vijfhoek uitgelijnd, met een tiental mega-weelderige motu's en met een uitgebreide vogelpopulatie en visbestand (en dan spreek ik vooral over haaien) waar je je als mens niet meer zo gezond bij voelt.
Suwarrow is nu een natuurreservaat geworden en er woont enkel een caretaker met zijn familie die hier leeft op wat de natuur hen geeft.

Het mag dan geografisch misschien wel afgezonderd liggen, maar als we hier op de middag het anker laten vallen tellen we een 21 zeilboten! Niet wat we hadden verwacht, maar s' avonds wel supergezellig op de uitgebreide "pot luck" en BBQ van de lokale vis en 'geïmporteerde' alcohol.

Enkele dagen kunnen we genieten van paradijsje spelen, maar dan komt een depressie met rukwinden tot 50 knoop het plezier verpesten. De enige ankerplek in de 20 mijl brede lagune is blootgesteld aan SE-winden en de ankerbodem ligt vol met koraalpatchen. Na een hele nacht de motor bijgezet te hebben en een adrenaline rush die overeenkomt met die van twintig liter cappucchino's breekt uiteindelijk onze ketting als ik de motor afzet. De ketting zat verwikkeld rond verschillende koraalhoofden dichtbij de boot en is door het extreem geweld van de brekende golven en schommelen van de boot gebroken.
Koelbloedig zoals we altijd zijn (...) hebben we niet gepanikeerd toen we naar het aan lager wal gelegen bruisende rif werden geblazen, en dat onze motor amper voldoende kracht had om een meter weg te geraken van dat fatale gevaar. Om een lang verhaal kort te maken zijn we uiteindelijk met twee reserve ankers paraat, gaan liggen op een meer beschutte plaats aan een vaste ankerboei tot het geweld voorbij was .
Enkele dagen later later was is er nog zo eentje gepasseerd. We waren dan ook wreed opgelucht wanneer we hier zijn weg geraakt, het beste ven het seizoen is klaarblijkelijk voorbij. We hebben gehoord dat Niue het Mecca is van de walvissen en daar willen we naartoe!

Moorea en de Genootschapseilanden

Na een exeburant gastronomisch weekje Tahiti, en nadat Eve terug een beetje op haar positieven is gekomen slalommen we tussen de walvissen door -allee, we hebben er toch eentje gespot- richting Moorea. We zeilen op een quasi vlakke zee de 'Baie de Opunohu' binnen die volgens onze vaargids een van de mooiste van de Pacifiek is. In de lagune is het water fel turquoise gekleurd en we zien roggen en dolfijnen rondom ons zwemmen wanneer we het anker laten vallen. (gene zever!)


Enkele zwarttiphaaien komen nieuwsgierig kijken als we op het buitenrif snorkelen. Tis altijd verschieten als we ze zien, maar deze rifhaaien zijn ongevaarlijk, ze lusten naar 't schijnt alleen
maar vis...



De natuur van het hartvormige eiland is weelderig groen, afgewisseld met vulkanische rotsformaties die als cathedralen het landschap ritmeren. Om onze slappe zeebenen wat te trainen wandelen we uren de steile en verlaten wegen, we ontdekken impressionante Morae ruines en zoen we dat elke vierkante meter op het eiland een parel is aan de polynesische kroon.

Huahine, Raiatea
De genootschapseilanden liggen, naar Pacific maatstaven, ongelooflijk dicht bij mekaar (tussen de 25 en 100 mijl)
Huahine, Raiatea, Tahaa, Bora Bora, de ene toeristischer dan de andere, maar ze hebben principieel allemaal dezelfde lay-out, een ringvormig buitenrif met één of meerdere passen (doorgangen) naar het eigenlijke eiland. Dit creeërt een spiegelvlakke lagune waar je zelfs in de slechtste omstandigheden rustig relax kan varen, ankeren of snorkelen. Dat je op twintig of dertig meter diep moet ankeren nemen we er 'graag' bij.

Bora Bora
Bora (zoals de Fransen het zo lelijk zeggen zeggen) is werkelijk een magisch eiland. Niet alleen omwille van haar spectaculaire morfologie, maar vooral omdat Johnson, onze geliefkoosde 'superperformante' buitenboordmotor, gestolen werd tijdens een van onze expedities in het poepsjieke Bora Bora Lagoon Resort. Ik vraag me af wat die dief aan het denken was toen hij onze -in marginale staat zijnde- vier pk motor zag? Hij was waarschijnlijk high of ladderzat! Soit, twee dagen later meldde de politie dat we onze buitenboord mochten gaan afhalen op het resort. Dit is nog nooit eerder voorgevallen, teruggevonden!! Zelfs de gendarmerie was verwonderd!


Maar Bora Bora is ook berucht omwille van lkhaar onderwaterflora. Zwarttip-, grijze- en limoenhaaien, manta's, schildpadden, het hele defile van reefvissen, je krijgt het allemaal te zien! Eve en Jan hebben hier met veel entousiasme hun open water duik brevet behaald. Er is nog zoveel te ontdekken onder de zee, en vanaf nu kunnen we dat samen doen!

Tahiti

ik moet het toegeven, het is alweer een memorabel moment in m'n zeilersbestaan geworden, om door de "Passe de Papeete" te varen teneinde voet te zetten in het veelbelovende Tahitiaanse zand. Reeds van mijlenver zagen we de twee kilometer hoge vulkanen van Tahiti Nui en Tahiti Iti. s'Werelds grootste navigators voeren via deze pass binnen en meerden af aan de legendarische en luidruchtige Quai Bir Hakeim in het hartje van Papeete, de hoofd-"stad" van Frans Polynesië.
Tegenwoordig mag er daar niet meer worden aangelegd, maar moeten jachten drie mijl verder west ankeren, in een oase van rust van de beschutte lagune met zicht op het betoverend mooie Moorea.


We liggen daarenboven op een boogscheut van een heuse Carrrefour, zodat we na maanden blikvoer ons eindelijk terug kunnen tegoed doen aan fresh food en Franse delicatessen (overdosis aan groenten en fruit, baguetten, crèmeux stinkkazen, wijn, chocolade desserts en taarten. Man, we voelen ons herleven!!!

Papeete -stad is op zich niets bijzonders, een stadje met wat toeristen en te veel Fransen, veel te veel verkeer,een Mc Do, een overaanbod van overprijzde zwarte parelwinkels, groeiende criminaliteit, een internationale luchthaven, ...en dartelende Tahitiennes met denim minirokjes. (t'kan niet allemaal slecht zijn, hehe)
Gelukkig komt mijn schone uit het exotische België heel binnenkort terug aan boord! Cool! Want na drie maand in een bootje rondzwalpen zonder liefde en affectie van een vrouw -en die van de Jan telt niet- voelde ik me al veranderen in een ongetemde Neanderthaler, doelloos zwervend op de uitgestrekte zeeën. t' Leven kan toch hard zijn! :)

Tuamotu archipel

De tuamotu archipel of de meer sprekende "danger islands" bestaan uit 78 koraal atollen uitgesmeerd over bijna duizend zeemijl. Deze laatste naam heeft niets te maken met de kernproeven die Chirac liet uitvoeren tot eind '96 in een zuidoostelijke atol van de archipel (Mururoa), maar alles te maken met de geografische eigenschappen ervan.
De ringvormige riffen met soms een lengte van 50 km liggen in het beste geval een halve meter boven het zeeniveau, maar vaak nét onder het zeeoppervlak, wat soms adrenalinerush navigatie oplevert, vooral als je er s'nachts tussendoor moet.



Gelukkig zijn de swingende palmbomen en brekende golven voldoende om een echo op het radarbeeld te krijgen... toch enkele mijlen vóór je erop zou crashen! :)
Nog meer gevaar zijn de soms erg nauwe passen om in het gevaarte te geraken. Stroming tot 20 (?) knopen en meters hoge golven kunnen de passage tot het beschutte paradijselijke snorkelbad fataal maken. Dat laatste hebben we aan der lijve ondervonden toen we de atol van Toau buitengleden. Vele zeilerverhalen moet je met een grove korrel zout nemen, maar één feit staat als een paal boven water, in de Tuamotu's moet je scherp staan om te navigeren!

Info: De regels om een atol veilig binnen te varen;
timing: beste rond slack-tij en als de zon hoog staat om de koraalriffen te spotten.
stroming: nauwe en windwaartse passen enkel in gesetteld weer nemen
Wind: Lijwaartse passen zijn altijd de rustigste.
nav: verhuis enkel naar een andere atol als het weer rustig is

Takaroa
Een kleine 500 zeemijl varen van Nuku Hiva naar het kleine Takaroa, het meest N van de groep en gemakkelijk aan te lopen atol, omdat er een dok is waar jachten kunnen afmeren, nét buiten de smalle pas, de opslorpende muil van het atolmonster. De autochtonen bekijken ons met een apathische blik als we aanmeren, alsof we een verouserde cirkus attractie zijn. Vriendschap
groeit hier snel want enkele uren later zijn de jongeren van het hele dorp gemobiliseerd om met ons op verkenning te gaan op de motu (eilanddeel van het atol).

Na Fakarava en Toau zijn we maar naar Tahiti gevaren, we hadden genoeg Tuamotu avontuur en ik mochten trouwens mijn liefke gaan ophalen na drie maand zwaar vrijgezellenleven... ;)

Markiezen

Je gelooft je ogen niet als je wakker wordt en je houten kop door het luik steekt om naar het landschap te tuuren! De hallucinante Hanavave baai van fatu Hiva! Kijk, we hebben al veel mooie dingen gezien tijdens de afgelopen twee jaar, maar dit overtreft ze toch wel allemaal! Vulkanische rotsformaties in de vorm van meteorieten, prehistorische monsters, drakenruggen, enorme falussen, ingeplant in de meest weelderig fertiele natuur dat je je kan voorstellen en waar de zon en wolken een lightshow afsteken waar Steven Spielberg alleen maar kan van dromen! Je gelooft je ogen niet!
Uitbundig vriendelijk en sympathieke mensen, een stressloos dorpje aan een kronkelend riviertje, vers fruit(!) -in het bijzonder onze favorite superzoete, gigantische en megalekkere Polynesische pompelmoezen-, een duivels verfrissende duik in een zoetwaterbad aan een ongerepte waterval in de bergen of zelfs gewoon een wandeling op de vaste onbeweeglijke grond. Hoe orgasmisch, al die kleine dingen waar je maar niet genoeg kan van krijgen na drie weken zilte zee! :)

Principieel moet je eerst inklaren op Hiva Oa, maar om ons tijd en een zenuuwslopende aandewindse koers te besparen wou ik absoluut eerst naar hier varen en een $100 boete riskeren (zoals de roddels de ronde doen)? NO way! De Markisianen zijn super vriendelijke en mega relaxe mensen, zelfs de gendarmerie maakt er geen probleem van als een zeiler enkele dagen op adem wil komen in dit aards paradijs alvorens naar de "harde" realiteit te trekken op Hiva Oa.
In tegenstelling met de Galapagos is de inklaringsprocedure kostenloos en een fluitje van een cent in Frans Polynesië. In Hiva Oa zijn Jacques Brel en Paul Gauguin begraven. Het geeft een goed gevoel om enkele uren aan de voet van het graf van een belangrijk landgenoot door te brengen. Hij was een lokale held voor de Markisianen in de tijd. Hij heeft een graf met zicht op de oceaan en de Atuona baai en ik ben toch beetje fier dat ik Belg ben en zoals hem naar hier ben gezeild, gewoon om vriendschap te sluiten met een van mijn favorite poëten.Gauguin ligt maar ergens op de derde rij en dat is geen toeval... (sextourist-artist)

Hiva Oa, Tahuata, Ua Pou, Nuku Hiva, ze hebben allemaal hun eigen adembenemende karakter, maar na ruim drie weken de eilandengroep te verkennen blijft het ongerepte Fatu Hiva onze favoriet. Het is tevens het enige eiland zonder luchtstrip...

Galapagos naar de markiezen

Nog een laatste keer wouden we met onze zeeleeuw-vrienden zwemmen, net voor we het anker optrokken. Een leuke herinnering voor de komende drie weken oversteek. Die beesten zijn zo fantastisch! Terwijl we tussen een tiental zxemplaren snorkelen is eentje dat liefdevol in mijn enkel komt bijten en zwemmen dan even weg. Dan komen ze terug en kijken ze je aan met hun grote, lieve, donkere ogen. Ze laten zich zelfs strelen! Ik had er graag eentje mee naar huis meegenomen, maar ik had Jan al mee, en dat is reeds een bootvol!

De eerste dagen zeilen was het "berekoud", de -van de zuidpool afkomstige- Humboldt stream laat zich voelen, s' nachts moeten we zelfs een trui dragen. Maar we gaan goed vooruit, we hebben een knoop stroming mee, samen met de 16 knoop ruime wind, dat is leuk. Jan is een verrassend goede 'zeilmate'. Hij blijft uuuuuren wakker als hij zijn Nintendo en mp3 player maar vast heeft, hij is alert voor de veiligheid aan boord én hij blijkt een schitterende, creatieve kok! Tis precies een beetje vakantie voor mij! :)

Daarenboven is het een erg rustige passage geworden. Drieduizend mijl zonder squalls, zonder harde wind, zonder echt grote golven, zonder te reven, zonder de genua's uit te bomen, zelfs zonder overstag te moeten gaan! Waauw! Je wordt er lui van! Pas na twee weken varen moesten we -om de koers naar Fatu Hiva te richten- pal voor de wind gaan varen en dat deed pijn. Vreselijke rolbewegingen omdat er te weinig wind was en te veel golven. We moetsten zitten, liggen, hangen of kruipen om je voort te bewegen. Vreselijk, zelfs een glas water uitschenken was onmogelijk. Maar volgens het grib -weerbericht zou het de komende week 15 knoop mooi oostenwind blijven. Een perfecte reden om de spi uit te zetten en een heerlijk stabiele koers te varen, daaagen aan een stuk, dag en nacht, zonder ophouden. Het was prachtig!
We hebben de tweede week van de oversteek in totaal 36 uur zonder wind gedieseld en we hebben er in totaal 23 dagen voor nodig gehad om vanuit de Galapagos de baai van Hanavave binnen te varen en, hoe kan het ook anders, het was natuurlijk tien uur s' nachts (maw het was zo donker dat we de dolfijnen die vlak voor de boeg zwommen niet konden zien. Maar gelukkig was er de radar, en een half uur later lagen we te pitten als Marqisiaanse rotsen.

Galapagos

Met twee beafort en drie dubbel gereefde zeilen naderden we net na zonsopgang het meest oostelijke eiland van de galapagos; San CHristobal. Niet dat zeil minderen in deze windomstandigheden noodzakelijk was, integendeel, maar we wouden een baai met een veelzeggende poëtische naam als "wreck bay" toch liever niet uitdagen door s'nachts binnen te varen! Op 't eerste zicht een nietszeggende banale baai op een dof eiland met afzichtelijke bouwsels in Ecuadoriaanse stijl. Maar ons anker raakt nog de bodem niet of een welkomst commité van een 10-tal jonge zeeleeuwen dansen voor, onder, langs en achter de boot heen! Hilarisch! Geen enkel zwemplateau, zwemtrap of bijboot blijft gespaard, ze doen allen dienst als potentieel zeeleeuwenhotels!
Een uitgebreid ontbijt of twee uur later komt de gezondheidsinspectie aan boord om ons grondig te onderzoeken met tien ziekte vragen. Minuten later zijn we glansrijk geslaagd, gezond bevonden en mogen eindelijk aan wal van dit intrigerende natuurpark. Geheel onverwacht zijn de prijzen op het eiland. Je betaalt honderden dollars om in te klaren, maar je kan een heerlijke "ceviche de camaronnes" eten voor $6 of een "menu del dia" met voorgerecht, hoofdschotel en drank voor maar $2,5! Een kleine discrepantie, maar het maakt het verblijf hier des te exotisch!
Zestien dagen na Panama arriveerden we gelukzalig op de Galapagos. Het is een trage, frustrerende en -voor mij in elk geval- een zenuwslopende overtocht geweest. De doldrums maken een zeiler zo dol als een drum!


info: Een yacht betaalt tussen de US $200 en $300 immigratiekosten en mag drie weken (in dezelfde haven) blijven. Indien men wilt rondcruisen tussen de eilanden mag je daar veel geduld en gerust $1000 voor betalen, je hebt een speciale 'permit' nodig en moet nog 's $100 p/p parkfee bijleggen. Wij blijven lekker hier chillen.

Panama city en de voorbereiding van de Pacific

Bijna 3 weken zwaar gewerkt aan de boot voorbereiden voor de volgende etappe, want het is er een lange! Vierduizend zeemijlen met een tussenstop in de Galapagos. Boot terug scherp gesteld, materiaal arsenaal bijgevuld, proviand inslaan, crew gewisseld(?), en onszelf verwend met het vele lekkers in het sympatiek drukke en goedkope Panama city. En gewerkt is geen understatement! Nieuwe prachtige UV strip aan de Genua genaaid, nieuwe luikbeschermers gemaakt (tegen de zon en warmte), motoronderdelen als lucht- en oliefilters, impellers, dichtingen, lagerringen, en olie, een nieuwe startbatterij, nieuwe harde dinghy gekocht (voor géén geld), we hebben zelfs onze (vier) butaanflessen kunnen hervullen, wat we zelfs in de Caraïben quasi niet hebben kunnen doen! We hebben navigatiekaarten van alle atollen in de Zuid- Pacifiek en de oost- Australische kust ge..euhm..kocht, pilots gecopieerd, alle tanks nokvol met water en diesel, etc, etc.. allee, we zijn d'r klaar voor.
Eve is voor een deeltje van de reis naar huis gevlogen om haar familie-batterijen wat op te laden, en tevens omdat ze die lange oversteken (4000 mijl tot de Markiezen), niet zo tof vindt. (snif)


Ik wilde die oversteek wel gerust alleen doen maar had toch liever een zeilslaaf aan boord, al was het maar om af en toe een klapke tegen te doen. Eve was niet zo enthousiast met mijn voorstel om een lokale Panamese schone aan boord te nemen ;) maar het toeval wou dat nét nu, onze trouwe ouwe Jan Jolly (alias sailorboy) met zijn knappe Algerijnse vriendin had gebroken, zijn job gepauseerd én zijn huis doorverhuurd! Er bestaat geen toeval! Hij zal meevaren tot Australië eind dit jaar, tenminste als hij mij zolang kan verdragen. Tis een mager alternatief van die Panamese, maar tis er wel een, hé? :)
Een week nadat Jan is binnengevlogen kunnen we vertrekken, als de wind gunstig staat, ttz dat we moeten vertrekken als de ITCZ (de "Inter tropical conversion zone" of kortweg windstille zone rond de evenaar) zoveel mogelijk noordwaarts ligt, en de wind uit een gunstige richting, zoniet moeten we negenhonderd mijl dieselen tot de Galapagos en dat zien mijn tere zenuwen niet zo zitten! Al die voorwaarden op een rij is wel nogal veel gevraagd, zeker hier in de tropen. Gezien onze afdeling verse groenten en fruit aan boord er ook niet beter op wordt beslissen we de haak te lichten. We gaan nog enkele dagen wachten in de mooie en relaxe eilandengroep "Las Perlas" op dertig mijl van de hoofdstad. Niet om te relaxen -want zo zijn we niet- maar om het onderwaterschip en schroef te doen blinken alsof het nog nooit heeft geblonken, we willen een flitsend snelle overtocht want we zijn laat in het seizoen!
Na drie dagen onderwaterpoetsen, jungle trekken, kokosnoten plukken en bananen hakken vertrekken we, de gribs (wind weerbericht) zien er wel niet zo optimaal uit, maar we moeten toch nekeer weg, we zullen de eerste dagen in de doldrums wel dobberen of powersailen, we zien wel! Een droomtocht tijdens de eerste dagen, een zachte bries uit het zuidwesten loodste ons zuidwaarts, op een zilveren zee. We wilden afzakken tot vier graden boven de evenaar alvorens de oprit van de tradewind autostrade naar de Galapagos te nemen. Maar het weer dacht daar anders over en veranderde eens we in de buurt van die oprit waren, een stijve bries met steile golven en sterke stroming verhinderden dat we de goede richting uitgingen. We konden kiezen tussen terug Noordwestelijk (terug-) varen of zuidoostelijk, richting vaste land van Ecuador... baâalen!
Om een lang verhaal kort te maken heeft een week langer voor de overtocht heeft ons wel vogel- en dolfijnspectakel opgeleverd. Ik had geen idee dat die beesten in staat waren acrobatie te doen waar de africhters in het Brugs dolfinarium bleek zouden van worden. Mééters hoog in de lucht met omgekeerde salto's, table top kicks, sliders en powergybes, en dan nog in formatie van tien ook! Wohoow! Hallucinant! Jan heeft een echte zeilers attitude, motorzeilen is voor mietjes, beter twee knopen rustig varen dan uitlaatgassen ontbijten, lunchen en dineren en stressen over de dieselvoorraad! Wat is een weekje langer op een jaar tijd? Dat is nog nekeer gesproken!
Dus twee weken dobberen na ons vertrek zijn we de baai van San Christobal "binnengegleden". De Galapagos!
We zijn nog maar net geankerd en enkele zeehonden zwemmen al onder en springen rond onze boot. Zo'n grappige beesten! Elke dinghy of zwemplatform doet dienst als potentieel zeehond-zonnebadplaats. Overal hoor je ze geeuwen, blaffen(?), "boeren" of ander rare geluiden maken. Hilarisch! Fregatvogels en "blauwvoet Boobies" maken de lucht onveilig. San Christobal is een meevaller, helemaal niet toeristisch, de mensen zijn super vriendelijk, het bulkt van de wildlife, en tis hier zelfs Ecuadoriaans goedkoop! (behalve de inklaringsprocedure die toch een US$200 kost + optionele US$100 p/p natinaal park toegang)

San Blas en Panama

Na ons drukke Cartagena- avontuur werd het nog s tijd voor iets anders.

Ten eerste werd het tijd om ons naar de Pacifiek te reppen, het cruising seizoen van de zuid pacifiek is reeds begonnen, en wie weet hoelang het nog zal duren alvorens we kunnen transitten¿

Anderzijds wouden we graag nog even uitblazen alvorens het Panama kanaal te passeren.

Alle zeilers zeggen dat je de San Blas niet mag overslaan, het is het beste van de Caraiben... so, ...fuck it, we spelen nog een weekje paradijsje in de San Blas.

Vertrokken met een veelbelovende 35 knoop wind om uiteindelijk drie kwart van de 150 mijl te moeten dieselen in een oliegladde zee. Het is hier ook altijd wat in de zuidwest Carieb! We gaan te traag op motor alleen, waardoor we op de koop toe nog aankomen nét na zonsondergang!

Het is 1930 u, stikdonker, we varen met stalen zenuwen, zo traag mogelijk op gps, radar en dieptemeter- coordinaten tussen riffen door, naast het silhouet van Tub Pak, het eilandje waar we onze eerste nacht gaan spenderen. We gooien het anker en de motor gaat af als we nog twee meter onder de kiel lezen. De stress valt als een blok van mijn lijf. Man, wat is het hier beangstigend zalig stil!!

We geloven onze ogen niet als we s´morgens door de patrijspoort naar buiten gluren. Een beeld uit een paradijzenkataloog.

We liggen alleen voor anker aan een eiland met desolate parelwitte stranden, barstend vol kokospalmen, riviertjes, vogels en jungle, en in de verte een kleine nederzetting van hutten op palen met talloze gekleurde vlaggen boven de daken. (Verkiezingen?)

Achter ons, in de verte, het Panamese vasteland, er hangt ochtendnevel in de jungle heuvels terwijl de zon in een rode gloed wakker wordt. Precies gelijk in de films! Is dit wel echt? Even later komt een Kuna indiaan in zijn prauw op ons afgevaren om het "liggeld" te betalen. Zeven Balboa (idem US$) per week, Ok niet echt duur te noemen, maar tis wel een beetje ontnuchterend. We worden straks verwacht om een klapke te doen met het dorpshoofd. Spannend, en Eve is al zenuwachtig. :) Stressen, stressen dat die Kuna indianen in de San Blas doen! Het ontvangst commitee "zat" al klaar in hun congres hut -dat is de grootste hut van het dorp- om ons te ontmoeten, ...in hun hangmat! Een geestige babbel over ons thuisland en over Europa, over de wereld en over de matriarchale Kuna gemeenschap. Verder in het dorp kopen we enkele schitterende "mula's", geometrische tekeningen genaaid op verschillende lagen stoffen met verschillende kleuren en die de traditionele vrouwen dragen op een bloes met bloemmotieven, in combinatie met een donkerblauwe sahrem en een rode hoofddoek. Hun armen en benen zijn geornamenteerd in strak gestyleerde arm- en beenbanden(?). Het heeft wel iets sexy, jarretel- achtigs, of heb ik gewoon een zieke geest? :) De Kuna's houden van kleuren, zoveel is zeker, en het geheel is nog mooi ook!

We verkennen alle dagen een ander deeltje van de mooie San Blas, genieten van de kalmte, de natuur, de mensen, het kristalklare water, zonder enige andere cruiserboten tegen te komen. Wanneer we na enkele dagen arriveren in Coco Bandero, willen we hier niet meer weg! NIE NORMAAL! Maar ik ga er niet te veel reclame over maken, want dit paradijsje moet geheim blijven. Ik heb hier tijdens het snorkelen op een van de riffen mijn eerste (gigiantisch) grote zwarttiphaai gezien. Hij leek niet echt geïnteresseerd in mij als lunch (of misschien was dat wel omdat ik van de paniek een te schrikwekkende kop trok?)

Colón en het Panama kanaal

Lang uitgekeken naar dit moment. De hele Atlantische oceaan en de Caribische zee achter ons. Het moest er nekeer van komen! We zijn ondertussen 20 maand onderweg. Een drukke boel hier in Colon, 50 reuzecargo's per dag in en uit de sluizen, Daar moeten wij een plaatsje tussen vinden om naar de andere zijde geschut te worden. Vanaf onze aankomst op de voorziene ankerplaats van "the flats" zijn we de procedure gestart; Een agent ingehuurd om onze transit asap geprogrammeerd te krijgen. Dezelfde dag gaan we naar het kantoor van de ACP (autoridad del Canal de Panama) om gemeten te worden. Morgenvroeg komen ze meten of we met onze 35 voet kleiner zijn dan 50 voet, dan kunnen we met die papieren gaan betalen en vanaf dat de betaling uitgevoerd is, wordt je opgenomen in het transitschedule: drie dagen en US$750,00 later liggen we in de sluizen! (de transit fee is US$610 en je moet voldoende fenders en voldoende lange meertouwen hebben, die we hebben gehuurd. Wij hadden 18 ingebonden autobanden en 4 dikke meertouwen van 50 meter lang en kostte ons incl. service US$140. Elke boot moet een kapitein (ikke), een adviseur (José) en vier "linehandlers" hebben. Wij hadden drie vriendelijke cruisers aan boord geadopteerd voor onze doortocht. Eten, drinken, kletsen en aperitieven, een gezellige boel aan boord! (Indien je linehandlers inhuurt kost je dat tussen de US$60 @ US$85 elk)
Colón is een stad met een eigenaardige apocalyptische vibe. Iedereen zegt dat het er erg gevaarlijk is. Je mag nergens rondlopen of je wordt overvallen, zegt men. Maar dat is niet onze indruk. Het bezit erg mooie -doch slecht onderhouden- coloniale architectuur, een bruisend hyperakief commercieel leven, overal winkels, een levendige groenten en fruitmarkt, veel chinezen, grootwarenhuizen, shoppingmalls, internet cafés,en vriendelijke mensen. Voilà!

De transit door het kanaalEr zijn zes sluizen in totaal. jachten die zuidwaarts transitten worden s'avonds geprogrammeerd om door de drie Gatun sluizen geschut te worden en 27 m te stijgen. Dan moeten we overnachten aan een boei op het wondermooie Gatunmeer. De volgende dag gaat de trip 30 mijl verder zuidwaarts naar de Pedro Miguel Sluis en Miraflores sluizen nog 's vijf mijl verder. Zevenentwintig meter (+ plus getijde verschil) terug naar beneden en that's it! Een fluitje van een cent.

Meer foto' s op de site...

Cartagena

Cartagena De tocht van Aruba naar Cartagena is berucht omwille van haar extreme weersomstandigheden langsheen de kust van Colombia. 'Den vuilen hoek' van de Caraïben waar golven zich opstapelen en winden uit het niets plots stormkracht aannemen! Den truuk is om gewoon te wachten in Aruba en te vertrekken met een weersvenster van drie dagen mooi weer, en die bestaan! Mijn favoriet weerstation en routeplanner voor de Carieb is zonder twijfel Chris Parker (8104 USB om 1230 UTC). Als hij mij groen licht geeft te vertrekken dan ga ik, ook al zeggen de gribs anders. Dus vol vertrouwen zeilen we reeds twee dagen in magnifieke condities op 20 mijl langsheen de kust van COlombia, waar we dagelijks zijn uitgebreid weerbericht aanhoren. Als bij donderslag zijn de condities sinds vandaag compleet gewijzigd, een storm kondigd zich aan, niet morgen, niet binnen twaalf uur, maar NU! Onze windmeter gaf slechts pieken van 30 knoop aan, en dat is geen "gale" wind. Misschien is dit een voorbode en moet het ergste nog komen, het was een prachtig zonnige dag, blauwe lucht, met hier en daar wolken.Ik vond wel dat de ruime wind aan de stevige kant was, en dat de zes meter golven aan de hoge kant waren, en ik dacht als dit de gunstige condities zijn, wat moet het hier dan zijn tijdens een storm??? It's all a mather of perspectives, is't it?Soit, ik heb nog wat meer gereefd, een extra bullietalie aan de giek gebonden (drie in totaal) en heb de hele dag en nacht achter het roer gestaan. Hoge brekers haalden ons in, gromden in ons kielzog of stortten op het achterdek om ons dan van de golf te surfen. Ik wou in geen geval dwars op de golven komen te liggen, want dan zouden we zijn plat gegaan! Gelukkig was er een volle maan dat ik het gevaarte zag afkomen en eigenlijk was dat nog wel fun ook. De volgende middag als we de toverachtige baai van Cartagena binnenvoeren was er geen zuchtje meer, het water spiegelglad. Het was voorbij, en ik kon eindelijk gaan slapen. Andere boten die overgevaren waren die dag spraken van 45 knoop wind, er is later die dag een boot binnengevaren met afgebroken mast. Onze windmeter heeft het opgegeven. Het is goed geweest, maar we hebben er even genoeg van... Gelukig zijn we in Cartagena en we zijn zo blij dat we terug in Colombia zijn!!!

Los Roques en de ABC´s

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

trujillo, huachaco

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Arequipa, Lima

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Peru, Cuzco, Agua Calientes, Machu Picchu

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)