Lente in Buenos Aires

Argentinie, het beloofde land van melk en honing, het land waar den Che ter wereld gebracht is.
Een land dat olie, steenkool, goud, koper, skiresorts, superdeluxe slaapbussen, buitenaards lekkere steaks, heerlijke wijn en chocolade heeft, walvissen, pinguins en dat zich zelfs een deel van de zuidpool heeft toegeeigend!
Maar waarom blijft het hangen in een sluimerende staat van
De Politiek! Wij als Belgen kennen er alles van!

in een notedop: De miserie is begonnen met de vuile oorlog en de militaire dictatuur van Videla in de jaren 70, daarna veeeel schulden gemaakt, een beetje extra pesos drukken om de fynanciele put te vullen, inflatie, corruptie, privatisatie, nog meer corruptie,... soit, een klassiek Zuid-Amerikaans scenario!
Als je in BA arriveert hangt het in de lucht!

Het aantal bestolen toeristen die we hebben ontmoet is fenomenaal! Camera's, I-pod's of Laptop's, allemaal verdwenen!
Er zijn snatchers, scammers, muggers, shmoozers, bagslashers en 'birdshitters'.

Deze laatste zijn nomenteel erg aktief in de stad. Iemand benadert je langs achter en spuit een vettige, stinkende pasta op je rugzak. Je verschiet even maar die persoon helpt je graag met de rugzak van je schouders te halen. Een collega grijpt de zak en loopt, rijdt, fietst of vliegt ermee weg! Zoiets in je achterhoofd houdt je scherp, on the razors edge, and keeps the juices flowing... '

Maar de sfeer in Buenos Aires is schitterend! Tango! Het is alsof de muzikale tijd is blijven stilstaan in de jaren 40. Jong of oud, dik of lelijk, in de straten, onder kiosken, in bars, theaters, op markten. Overal zie je de mensen dansen. Het is pakkend!

Maar er is zoveel meer!
In Recoleta is er het Cemeterio waar graftomben door architecten zijn ontworpen en in het Museo de Belles Artes zie je Rothco, Morandi en Modigliani naast mekaar tentoongesteld.

(toevallig allemaal mijn facorieten)
Er is San Thelmo dat bulkt van de voluptueuze fifties architectuur, rommelmarktjes en

geestige brocante- & designshops, er is Palermo waar je lekkerder Italiaans eet dan in Italie,
en in het oude La Bocca moet je zijn voor Italiaans ijs... en dat allemaal voor geen geld.
Bofkonten als we zijn krijgen we er nog een gratis jazz festival bovenop kado!
Het leven is mooi en de lente is zalig!! (en Eve is in haar nopjes!)
We (=lees Eve) kunnen het niet laten om zelf een tangocursus te volgen en de Argentijnse show te stelen, maar daar gaan we geen beelden van geven - We willen geen mensen ontmoedigen... ;)

Foz de Iguaçu, een kitsherig watervalletje...

Foz de Iguaçu ligt toevallig nét op de grens met Argentinië (en Paraguay),
alweer een onderwerp tussen Argentijnen en Brazilianen om ruzie over te maken:
wie heeft de mooiste?
Diplomaten als wij zijn antwoorden we dat je de beide kanten moét zien, tis echt de moeite.
We hebben wél enkel een filmke van de Argentijnse zijde gepost! :)

Er moest een andere naam worden uitgevonden voor dit type van waterverplaatsingen.
FENOMENAAL!! Een gigantisch kunstwerk van de natuur dat zelfs een Al Qaeda terrorist
zou doen snikken van emoties!
Het begint met de verontrustende stilte van de uitgestrekte, doch rustig stromende Rio Iguaçu. Plotsklaps nadert de afgrond en het rustige water verandert in een gruwelijk mooi monster. Massa´s water storten met een bulderend geluid in de mist van een schijnbaar eindeloze ravijn naar beneden. Het is echt overweldigend, er zijn geen woorden voor.

Het geeft perfect weer wat Colombus moet gevreesd hebben toen hij de eerste keer naar het einde van de wereld zeilde. En ik die vond dat watervallen kitsh waren!

Na de Braziliaanse zijde noet je de grens over om naar de Argentijnse versie te gaan kijken.
Met een krop in de keel verlaten we ons geliefde Brazilië, maar voor niet lang:
De eerste week in Argentinië hebben we "lomo assada" aan de lopende band gegeten.

Vlees zo dik als Demis Roussos (vóór zijn regime), zo lekker als Beyoncé en Adriana Lima samen, en zo mals als ...euh... Eve! Met andere woorden: LEKKERRRR :)

Moeilijk te geloven dat er vegetariers in dit land bestaan!

Rio de Janeiro

Vrij vertaald als "Rivier van januari", een dijijjjk van een stad! Wat een sfeer!
Het is zoveel meer dan wat we hadden verwacht, en tis nog niet eens carnaval!

Rio heeft natuurlijk ook alle troeven in de hand. Een mild klimaat, een halucinante
overgang van berglandschap naar een helderblauwe oceaan, bovendien leven er
nog brazilianen ook!
Het ritme van de oceaangolven is de hartslag van van de stad.
Er wordt gelééfd op het strand, gefeest, gechilld, gewandeld, geromantiseerd,

gechat, gesport of getrained (en dit allemaal in surfshort en stringbikini!)

Kortom, het strand maakt deel uit van het sociaal leven van de Cariocas.

Ipanema beachvolleyfootball

Ander deel van het sociaal leven is ook de muziek en dans. Een cltureel centra in een

oude fabriek in het stadscentrum bulkt van de aktiviteiten zoals toneel, acrobatie,

ballet, concerten en onder andere marakatu spelen. (zie http://www.fundicao.org/).

En er is daarbovenop zelfs architectuur te beleven in de stad! Santa Theresa, een

ietwat verpauverde en minder veilige buurt op een van de vele steile heuvels van

de stad is een slagroomtaart van coloniale architectuur.

Er is mijn allerfavoriet MAC museum in Niteroi, dat op zich al reden genoeg is om

naar Rio te vliegen (óf te varen). Ontroerend mooi, er zijn geen woorden voor!

Meer charme van de metropool is de de VW Beatle en de legendarische VW Puma`s

die hier overal rondrijden en er nog zo fris uitzien alsof ze net uit de doos kwamen.

Er is Lapa, het Soho van Rio, waar het stikt van donkere bars met terrasjes die

mekaar beconcureren met live Salsa, Jazz, of Bossa Nova.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is kan je ook nog wreed goedkoop shoppen,

vers fruitsap drinken, straat- BBQ en chocoladetaart eten, en heerlijk bullshit

lullen met de carioca´s die een great sence of humour hebben... zucht!

Ok, veiligheid is wat je een probleem kunt noemen in Brazilië, maar als je enige

voorzorgen neemt, is er geen enkele reden tot paniek. De regel is dat je niets

meeneemt in sommige straten dat je niet kwijt wilt.

MAC Niteroi, de wonderen zijn de wereld niet uit...

Ouro Preto, de Braziliaanse stad van het zwarte goud...

Het lukt ons beangstigend goed om 27 uur stil te zitten. Misschien heeft het wel iets te maken met de máánden dat we op de zeilboot hebben rondgezwalpt? Who knows? Eve slaapt probleemloos zowat de hele rit uit, en ik probeer me in álle mogelijke bochten te wringen om maar één seconde slaap te kunnen vatten! Het wil maar niet lukken, maar ik ben zo kalm alsof ik 7 dosissen valium zou hebben geslikt! Ondertussen passeren we een landschap geritmeerd door groene heuvels, witte kerken en terra cotta kleurige huisjes, we slingeren de wegen binnen van (de provincie) Minas Gerais, we naderen Ouro Preto, en ik zak steeds dieper weg in mijn buszetel...

Een etmaal in de bus brengt ons letterlijk in een compleet ander tijdperk:
Zo luidruchtig als een boedistisch klooster en op 1200 m hoogte, zit er eindelijk terug wat zuurstof in de uitlaatgassen. De sfeer wordt gezet door een mediterend clair-obscure lichtspel gesynchroniseerd op een klokkenconcert van enkele van de 50 kerken van het dorpje.
Er rijdt zelfs nog steeds een stoomtrein die voor een continue verbinding tussen de naburige dorpen zorgt!

Ouro Preto alias zwart goud: Het grootste deel van het Portugees goud werd in 1850 in deze regio bovengehaald. Talloze zwarte slaven werden naar hier gedeporteerd om tot uitputting te graven in een van de vele goud- of "gemstones" mijnen. De exeburante hoeveelheid aan rijkdom zorde voor een explosie van kerken, architectuur, kunst, goudzoekers en kunstenaars...
De legendarische Aleijandinho, zoon van een bouwmeester, en zelf beeldhouwer-architect met semi-afro-slave roots, wordt door sommigen de Michelangelo van Brazilië genoemd, wegens zijn doorgedreven verfijnde architectuur en prachtig emotionele sculptuurwerk dat hij in de streek heeft gepresteerd.

Na een zeer romantisch weekend ronddartelen in de heuvels zijn we high aan cultuur de bus opgestapt. Deze keer richting Rio de Janeiro. We verwachtten sexy voetbalspelers (eve), vrouwen in stringbikini´s (ikke) en erg veel bossa-nova muziek... :)

Salvador da Bahia

Gesitueerd aan de 'Baía de Todos os Santos' en de Atlantische oceaan, en op 1550 km oostwaarts van Brasilia, ligt Salvador, de eerste koloniale hoofdstad van Brazilie. Door de slavenhandel van de Portugezen (voor de rietsuiker industrie), is 80 procent van de bevolking nog steeds van enige Zwart-Afrikaanse afkomst, en dat voel je. Mooie mensen en koloniale architectuur gemengd met Afrikaanse ritmes in de straten geven een unieke sfeer aan de stad.

De kleurrijke oude stadskern, 'Pelourinho' alias slavenmartelpaal, dateert uit de 16de eeuw en is quasi integraal bewaard gebleven. (Jesus, ik zou beter reisgidsen schrijven)

We waren erg blij toen we na '23 uur in de rodoviaria (busterminal) aankwamen, én dat we door schoon volk werden opgehaald (een vriendin van Eve's zus). Minder enthousiast waren we toen we momenten later met ons rugzakken in een favela (sloppenwijk) rondliepen. Dat is één ding dat je écht moet doen als je overvallen wil worden! In ons geval waren we niet alleen, en Sylvia verzekerde ons dat deze favela een veilige was...? slik! Sylvia is een populaire madam in haar favela. We waren onder de indruk van een schoolproject dat ze daar (al grotendeels) heeft gerealiseerd om straatkinderen gratis taallessen, internet en eten te bieden.

De rest van de week verbleven we "uptown" bij Carlos, een supersympatieke jurist in spee, en Flaky zijn frigo openende en soapverslaafde hond. Carlos wist precies wat de prioriteiten waren en gidsde ons meteen naar de beste en wereldbekende ijsroombar van Bahia. Natuurlijk hebben we ook een aantal van de 365 barokke kerken bezocht. Vergulde interieurs, voluptueuse maria´s en engeltjes, en (volgens Eve) knappe Sinten (?)..., hier weten ze het religieuze leven aantrekkelijk te maken. Schitterende uitzichten, lekker eten "al quilo" (per gewicht: de ritz vergeleken met die karton verkopende selfservices bij ons) en afro-sfeer in de straten.

Liters ijsroom, chokoladetaarten en agua de cöco later, en met versleten "Havainas"zolen (=braziliaanse teensletsen) stappen wij op de bus richting Minas Gerais, het barokke heuvelland.

op enkel 27 uurtjes van hier...

Brasilia, capital of Brasil

Als architect toekomen in Brasilia, is net alsof je als kind je collectie speelgoed autotjes omgetoverd ziet tot echte! Het is zoveel mooier dan we hadden durven dromen. We hadden hier twee dagen gepland, maar zijn er uiteindelijk zes gebleven.



Drie ontwerpers Lucio Costa (stadsplanner), Roberto Burle Marx (als landschapsarchitect) ,en Oscar Niemeyer als architect mochten in 1956 een droom verwezenlijken, een nieuwe administratieve hoofdstad bouwen.

Ik ben er niet van overtuigd dat de eerste 2 een geslaagd werk hebben afgeleverd, maar den Oscar heeft hier toch wel zijn best gedaan. Zuivere architectuur, betonconstructies en overspanningen waarvan je zou denken dat er hier geen zwaartekracht bestaat. Je gelooft je ogen niet. Ze moesten onze constructie ingenieurs verplichten hier te komen kijken.

Het grappige eraan is dat al de gebouwen in originele staat onderhouden worden.

Het is alsof e terugkeert in de fifties, schitterend!

Bovendien kan je er nog lekker eten ook; restaurants met fijne brasiliaanse keuken, chokoladebars, groot aanbod van de meest wilde desserts! :d

Amazonia

Tis een raar gevoel om te reizen zonder boot. Een mens beseft nu pas hoe gemakkelijk het wel is om altijd je huisje en je confort (al is dat bij ons wreed beperkt) mee te hebben. Maar aan de andere kant kunnen we nu het betere werk doen. Het is een zorg minder. Wat als er plots een hevige squall overkomt? Zit dat anker wel goed genoeg ingegraven? Zijn de afsluitkranenen en luiken wel allemaal dicht? etc... De hele waslijst zorgen die we kunnen vergeten, zalig! We reizen nu over land, of in de lucht, en boten..., die proberen we te mijden :)
Toen we vanuit Santa Elena de Uairén (Venezuela) de grens overstaken was de overgang brutaal, Ook al is de levensstandaard van Amazonia naar Braziliaanse normen erg laag, je wordt precies 50 jaar verder gekatapulteerd.
Je hebt natuurlijk wel tijd om "gekatapulteerd" te worden. Die busritten duren uuuren, daaagen. De eerste stad op onze weg was Boa Vista (boo-a-viechtaa) niet echt geweldig, maar wel een stad waar alles wérkt, er is electriciteit, er zijn +-klokvaste verbindingen, en er zijn kerken waar je zelfs binnen kan, fantastisch!

Veertien uur 'bussen' later arriveerden we in Manaus, de hoofdstad van Amazonia, een échte stad van bijna 2 miljoen inwoners in het midden van de jungle. Het Parijs van de Amazone. Het was de lucatieve rubberexport in het begin van de 20 ste eeuw die het indianendorp een vooruitstrevende stad naar Europees model heeft gemaakt (luxewinkels, electriciteit, trams, riolering, waterzuivering in 1910). De Theatro Amazonas (opera) is nog steeds wereldbekend in Brazilie.

Manaus
Theatro Amazonas

Eveneens de ideale plaats om jungletreks te maken als je daar dan toch zit. Eve wou graag een nacht in de jugle doorbrengen en ik zag dat piranha vissen wel zitten :). Je stapt aan boord van zo'n "amazoneboot" (dateert duidelijk van vóór de booming periode), die ons de Amazone rivier op loodst, en via de Rio Negro rivier, doorheen magroves, naar een 'junglelodge' brengt. Klinkt wel sjiek, maar in realiteit is zo'n lodge slechts een 'vlot met een kot' aan de rand van de jungle, tenminste als je budget gelimiteerd is. Je krijgt je zelfgevangen piranha's voorgeschoteld, s'nachts mag je alligators strelen en slapen in een hangmat, een gebroken rug krijg je d'r gratis bij... De volgende nacht zitten we op een vlucht naar Brasilia...

Amazona

Venezuela en de Sabana Grande

Nú begrijp ik waarom sommige mensen zo entousiast zijn over dit apenland.
Ik had het tot op heden een mooi, maar gedelapideerd land gevonden.
-Een land niets concreet is alvorens het er is, corruptie waar ze in Rusland nog kunnen van leren,
oplichterij in alle mogelijke hoedanigheden en niveau´s, ongestructureerd wanbeleid, censuur, dictatuur, onveiligheid, piraterij en banditisme... En het gaat van kwaad naar erger (ik ga voor alle veiligheid maar niet in detail treden?). Het spijtige is dat de ongelooflijk vriendelijke en hardwerkende Venezolanen er de dupe van zijn!-
Maar als je uiteindelijk beslist verder zuidelijk landinwaarts te trekken, krijg je plots ademnood...

Eerst kom je in weinig aantrekkelijke steden als Ciudad Bolivar en Ciudad Guayana terecht,
maar de impressionante Orinoco en dito watervallen verraden wat er verder gaat komen.
Verder zuidwaarts, naar de Braziliaanse grens toe komt het opeens, La Sabane Grande, het land van de Tepui´s of "las mesas del cielo" (tafelbergen op z´n vlaams)
H-A-L-L-U-C-I-N-A-N-T!!!
T´is misschien omdat wij te lang op zee hebben gezeten, maar dit is, hoe volgens mij de eeuwige jachtvelden eruit moeten zien. En je moet je dan het geluid van de natuur en de stilte erbij inbeelden... En als je goed luistert, kan je in de verte Bossa Nova horen...
Tepui´s horizon
bus moovie


Noot:
Gezien de dubbieuze veiligheidstoestand van de majoriteit der Latijns-Amerikaanse landen,
zal enkel de blog worden ge-update (we hebben geen laptop mee, noch is onze reflex mee,
vandaar de povere kwaliteit...)

terug op het droge...

`t heeft veel voeten in de Venezuelaanse aarde gehad, maar tis gelukt!
We zijn op het droge! Na meer dan een maand te wachten! hehe!!
Dit "futuristisch-ingenieus prachtexemplaar" bootlift gaf er stelselmatig de brui aan, kapotte cilinders, kapotte fuelpomp (3de hands motor), lekke banden (oude vliegtuigbanden, echt waar!), en die startmotor klonk ook erg zwak (weet niet vanwaar die komt),
maar die zal het natuurlijk pas begeven als we terug het water IN willen! Ik durf erop te wedden!

Drie dagen bootstrippen en "winterberging" voorbereiden later waren we busgewijs al naar Brazilië onderweg via de uitgestrekte Sabana Grande, op zoek naar Latijn-Amerikaans avontuur...

Venezuela?!

That’s it, tis beslist! We gaan ECHT verder!
Eve heeft definitief ontslag genomen, tis officieel, we gaan naar de Pacifiek! (en verder!)

Maar wat gaan we met de boot doen tijdens het orkaan seizoen (dat btw ondertussen officieel begonnen is!)?
Gezien we graag Latijns-Amerika willen verkennen zou het logischer zijn dat we ten minste naar Trinidad of beter nog Venezuela varen en de boot daar op het droge laten staan terwijl we rondtrekken met de rugzak! Alleen rest de vraag nog: hoe veilig (of onveilig) is de Venezolaanse kust??? Verhalen van “armed robbery’s” komen ons strot uit, wat is waar en wat is overdreven? Wat is de kans dat er ons iets kan overkomen? De dag voordat we beslissen te vertrekken luidt er een bericht op het lokaal cruisersnet (VHF 72) dat er gisteren om 1500u een zeiljacht is overvallen en helemaal leeggeroofd. Het voer wel in een berucht gebied (Peninsula de Paria), vlak bij de kust. Hoe stom kan een mens zijn??
Soit, met een krop in de keel zijn we dan maar vertrokken richting “Los Testigos”, een archipel op 45 mijl van de Venezolaanse kust, relatief veilig volgens de coastguard. (wat the f#*% betekent relatief veilig??) Vijventachtig mijl ’s nachts varen in zalige (zeil-) omstandigheden verdoezelden de potentiële piraterij miserie. Zeker toen we s’ morgens op Testigos Grande voor anker lagen waren alle zorgen vergeten. Viva Venezuela!! Zo’n prachtig desolaat natuurreservaat, zó massaal veel vis dat ze bijna vanzelf de boot in sprongen! Dolfijnen en ik zou gezworen hebben van een koppel beloega’s te hebben gezien, ware het niet dat die hier niet voorkomen…?

Rond de middag heb ik van lokale vissers een mooie dorade kunnen ruilen voor 3 luizige Heineken’s!! Wat een deal! En die gasten waren nog content ook! ;)
Toch een 8- tal cruisers aan het idyllische Playa Real, waar we met z’n allen samen, lekker veilig de nacht konden doorbrengen.

Isla Margarita is nóg zo’n gereputeerde gevarenzone.
De eerste zeiler die we aanspraken toen we met de bijboot aanmeerden aan Juan Marina was een sympathieke gepensioneerde Zuid-Afrikaan dietwee weken geleden s’nachts, guess what, overvallen was op een te mijden ankerplaats van Isla Margarita (Pampatar), waar hij helemaal alleen voor anker lag. Hij had geen zeilpilot en heeft de prijs duur moeten betalen!
Later bleek dat de catamaran die vlak naast ons geankerd lag, s’ avonds overvallen was terwijl de babysit alleen aan boord was. Resultaat: $6000 gestolen en dat was net het bedrag dat hij gewisseld had enkele dagen ervoor! Toeval? Don’t think so!

Redenen genoeg voor ons om hier niet te blijven plakken. We varen via Isla Coche naar Cumaná (Marina), om dan de erg mooie Golfo de Cariaco binnen te varen waar we de boot op het droge zetten in Madregal tot maart 2009?
We gaan in Latijns-Amerika rondtrekken! OE-YEAH!!

Grenada

Het meest zuidelijke van de Windward Islands is Grenada. Door de Spanjaarden zo genaamd vanwege de gelijkenis met de heuvels in Grenada. Erg mooi! Saint George’s is de hoofdstad waar je naar Caribische normen alles kan vinden!? Alles is relatief natuurlijk. Maar het is leuk om te slenteren in de soms véél te steile straten van de stad. Muskaatnoot, chocolade, rhum (what’s new?), baksteenarchitectuur, shops en bouwvallige kerken waar de daken zijn van afgeblazen typeren het eiland.

Wij ankeren in de romantische lagune van St George waar we tijdens een lunch op een boot van vrienden (Milo One), onze eigen Cries n Whispers zien weggeblazen worden door een hevige windstoot, recht naar een grote betonnen steiger! Het anker krabt en dat is de eerste keer in 10 maand ankergeschiedenis! Enkele meters voor de impact van het gevaarte konden Ivan en ik de boot terug op een veilige plaats ankeren. We hebben dan maar het dessert overgeslagen en zijn prompt naar Prickly bay verhuist waar de ankerbodem wél goed is!