CRIES 'N WHISPERS

Fiji, glimlachend land van de kannibalen

2010-08-04T03:34:00.026+02:00

Als je reeds tienduizend eilanden hebt afgeschuimd de afgelopen 40 maand dan moet ik eerlijk toegeven dat ik niet achterover gevallen ben toen we een van de passen van de Fiji- archipel binnevoeren. Viti Levu, het hoofdeiland, is net zoals zoveel andere eilanden, groene heuvels, wuivende palmbomen, goudgele stranden en tranparant blauw water; Alleen, toen we na de inklaringsprocedure Lautoka stad binnendrongen bloeide ik open. Het nageslacht van deze wreedaardige kannibalen zijn prachtige mensen geworden. Elke fidjiaan, jong of oud, mannelijk, (maar in mijn geval vooral) vrouwelijk, strooit dagelijks zo'n honderdduizenden glimlachen in het rond, naar iedereen die hun pad kruist. En niet zomaar een glimlach, maar een seductieve smile, eentje waar je van wegsmelt, het brengt een mens bijna in verwarring. Dat is pakkend moooi, en zoiets had ik tot zover nog nooit meegemaakt! Een mens wordt welgemutst van te lanterfanten in Fidji!
Lautoka, en Na[n]di, aan de westkant van het hoofdeiland bevat de grootste concentratie aan Indiërs - fiji telt er zo'n 400.000, zo'n 40% van de totale bevolking) - je hebt de indruk rond te lopen in een India, met indiërs die je niet lastig vallen, achtervolgen of op je geld uit zijn, en dat is verassend cool! Ze hebben hun hele cultuur-sjebang geïmporteerd ten tijde van de suikerriet plantages van de Britten. Je ziet oosterse bazaars, restaurants, schitterend gekleurde Hindu tempels, Indische hippe mode winkels, talloze Bollywood film videotheeken, buschauffeurs die rijden als formule 1 piloten, beelden van Shiva en Ganesh langs de straten, knap opgemaakte vrouwen in traditionele kledij, allemaal in de heerlijke fidjiaanse relaxe sfeer

Omdat mijn crew en ik wel 's iets anders wilden dan zeilen alleen hebben we voor een appel en een ei een "particuliere" huurwagen (lees schroothoop-op-wielen) gehuurd en zijn we een week Viti Levu rondgecheesd.
In onze opgelapte limosine via de Kings en de Queens road, zijn we tegen alle verwachtingen in succesvol de hele perimeter van het eiland gevolgd, door de Nausori Highlands gereden, de "jungle"in het oosten, de hoofdstad Suva... heerlijk!

Sri Siva ubramaniya hindu temple

Maar in Fiji kan een zeiler zich niet beperken tot enkel Viti Levu, want deze Melanesische republiek telt immers meer dan 300 eilanden en we willen ook nog wel 's een stukje paradijs ontdekken. De Mamanuca's -waar de film "Cast Away" is opgenomen- en de "totaal geïsoleerde" Yasawa groep liggen op 30-60 mijl ten westen van Lautoka en allemaal heerlijk rustig vaargebied in de lagune van west Fidji.
Yeah right! Ontelbare verraderlijke riffen, rotsen, koralen of ondieptes. Geen moment aandacht verliezen, dromen of lanterfanten, geen mijl varen zonder te moeten slalommen tussen die net onder het zee opppervlak loerende gevaartes. Pure adrenaline rush, varen in de Yasawa's
Komt er nog bovenop dat de zeekaarten niet up to date zijn, onvolledig, of gewoon onjuist! "Eyeball- navigatie" is de enige oplossing, varen tussen 10 en 15 uur, als de zon hoog staat, de enige manier om je schip hier drijvend te houden. Menig keer voelde ik mijn hart in mijn keel slaan als ik in de buurt van een reeks ongemarkeerde riffen moest passeren... Fiji is HOT maar oh zo mooi!

oversteek naar Fidji

2010-08-02T02:55:00.008+02:00

Na zeven maand NZ kunnen we eindelijk terug richting de evenaar. Het orkaanseizoen in de zuidelijke stille oceaan zit er op. Onze oversteek naar Fiji kan beginnen. Een oversteek waar de meeste zeilers -en ik incluis- misnoegd tegen opzien, niet alleen omdat Tasmanië gemetamorfeerd is in een kweekbodem van zware depressies (stormen) die quasie in het hele gebied tussen NZ en de noordelijke eilanden defileren, maar ook omdat de voorspellingen even informatief zijn als het nieuws van de VTM.
So be it. Het kwam erop neer dat we samen met tientallen yachties bijna een maand moesten wachten, surplacen, klussen doen, "gastronomisch" kokerellen, movies kijken, kilo's chocolade en chips en muffins vreten, terwijl de temperatuur zo gevoelig is gezakt dat we bijna naar de boot kunnen schaatsen.
En al die miserie voor een zeer pover weersvenster, zonder garanties.
Ondertussen is Eve ingegaan op een veelbelovend jobaanbod in de Mediterranee, en het plan is dat ik haar vervoeg eens onze boot in Australie is, in zeptember, we hebben een groots plan...
Ik ga je bigtime missen, meid, de komende maanden! xxx

Solo zeilen zie ik niet echt zitten -ik slaap te graag- dus heb ik een backpackercrew aangenomen. Twee sypathieke reizigers, Jan, 31 uit Sachsen en Brenton, 25 uit Vancouver. M'n kersverse Duits-Canadese crew ziet het volledig zitten en ik verberg m'n ware enthousiasme voor wat moet komen, want het wordt een ruige start en misschien wel oversteek. We gooien de trossen los op de 21 ste juni, als een symbolisch gebaar -de eerste dag van de winter in het zuidelijk halfrond- en in de staart van een lelijke depressie. Met zware, ongestructureerde zeeën en 30 knoop ruime wind wordt de motivatie - en de lunch- van m'n onervaren crew al gauw aan de zee geofferd.

Jan the German, the chocolate captain, and Canada Brenton
Gelukkig neemt de oceaan reeds na 48 uur progressief af tot een gezellige 15 knoop en de het leven aan boord wordt terug leefbaar. Het leuke van deze oversteek is dat we letterlijk de zomer tegemoet zeilen, we voelen we de dagen langer worden, zien we meer zon en minder wolken en dagelijks stijgt de temperatuur met enkele graden. Cool!

yunny breakfast
Een snelle oversteek is het niet geworden, geplaagd door aanhoudende lichte wind hebben we alweer daaaagen moeten dieselen, ik hoopte bijna op een overdonderende storm die ons naar fidji zou catapulteren. Maar uiteindelijk op 300 mijl van onze bestemming kwam het, een geschenk uit de hemel, de tradewinds! een heerlijke ruime 20 knoop, de spi gaat op en we schieten vooruit als een raket op een prijectiel! Soms -maar dan heel zelden- is zeilen ook een beetje fun...

NZ epiloog

2010-05-13T12:07:00.004+02:00

Als je malse schaapskotteletten en biologische melk mengt, met Sauvignon Blanc wijnen en kiwi's, kakapo's en takahe's, hydro-electrische energie en wilde onaangeroerde natuur, Lord of the Rings, pinguins, zeeleeuwen, ute's, Flight of the Concords en het "All Blacks" rugby team, daar nog ontelbare vulkanen en eeuwenoude Kaori bomen bij voegt, dan heb je een ander woord voor Nieuw Zeeland gevonden!
De oorspronkelijke naam in Maori, de oorspongkelijke bewonerstaal van het land is 'Aotearoa' wat zoveel betekent als 'land van de lange witte wolk'. Volgens de legende zagen de Maori's, toen ze het eiland ontdekten, back in the jaren 1300, en enkele eeuwen voordat de Europeanen er binnevielen, het land als een lange witte wolk aan de horizon liggen. Van de 4 miljoen Nieuw-Zeelanders wonen er grofweg drie miljoen op het Noordereiland en de rest op het zalige Zuid-eiland. De dichtstbevolkte regio is Auckland met ongeveer een miljoen inwoners, waarvan driekwart Aziaten (volgens mij althans). Mooie mensen die kiwi's, sober, joviaal, super gastvrij en een schitterend gevoel voor humor, ook al zou dit betekenen dat ze zichzelf daarvoor compleet belachelijk moeten maken.
Ze hebben daarboven nog een keigrappig accent en dito (van Australië afkomstig) taalgebruik.
onderstaand enkele hilarische voorbeelden met vertaling:

Cheers, mate! = dank u
en daarop hoort het antwoord = "no worries, mate!" (t'is met plezier)
"no worries "wordt ook gebruikt ter vervanging van OK,
vb: kom je morgen dan langs? "no worries, mate!"
andere schitterende uitspraken zijn:
"sweet as" wat "cool" of "awesome" betekent
"She'll be alright, Mate'!"= komt allemaal goed, meestal als een werk niet zo professioneel is uitgevoerd
"I'm just yanking your chain, mate" = I'm pulling your leg !
"What a Wally" = iemand die iets stom gedaan heeft
"chilly bin" = frigobox

en dan de 'gezellige':
"On the piss" = gaan drinken.
"piss around"= niets doen
"piss-up"= sociale vergadering met enig alcoholverbruik
"Pushing shit uphill with a shovel" = Hopeloos
"Fart Sack" = een slaapzak

Tot zover de boeiende culturele zaken.

land van de lange witte wolk

2010-02-26T04:21:00.017+01:00

Opua, NZ
De volgende ochtend (na onze aankomst) komen aan boord:
Customs met een set honden (op zoek naar drugs én explosieven), immigration met een op de inquisitie geinspireerde vragenlijst en tenslotte de "MAF biosecurity" met een grote vuilniszak klaar om alle verse, levend of dode, hermetisch verpakte of zelfs ingeblikte etenswaren in beslag te nemen. Ik voel me een op heterdaad betrapte crimineel. We mogen van geluk spreken dat het vandaag een drukke dag is op de quarantainesteiger, zodat er geen tijd is voor een onderzoek van het onderwaterschip (Het betreft eendenmosselen, zeewier of kleine zeedieren die je zou kunnen meeslepen aan de kiel van je boot). Geen tijd, we mogen 'gewoon' binnen! Wahou!!

Wanneer de week van de feestjes en de bbq's en de tombola's uiteindelijk voorbij zijn, beslissen we verder zuiwaarts te zeilen langs de heuvelachtige oostkust van het noordeiland. We varen naar Auckland, the city of sails!

Zestig mijl van ons doel varen we Whangarei binnen, het Mecca voor de wereldzeiler en budgetvriedelijker dan Auckland, we kunnen een deal van de eeuw sluiten met een poepsjieke 4x4 campervan (met 4 schuifdaken én electrische gordijnen!!!) van een 92 jarige man, en mogen daarenboven nog gratis gebruik maken van zijn meerboei die hij nu toch niet meer gebruikt. NZ is great!!

Hier begint ons Kiwi-road avontuur.
We reizen drie maand lang in ons busje (met en vooral zonder Jan), trekken door het mooie noord- en het hallucinante zuid eiland, leggen 7000 km af op slingerende wegen langs talloze afgestompte vulkanen en eeuwenoude kaori wouden. We wildkamperen op eindeloze verlaten stranden, langs lichtgevende turqoise bergmeren, wit kolkende bergrivieren, of vanop een bergtop met een sfumato landschap op een fiordenmeer, etc etc,.. zoveel meer ( ik ga hier niet al onze romantische plekjes uit de doeken doen). Enfin, als bonus krijg je er een wildlife bij met een aanbod van beesten waar een normaal mens nog nooit heeft van gehoord, en ik bedoel hier niet de onderstaande foto van een zeeleeuw :)

meer foto's op de NZ fotogallerij van de website

Noot:
Quasi elke toerist in Nieuw Zeeland koopt of huurt een kampeerbusje, en het loont de moeite!
Voor een tweeduizend euro koop je er eentje en je stopt, slaapt en blijft waar je het leuk vind. Een vierwiel aangedreven busje is nog beter omdat je op mulle stranden, langs aardewegen en door modder en riviertjes kan cheesen. Dolle pret en gegarandeerd zonder vervelende kampeer- buren!!
Met een beetje geluk verkoop je de 'van' voor dezelfde prijs als aankoop of, zoals in ons geval, zelfs met winst! Sweet as!

Oversteek Tonga - Nieuw Zeeeeeland!

2009-11-15T05:30:00.003+01:00

Het was middag toen Jan en ik Nuku Alofa verlieten met volle tanks, massale hoeveelheden vers voedsel, voorbereid op alles (?). Een gunstig weersvenster is voorspeld, we zien t' zitten!
We zijn nog maar tien mijl verder en als we de archipel zelfs nog niet zijn buitengezeild is de mooie blauwe lucht getransformeerd in een dreigende "Belgisch" donkere wolken massa en krijgen een lekkere 25 knoop over ons, scherp aan de wind. Midden de nacht valt de wind quasi weg en dat was het ongeveer voor de komende week, geen reet wind meer, geen zucht, uuuren dieselen, dobberen, motoren, anderhalve knoop zeilen, weer motoren, stressen of we er wel gaan geraken met onze luttele 300 L diesel aan boord... Shit, ik wil hier in elk geval ASAP doorvaren, want dit gebied -we naderen de roaring fourties- staat bekend voor erg ongezellig ruig stormweer! Het is pas na acht dagen, op 300 NM van de Nieuw Zeelandse kust net na zonsondergang dat we in een front terecht komen met, guess what, een depressie! 45 knoop wind in de richting waar we naartoe moeten, gigantische brekende golven de hele nacht door. Tijdens mijn wacht om 0200u beslis ik zelf te sturen, de wind giert in het want, de oceaan is prachtig in het maanlicht maar ik wil echt niet platgeslagen worden. Deze 4 a 5 meter hoge golven komen van de niet zo gezellige zuidelijke Tasmanzee, ze breken over het vrijboord. Het eerste uur vind ik het zelfs plezant sturen, maar de vermoeidheid steekt op. Ik voel de koude -we dragen zelfs zeilpakken!!- tot in m'n botten!
De laatste 300 mijl waren de meest frustrerende: gelijk wat we probeerden, de wind werkt tegen. Na nOg een depressie 2 dagen later geloven we onze ogen niet, we zien rond 1500u het vaste land van Northland NZ en de krijgen 15 kn ruime wind!!

Mijn geluk kan niet meer op, we doen 5,5 knoop! Uiteindelijk varen we de "Bay of Islands" binnen rond middernacht, op radar en gps sluipen we de verraderlijke baai binnen, we hebben er genoeg van (ik althans), we hebben het gehad, Ik wil vannacht een vaste kooi! 0200u: De landvasten zijn belegd, We zijn er echt, Opua, Nieuw Zeeland, het is hier precies ijzig koud (15 graden C) maar we gaan nu 's ECHT lekker slapen...

Tonga

2009-11-08T10:48:00.017+01:00

Tonga, alias "the friendly Islands", is een enorme archipel uitgesmeerd over 500 mijl, dat bestaat uit 170 eilanden en wordt ingedeeld in 5 groepen: 'Eua, Ha'apai, Niuas, Tongatapu, and Vava'u.
Na de gebeurtenissen met de tsunami die Tongatapu, Samoa en vooral Indonesië heeft getroffen wist ineens de hele wereld waar wij zaten: we zaten er midden in. Niet dat we er eigenlijk iets van hebben gevoeld, we lagen -toevallig of juist niet- super goed beschermd, waardoor we een metertje naar boven en dan twee metertjes naar beneden zijn gedobberd, maar that's it, niets meer! Ok, er waren minder fortuinlijke zeilers die te ondiep geankerd lagen of net te dicht bij een rif lagen en eentje heeft in alle ijl de ankerketting moeten doorzagen, een ander heeft een beetje liggen schuren op de rotsen. Gelukking geen slachoffers hier.
Niets spectaculairs dus, zeker niet op Vava'U. Het doet behoorlijk pijn als we de beelden zien over het hele getroffen gebied van deze super vriendelijke mensen die al zo weinig hebben, en die in één klap alles verliezen.

Vava'U.
Nooit gedacht dat we na Niue nog zo enthousiast zouden kunnen zijn over alweer een eilandengroep. Maar "The Kingdom of Tonga" is fier en authentiek, het is mooi en zichzelf, het is niet verkracht door Fransen (of Engelsen), door Aussi's of Kiwi's, en dat is leuk. Mensen vinden het fantastisch gefotografeerd te worden, zijn nieuwsgierig en onvoorwaardelijk vriendelijk. Op zondag is werkelijk ALLES gesloten en er weerklinkt letterlijk de hele dag hemels gezang vanuit de tientallen kerkjes dat elk dorp telt. Er is een abundantie aan groenten en fruit, er zijn zeevruchten, er is vis, wat moet er nog meer zijn?

Varen in Vava'U is mooi en leker chill dachten we, tot we 60 mijl verder de Ha'Apai langs de groep flaneerden. We waren gewaarschuwd. Alle dorpjes van de eilandjes waar we komen zijn we alleen, geen charterboten, geen toeristen, ...en zelfs geen zeilers! De autochtonen zijn wat verlegen, maar eens het ijs gesmolten is ben je hun eregast. Waaw! Wat een gastvrijheid! Ze brengen je vis, kreeften, of slachten een biggetje, gewoon omdat ze ons gezelschap leuk vinden. Geciviliseerde landen hebben hier nog heel wat te leren!

De meest zuidelijke groep, en tevens de hoofdgroep is Tongatapu, waar de koning en zijn ministers zijn gevestigd. Nuku Alofa is de "hoofdstad", Het heeft een erg mooie (houten) kathedraal, een internationale luchthaven, en zelfs "local style homey's"(de coole tiener met scheefgezakte broeken en misplaatste petten).
Alvorens we de oversteek naar Nieuw Zeeland maken, kunnen we stoom aflaten op een uitbundig feestje in de Nuku Alofa Yacht Club met menig zeilers die binnenkort hetzelfde lot zullen moeten ondergaan: twee weken aandewindse koers en hopen dat de windgoden ons welgezind zullen zijn. Deze oversteek staat berucht voor hevige depressies komende van de Tasmanzee. Een gunstig weers venster is noodzakelijk en volgens NZ weerguru Bob Mc Davidt is het volgende week tijd te vertrekken...

Niue, een memorabel hoogtepunt

2009-09-23T08:03:00.001+02:00

Het is een memorabele tocht geweest om hier te geraken, de eerste keer dat ik eigenlijk vreesde voor de veiligheid van de boot en bemannning, Na vijf dagen rustig varen, een supergrijze dag, af en toe regen en windvlagen, opbouwend tot een stormachtige gierende wind met respectabele golven en verwarde zee, de boot werd met een regelmaat in de golven gesmeten met een enorm gedreun, de boot kraakte alsof ze op elk moment kon exploderen. Vierentwintig uur aandewindse koers in dit weer, alweer geen oog dicht kunnen doen, honderd verschillende noodevacuatieplannen uit zitten denken, wat mee te nemen en Eve & Jan taken toewijzen wat te doen in geval van nood. Shit, wanneer houdt dit geweld eindelijk op?
Maar die ochtend kwam de verlossing, Niue in zicht! Ik was nog nooit zo opgelucht geweest om land te zien! Daarenboven kregen we een verwelkoming van een bultrug walvis met haar kalf op nog geen 20 meter van onze boeg. We waren al snel onze miserie vergeten...

Maar de echte verrassing kwam pas toen we het mysterieuze eiland gingen verkennen.
Een grillige kust met steile klippen en door de zee gesculpteerde grotten en dat heeft alles te maken met het feit dat het eiland een zestig meter hoog (en 20 km diameter) koraalatol is. Tientallen grotten, spleten, canyons, lagunes en natuurljike zwembaden in een tropisch klimaat. Wow! Er is zelfs een echte tropische jungle vergroeid op die omhoog gestoten koraal bodem, dezelfde bodem die je normaal door je duikmasker 3 meter onder wateroppervlak exploreert, en nu...?? of heb ik dat nu gedroomd?

Onder water is het landschap nog mooier, nog dramatischer, je zwemt letterlijk door het zonlicht gecreëerde 'clair - obscur' beelden van de weelderige koraal canyons, walvissen defileren met hun jongen langsheen onze boot, een schouwspel waar ik al jaaaren van droom om live te kunnen meemaken, en hier ligt het gewoon op ons te wachten. We hebben letterlijk met die magnifieke beesten kunnen zwemmen, op enkele meters afstand, en het was liefde op het eerste zicht... :)
Niue is een hoogtepunt!

Suwarrow

2009-09-15T21:18:00.000+02:00

Bora Bora is quasi de meest westelijke stop van de genootschapseilanden, het was 720 NM en een week varen in superlichte condities. Een week ploeteren en van elk zuchtje wind gebruik maken om die af te leggen afstand in te korten. In de mid-Pacifiek is het kiezen tussen zwaar weer of superlicht. Suwarrow was het antwoord, de enige 'bezeilde' bestemming opde weg naar Tonga, en een atol in 'the middle of nowhere'. Het is ontdekt begin 19de eeuw door een Russisch ship "Suwarrow" maar nooit echt bewoond geweest behalve door enkele egotrippers zoals Tom Neale en Bernard Moitessier die indertijd -en vandaag nog steeds erg veel zeilers- super enthousiast over waren. We willen het zelf wel s beleven.

Toegegeven, waarschijnlijk een van de meest geisoleerde paradijzen op deze aardbol, gesitueerd in het noordelijke deel van de Cook eilanden, ver van alle andere, waar je enkel kan geraken per zeilboot. Een atol in een vijfhoek uitgelijnd, met een tiental mega-weelderige motu's en met een uitgebreide vogelpopulatie en visbestand (en dan spreek ik vooral over haaien) waar je je als mens niet meer zo gezond bij voelt.
Suwarrow is nu een natuurreservaat geworden en er woont enkel een caretaker met zijn familie die hier leeft op wat de natuur hen geeft.

Het mag dan geografisch misschien wel afgezonderd liggen, maar als we hier op de middag het anker laten vallen tellen we een 21 zeilboten! Niet wat we hadden verwacht, maar s' avonds wel supergezellig op de uitgebreide "pot luck" en BBQ van de lokale vis en 'geïmporteerde' alcohol.

Enkele dagen kunnen we genieten van paradijsje spelen, maar dan komt een depressie met rukwinden tot 50 knoop het plezier verpesten. De enige ankerplek in de 20 mijl brede lagune is blootgesteld aan SE-winden en de ankerbodem ligt vol met koraalpatchen. Na een hele nacht de motor bijgezet te hebben en een adrenaline rush die overeenkomt met die van twintig liter cappucchino's breekt uiteindelijk onze ketting als ik de motor afzet. De ketting zat verwikkeld rond verschillende koraalhoofden dichtbij de boot en is door het extreem geweld van de brekende golven en schommelen van de boot gebroken.
Koelbloedig zoals we altijd zijn (...) hebben we niet gepanikeerd toen we naar het aan lager wal gelegen bruisende rif werden geblazen, en dat onze motor amper voldoende kracht had om een meter weg te geraken van dat fatale gevaar. Om een lang verhaal kort te maken zijn we uiteindelijk met twee reserve ankers paraat, gaan liggen op een meer beschutte plaats aan een vaste ankerboei tot het geweld voorbij was .
Enkele dagen later later was is er nog zo eentje gepasseerd. We waren dan ook wreed opgelucht wanneer we hier zijn weg geraakt, het beste ven het seizoen is klaarblijkelijk voorbij. We hebben gehoord dat Niue het Mecca is van de walvissen en daar willen we naartoe!

Moorea en de Genootschapseilanden

2009-09-02T20:51:00.000+02:00

Na een exeburant gastronomisch weekje Tahiti, en nadat Eve terug een beetje op haar positieven is gekomen slalommen we tussen de walvissen door -allee, we hebben er toch eentje gespot- richting Moorea. We zeilen op een quasi vlakke zee de 'Baie de Opunohu' binnen die volgens onze vaargids een van de mooiste van de Pacifiek is. In de lagune is het water fel turquoise gekleurd en we zien roggen en dolfijnen rondom ons zwemmen wanneer we het anker laten vallen. (gene zever!)

Enkele zwarttiphaaien komen nieuwsgierig kijken als we op het buitenrif snorkelen. Tis altijd verschieten als we ze zien, maar deze rifhaaien zijn ongevaarlijk, ze lusten naar 't schijnt alleen
maar vis...

De natuur van het hartvormige eiland is weelderig groen, afgewisseld met vulkanische rotsformaties die als cathedralen het landschap ritmeren. Om onze slappe zeebenen wat te trainen wandelen we uren de steile en verlaten wegen, we ontdekken impressionante Morae ruines en zoen we dat elke vierkante meter op het eiland een parel is aan de polynesische kroon.

Huahine, Raiatea
De genootschapseilanden liggen, naar Pacific maatstaven, ongelooflijk dicht bij mekaar (tussen de 25 en 100 mijl)
Huahine, Raiatea, Tahaa, Bora Bora, de ene toeristischer dan de andere, maar ze hebben principieel allemaal dezelfde lay-out, een ringvormig buitenrif met één of meerdere passen (doorgangen) naar het eigenlijke eiland. Dit creeërt een spiegelvlakke lagune waar je zelfs in de slechtste omstandigheden rustig relax kan varen, ankeren of snorkelen. Dat je op twintig of dertig meter diep moet ankeren nemen we er 'graag' bij.

Bora Bora
Bora (zoals de Fransen het zo lelijk zeggen zeggen) is werkelijk een magisch eiland. Niet alleen omwille van haar spectaculaire morfologie, maar vooral omdat Johnson, onze geliefkoosde 'superperformante' buitenboordmotor, gestolen werd tijdens een van onze expedities in het poepsjieke Bora Bora Lagoon Resort. Ik vraag me af wat die dief aan het denken was toen hij onze -in marginale staat zijnde- vier pk motor zag? Hij was waarschijnlijk high of ladderzat! Soit, twee dagen later meldde de politie dat we onze buitenboord mochten gaan afhalen op het resort. Dit is nog nooit eerder voorgevallen, teruggevonden!! Zelfs de gendarmerie was verwonderd!

Maar Bora Bora is ook berucht omwille van lkhaar onderwaterflora. Zwarttip-, grijze- en limoenhaaien, manta's, schildpadden, het hele defile van reefvissen, je krijgt het allemaal te zien! Eve en Jan hebben hier met veel entousiasme hun open water duik brevet behaald. Er is nog zoveel te ontdekken onder de zee, en vanaf nu kunnen we dat samen doen!

Tahiti

2009-08-23T07:12:00.000+02:00

ik moet het toegeven, het is alweer een memorabel moment in m'n zeilersbestaan geworden, om door de "Passe de Papeete" te varen teneinde voet te zetten in het veelbelovende Tahitiaanse zand. Reeds van mijlenver zagen we de twee kilometer hoge vulkanen van Tahiti Nui en Tahiti Iti. s'Werelds grootste navigators voeren via deze pass binnen en meerden af aan de legendarische en luidruchtige Quai Bir Hakeim in het hartje van Papeete, de hoofd-"stad" van Frans Polynesië.
Tegenwoordig mag er daar niet meer worden aangelegd, maar moeten jachten drie mijl verder west ankeren, in een oase van rust van de beschutte lagune met zicht op het betoverend mooie Moorea.

We liggen daarenboven op een boogscheut van een heuse Carrrefour, zodat we na maanden blikvoer ons eindelijk terug kunnen tegoed doen aan fresh food en Franse delicatessen (overdosis aan groenten en fruit, baguetten, crèmeux stinkkazen, wijn, chocolade desserts en taarten. Man, we voelen ons herleven!!!

Papeete -stad is op zich niets bijzonders, een stadje met wat toeristen en te veel Fransen, veel te veel verkeer,een Mc Do, een overaanbod van overprijzde zwarte parelwinkels, groeiende criminaliteit, een internationale luchthaven, ...en dartelende Tahitiennes met denim minirokjes. (t'kan niet allemaal slecht zijn, hehe)
Gelukkig komt mijn schone uit het exotische België heel binnenkort terug aan boord! Cool! Want na drie maand in een bootje rondzwalpen zonder liefde en affectie van een vrouw -en die van de Jan telt niet- voelde ik me al veranderen in een ongetemde Neanderthaler, doelloos zwervend op de uitgestrekte zeeën. t' Leven kan toch hard zijn! :)

Tuamotu archipel

2009-08-17T02:36:00.007+02:00

De tuamotu archipel of de meer sprekende "danger islands" bestaan uit 78 koraal atollen uitgesmeerd over bijna duizend zeemijl. Deze laatste naam heeft niets te maken met de kernproeven die Chirac liet uitvoeren tot eind '96 in een zuidoostelijke atol van de archipel (Mururoa), maar alles te maken met de geografische eigenschappen ervan.
De ringvormige riffen met soms een lengte van 50 km liggen in het beste geval een halve meter boven het zeeniveau, maar vaak nét onder het zeeoppervlak, wat soms adrenalinerush navigatie oplevert, vooral als je er s'nachts tussendoor moet.

Gelukkig zijn de swingende palmbomen en brekende golven voldoende om een echo op het radarbeeld te krijgen... toch enkele mijlen vóór je erop zou crashen! :)
Nog meer gevaar zijn de soms erg nauwe passen om in het gevaarte te geraken. Stroming tot 20 (?) knopen en meters hoge golven kunnen de passage tot het beschutte paradijselijke snorkelbad fataal maken. Dat laatste hebben we aan der lijve ondervonden toen we de atol van Toau buitengleden. Vele zeilerverhalen moet je met een grove korrel zout nemen, maar één feit staat als een paal boven water, in de Tuamotu's moet je scherp staan om te navigeren!

Info: De regels om een atol veilig binnen te varen;
timing: beste rond slack-tij en als de zon hoog staat om de koraalriffen te spotten.
stroming: nauwe en windwaartse passen enkel in gesetteld weer nemen
Wind: Lijwaartse passen zijn altijd de rustigste.
nav: verhuis enkel naar een andere atol als het weer rustig is

Takaroa
Een kleine 500 zeemijl varen van Nuku Hiva naar het kleine Takaroa, het meest N van de groep en gemakkelijk aan te lopen atol, omdat er een dok is waar jachten kunnen afmeren, nét buiten de smalle pas, de opslorpende muil van het atolmonster. De autochtonen bekijken ons met een apathische blik als we aanmeren, alsof we een verouserde cirkus attractie zijn. Vriendschap
groeit hier snel want enkele uren later zijn de jongeren van het hele dorp gemobiliseerd om met ons op verkenning te gaan op de motu (eilanddeel van het atol).

Na Fakarava en Toau zijn we maar naar Tahiti gevaren, we hadden genoeg Tuamotu avontuur en ik mochten trouwens mijn liefke gaan ophalen na drie maand zwaar vrijgezellenleven... ;)

Markiezen

2009-08-15T02:18:00.009+02:00

Je gelooft je ogen niet als je wakker wordt en je houten kop door het luik steekt om naar het landschap te tuuren! De hallucinante Hanavave baai van fatu Hiva! Kijk, we hebben al veel mooie dingen gezien tijdens de afgelopen twee jaar, maar dit overtreft ze toch wel allemaal! Vulkanische rotsformaties in de vorm van meteorieten, prehistorische monsters, drakenruggen, enorme falussen, ingeplant in de meest weelderig fertiele natuur dat je je kan voorstellen en waar de zon en wolken een lightshow afsteken waar Steven Spielberg alleen maar kan van dromen! Je gelooft je ogen niet!
Uitbundig vriendelijk en sympathieke mensen, een stressloos dorpje aan een kronkelend riviertje, vers fruit(!) -in het bijzonder onze favorite superzoete, gigantische en megalekkere Polynesische pompelmoezen-, een duivels verfrissende duik in een zoetwaterbad aan een ongerepte waterval in de bergen of zelfs gewoon een wandeling op de vaste onbeweeglijke grond. Hoe orgasmisch, al die kleine dingen waar je maar niet genoeg kan van krijgen na drie weken zilte zee! :)

Principieel moet je eerst inklaren op Hiva Oa, maar om ons tijd en een zenuuwslopende aandewindse koers te besparen wou ik absoluut eerst naar hier varen en een $100 boete riskeren (zoals de roddels de ronde doen)? NO way! De Markisianen zijn super vriendelijke en mega relaxe mensen, zelfs de gendarmerie maakt er geen probleem van als een zeiler enkele dagen op adem wil komen in dit aards paradijs alvorens naar de "harde" realiteit te trekken op Hiva Oa.
In tegenstelling met de Galapagos is de inklaringsprocedure kostenloos en een fluitje van een cent in Frans Polynesië. In Hiva Oa zijn Jacques Brel en Paul Gauguin begraven. Het geeft een goed gevoel om enkele uren aan de voet van het graf van een belangrijk landgenoot door te brengen. Hij was een lokale held voor de Markisianen in de tijd. Hij heeft een graf met zicht op de oceaan en de Atuona baai en ik ben toch beetje fier dat ik Belg ben en zoals hem naar hier ben gezeild, gewoon om vriendschap te sluiten met een van mijn favorite poëten.Gauguin ligt maar ergens op de derde rij en dat is geen toeval... (sextourist-artist)

Hiva Oa, Tahuata, Ua Pou, Nuku Hiva, ze hebben allemaal hun eigen adembenemende karakter, maar na ruim drie weken de eilandengroep te verkennen blijft het ongerepte Fatu Hiva onze favoriet. Het is tevens het enige eiland zonder luchtstrip...

Galapagos naar de markiezen

2009-08-12T21:45:00.008+02:00

Nog een laatste keer wouden we met onze zeeleeuw-vrienden zwemmen, net voor we het anker optrokken. Een leuke herinnering voor de komende drie weken oversteek. Die beesten zijn zo fantastisch! Terwijl we tussen een tiental zxemplaren snorkelen is eentje dat liefdevol in mijn enkel komt bijten en zwemmen dan even weg. Dan komen ze terug en kijken ze je aan met hun grote, lieve, donkere ogen. Ze laten zich zelfs strelen! Ik had er graag eentje mee naar huis meegenomen, maar ik had Jan al mee, en dat is reeds een bootvol!

De eerste dagen zeilen was het "berekoud", de -van de zuidpool afkomstige- Humboldt stream laat zich voelen, s' nachts moeten we zelfs een trui dragen. Maar we gaan goed vooruit, we hebben een knoop stroming mee, samen met de 16 knoop ruime wind, dat is leuk. Jan is een verrassend goede 'zeilmate'. Hij blijft uuuuuren wakker als hij zijn Nintendo en mp3 player maar vast heeft, hij is alert voor de veiligheid aan boord én hij blijkt een schitterende, creatieve kok! Tis precies een beetje vakantie voor mij! :)

Daarenboven is het een erg rustige passage geworden. Drieduizend mijl zonder squalls, zonder harde wind, zonder echt grote golven, zonder te reven, zonder de genua's uit te bomen, zelfs zonder overstag te moeten gaan! Waauw! Je wordt er lui van! Pas na twee weken varen moesten we -om de koers naar Fatu Hiva te richten- pal voor de wind gaan varen en dat deed pijn. Vreselijke rolbewegingen omdat er te weinig wind was en te veel golven. We moetsten zitten, liggen, hangen of kruipen om je voort te bewegen. Vreselijk, zelfs een glas water uitschenken was onmogelijk. Maar volgens het grib -weerbericht zou het de komende week 15 knoop mooi oostenwind blijven. Een perfecte reden om de spi uit te zetten en een heerlijk stabiele koers te varen, daaagen aan een stuk, dag en nacht, zonder ophouden. Het was prachtig!
We hebben de tweede week van de oversteek in totaal 36 uur zonder wind gedieseld en we hebben er in totaal 23 dagen voor nodig gehad om vanuit de Galapagos de baai van Hanavave binnen te varen en, hoe kan het ook anders, het was natuurlijk tien uur s' nachts (maw het was zo donker dat we de dolfijnen die vlak voor de boeg zwommen niet konden zien. Maar gelukkig was er de radar, en een half uur later lagen we te pitten als Marqisiaanse rotsen.

Galapagos

2009-07-12T22:04:00.006+02:00

Met twee beafort en drie dubbel gereefde zeilen naderden we net na zonsopgang het meest oostelijke eiland van de galapagos; San CHristobal. Niet dat zeil minderen in deze windomstandigheden noodzakelijk was, integendeel, maar we wouden een baai met een veelzeggende poëtische naam als "wreck bay" toch liever niet uitdagen door s'nachts binnen te varen! Op 't eerste zicht een nietszeggende banale baai op een dof eiland met afzichtelijke bouwsels in Ecuadoriaanse stijl. Maar ons anker raakt nog de bodem niet of een welkomst commité van een 10-tal jonge zeeleeuwen dansen voor, onder, langs en achter de boot heen! Hilarisch! Geen enkel zwemplateau, zwemtrap of bijboot blijft gespaard, ze doen allen dienst als potentieel zeeleeuwenhotels!
Een uitgebreid ontbijt of twee uur later komt de gezondheidsinspectie aan boord om ons grondig te onderzoeken met tien ziekte vragen. Minuten later zijn we glansrijk geslaagd, gezond bevonden en mogen eindelijk aan wal van dit intrigerende natuurpark. Geheel onverwacht zijn de prijzen op het eiland. Je betaalt honderden dollars om in te klaren, maar je kan een heerlijke "ceviche de camaronnes" eten voor $6 of een "menu del dia" met voorgerecht, hoofdschotel en drank voor maar $2,5! Een kleine discrepantie, maar het maakt het verblijf hier des te exotisch!
Zestien dagen na Panama arriveerden we gelukzalig op de Galapagos. Het is een trage, frustrerende en -voor mij in elk geval- een zenuwslopende overtocht geweest. De doldrums maken een zeiler zo dol als een drum!

info: Een yacht betaalt tussen de US $200 en $300 immigratiekosten en mag drie weken (in dezelfde haven) blijven. Indien men wilt rondcruisen tussen de eilanden mag je daar veel geduld en gerust $1000 voor betalen, je hebt een speciale 'permit' nodig en moet nog 's $100 p/p parkfee bijleggen. Wij blijven lekker hier chillen.

Panama city en de voorbereiding van de Pacific

2009-05-22T22:58:00.005+02:00

Bijna 3 weken zwaar gewerkt aan de boot voorbereiden voor de volgende etappe, want het is er een lange! Vierduizend zeemijlen met een tussenstop in de Galapagos. Boot terug scherp gesteld, materiaal arsenaal bijgevuld, proviand inslaan, crew gewisseld(?), en onszelf verwend met het vele lekkers in het sympatiek drukke en goedkope Panama city. En gewerkt is geen understatement! Nieuwe prachtige UV strip aan de Genua genaaid, nieuwe luikbeschermers gemaakt (tegen de zon en warmte), motoronderdelen als lucht- en oliefilters, impellers, dichtingen, lagerringen, en olie, een nieuwe startbatterij, nieuwe harde dinghy gekocht (voor géén geld), we hebben zelfs onze (vier) butaanflessen kunnen hervullen, wat we zelfs in de Caraïben quasi niet hebben kunnen doen! We hebben navigatiekaarten van alle atollen in de Zuid- Pacifiek en de oost- Australische kust ge..euhm..kocht, pilots gecopieerd, alle tanks nokvol met water en diesel, etc, etc.. allee, we zijn d'r klaar voor.
Eve is voor een deeltje van de reis naar huis gevlogen om haar familie-batterijen wat op te laden, en tevens omdat ze die lange oversteken (4000 mijl tot de Markiezen), niet zo tof vindt. (snif)

Ik wilde die oversteek wel gerust alleen doen maar had toch liever een zeilslaaf aan boord, al was het maar om af en toe een klapke tegen te doen. Eve was niet zo enthousiast met mijn voorstel om een lokale Panamese schone aan boord te nemen ;) maar het toeval wou dat nét nu, onze trouwe ouwe Jan Jolly (alias sailorboy) met zijn knappe Algerijnse vriendin had gebroken, zijn job gepauseerd én zijn huis doorverhuurd! Er bestaat geen toeval! Hij zal meevaren tot Australië eind dit jaar, tenminste als hij mij zolang kan verdragen. Tis een mager alternatief van die Panamese, maar tis er wel een, hé? :)
Een week nadat Jan is binnengevlogen kunnen we vertrekken, als de wind gunstig staat, ttz dat we moeten vertrekken als de ITCZ (de "Inter tropical conversion zone" of kortweg windstille zone rond de evenaar) zoveel mogelijk noordwaarts ligt, en de wind uit een gunstige richting, zoniet moeten we negenhonderd mijl dieselen tot de Galapagos en dat zien mijn tere zenuwen niet zo zitten! Al die voorwaarden op een rij is wel nogal veel gevraagd, zeker hier in de tropen. Gezien onze afdeling verse groenten en fruit aan boord er ook niet beter op wordt beslissen we de haak te lichten. We gaan nog enkele dagen wachten in de mooie en relaxe eilandengroep "Las Perlas" op dertig mijl van de hoofdstad. Niet om te relaxen -want zo zijn we niet- maar om het onderwaterschip en schroef te doen blinken alsof het nog nooit heeft geblonken, we willen een flitsend snelle overtocht want we zijn laat in het seizoen!
Na drie dagen onderwaterpoetsen, jungle trekken, kokosnoten plukken en bananen hakken vertrekken we, de gribs (wind weerbericht) zien er wel niet zo optimaal uit, maar we moeten toch nekeer weg, we zullen de eerste dagen in de doldrums wel dobberen of powersailen, we zien wel! Een droomtocht tijdens de eerste dagen, een zachte bries uit het zuidwesten loodste ons zuidwaarts, op een zilveren zee. We wilden afzakken tot vier graden boven de evenaar alvorens de oprit van de tradewind autostrade naar de Galapagos te nemen. Maar het weer dacht daar anders over en veranderde eens we in de buurt van die oprit waren, een stijve bries met steile golven en sterke stroming verhinderden dat we de goede richting uitgingen. We konden kiezen tussen terug Noordwestelijk (terug-) varen of zuidoostelijk, richting vaste land van Ecuador... baâalen!
Om een lang verhaal kort te maken heeft een week langer voor de overtocht heeft ons wel vogel- en dolfijnspectakel opgeleverd. Ik had geen idee dat die beesten in staat waren acrobatie te doen waar de africhters in het Brugs dolfinarium bleek zouden van worden. Mééters hoog in de lucht met omgekeerde salto's, table top kicks, sliders en powergybes, en dan nog in formatie van tien ook! Wohoow! Hallucinant! Jan heeft een echte zeilers attitude, motorzeilen is voor mietjes, beter twee knopen rustig varen dan uitlaatgassen ontbijten, lunchen en dineren en stressen over de dieselvoorraad! Wat is een weekje langer op een jaar tijd? Dat is nog nekeer gesproken!
Dus twee weken dobberen na ons vertrek zijn we de baai van San Christobal "binnengegleden". De Galapagos!
We zijn nog maar net geankerd en enkele zeehonden zwemmen al onder en springen rond onze boot. Zo'n grappige beesten! Elke dinghy of zwemplatform doet dienst als potentieel zeehond-zonnebadplaats. Overal hoor je ze geeuwen, blaffen(?), "boeren" of ander rare geluiden maken. Hilarisch! Fregatvogels en "blauwvoet Boobies" maken de lucht onveilig. San Christobal is een meevaller, helemaal niet toeristisch, de mensen zijn super vriendelijk, het bulkt van de wildlife, en tis hier zelfs Ecuadoriaans goedkoop! (behalve de inklaringsprocedure die toch een US$200 kost + optionele US$100 p/p natinaal park toegang)

San Blas en Panama

2009-04-16T19:48:00.022+02:00

Na ons drukke Cartagena- avontuur werd het nog s tijd voor iets anders.

Ten eerste werd het tijd om ons naar de Pacifiek te reppen, het cruising seizoen van de zuid pacifiek is reeds begonnen, en wie weet hoelang het nog zal duren alvorens we kunnen transitten¿

Anderzijds wouden we graag nog even uitblazen alvorens het Panama kanaal te passeren.

Alle zeilers zeggen dat je de San Blas niet mag overslaan, het is het beste van de Caraiben... so, ...fuck it, we spelen nog een weekje paradijsje in de San Blas.

Vertrokken met een veelbelovende 35 knoop wind om uiteindelijk drie kwart van de 150 mijl te moeten dieselen in een oliegladde zee. Het is hier ook altijd wat in de zuidwest Carieb! We gaan te traag op motor alleen, waardoor we op de koop toe nog aankomen nét na zonsondergang!

Het is 1930 u, stikdonker, we varen met stalen zenuwen, zo traag mogelijk op gps, radar en dieptemeter- coordinaten tussen riffen door, naast het silhouet van Tub Pak, het eilandje waar we onze eerste nacht gaan spenderen. We gooien het anker en de motor gaat af als we nog twee meter onder de kiel lezen. De stress valt als een blok van mijn lijf. Man, wat is het hier beangstigend zalig stil!!

We geloven onze ogen niet als we s´morgens door de patrijspoort naar buiten gluren. Een beeld uit een paradijzenkataloog.

We liggen alleen voor anker aan een eiland met desolate parelwitte stranden, barstend vol kokospalmen, riviertjes, vogels en jungle, en in de verte een kleine nederzetting van hutten op palen met talloze gekleurde vlaggen boven de daken. (Verkiezingen?)

Achter ons, in de verte, het Panamese vasteland, er hangt ochtendnevel in de jungle heuvels terwijl de zon in een rode gloed wakker wordt. Precies gelijk in de films! Is dit wel echt? Even later komt een Kuna indiaan in zijn prauw op ons afgevaren om het "liggeld" te betalen. Zeven Balboa (idem US$) per week, Ok niet echt duur te noemen, maar tis wel een beetje ontnuchterend. We worden straks verwacht om een klapke te doen met het dorpshoofd. Spannend, en Eve is al zenuwachtig. :) Stressen, stressen dat die Kuna indianen in de San Blas doen! Het ontvangst commitee "zat" al klaar in hun congres hut -dat is de grootste hut van het dorp- om ons te ontmoeten, ...in hun hangmat! Een geestige babbel over ons thuisland en over Europa, over de wereld en over de matriarchale Kuna gemeenschap. Verder in het dorp kopen we enkele schitterende "mula's", geometrische tekeningen genaaid op verschillende lagen stoffen met verschillende kleuren en die de traditionele vrouwen dragen op een bloes met bloemmotieven, in combinatie met een donkerblauwe sahrem en een rode hoofddoek. Hun armen en benen zijn geornamenteerd in strak gestyleerde arm- en beenbanden(?). Het heeft wel iets sexy, jarretel- achtigs, of heb ik gewoon een zieke geest? :) De Kuna's houden van kleuren, zoveel is zeker, en het geheel is nog mooi ook!

We verkennen alle dagen een ander deeltje van de mooie San Blas, genieten van de kalmte, de natuur, de mensen, het kristalklare water, zonder enige andere cruiserboten tegen te komen. Wanneer we na enkele dagen arriveren in Coco Bandero, willen we hier niet meer weg! NIE NORMAAL! Maar ik ga er niet te veel reclame over maken, want dit paradijsje moet geheim blijven. Ik heb hier tijdens het snorkelen op een van de riffen mijn eerste (gigiantisch) grote zwarttiphaai gezien. Hij leek niet echt geïnteresseerd in mij als lunch (of misschien was dat wel omdat ik van de paniek een te schrikwekkende kop trok?)

Colón en het Panama kanaal

Lang uitgekeken naar dit moment. De hele Atlantische oceaan en de Caribische zee achter ons. Het moest er nekeer van komen! We zijn ondertussen 20 maand onderweg. Een drukke boel hier in Colon, 50 reuzecargo's per dag in en uit de sluizen, Daar moeten wij een plaatsje tussen vinden om naar de andere zijde geschut te worden. Vanaf onze aankomst op de voorziene ankerplaats van "the flats" zijn we de procedure gestart; Een agent ingehuurd om onze transit asap geprogrammeerd te krijgen. Dezelfde dag gaan we naar het kantoor van de ACP (autoridad del Canal de Panama) om gemeten te worden. Morgenvroeg komen ze meten of we met onze 35 voet kleiner zijn dan 50 voet, dan kunnen we met die papieren gaan betalen en vanaf dat de betaling uitgevoerd is, wordt je opgenomen in het transitschedule: drie dagen en US$750,00 later liggen we in de sluizen! (de transit fee is US$610 en je moet voldoende fenders en voldoende lange meertouwen hebben, die we hebben gehuurd. Wij hadden 18 ingebonden autobanden en 4 dikke meertouwen van 50 meter lang en kostte ons incl. service US$140. Elke boot moet een kapitein (ikke), een adviseur (José) en vier "linehandlers" hebben. Wij hadden drie vriendelijke cruisers aan boord geadopteerd voor onze doortocht. Eten, drinken, kletsen en aperitieven, een gezellige boel aan boord! (Indien je linehandlers inhuurt kost je dat tussen de US$60 @ US$85 elk)
Colón is een stad met een eigenaardige apocalyptische vibe. Iedereen zegt dat het er erg gevaarlijk is. Je mag nergens rondlopen of je wordt overvallen, zegt men. Maar dat is niet onze indruk. Het bezit erg mooie -doch slecht onderhouden- coloniale architectuur, een bruisend hyperakief commercieel leven, overal winkels, een levendige groenten en fruitmarkt, veel chinezen, grootwarenhuizen, shoppingmalls, internet cafés,en vriendelijke mensen. Voilà!

De transit door het kanaalEr zijn zes sluizen in totaal. jachten die zuidwaarts transitten worden s'avonds geprogrammeerd om door de drie Gatun sluizen geschut te worden en 27 m te stijgen. Dan moeten we overnachten aan een boei op het wondermooie Gatunmeer. De volgende dag gaat de trip 30 mijl verder zuidwaarts naar de Pedro Miguel Sluis en Miraflores sluizen nog 's vijf mijl verder. Zevenentwintig meter (+ plus getijde verschil) terug naar beneden en that's it! Een fluitje van een cent.

Meer foto' s op de site...

Cartagena

2009-03-20T19:47:00.004+01:00

Cartagena De tocht van Aruba naar Cartagena is berucht omwille van haar extreme weersomstandigheden langsheen de kust van Colombia. 'Den vuilen hoek' van de Caraïben waar golven zich opstapelen en winden uit het niets plots stormkracht aannemen! Den truuk is om gewoon te wachten in Aruba en te vertrekken met een weersvenster van drie dagen mooi weer, en die bestaan! Mijn favoriet weerstation en routeplanner voor de Carieb is zonder twijfel Chris Parker (8104 USB om 1230 UTC). Als hij mij groen licht geeft te vertrekken dan ga ik, ook al zeggen de gribs anders. Dus vol vertrouwen zeilen we reeds twee dagen in magnifieke condities op 20 mijl langsheen de kust van COlombia, waar we dagelijks zijn uitgebreid weerbericht aanhoren. Als bij donderslag zijn de condities sinds vandaag compleet gewijzigd, een storm kondigd zich aan, niet morgen, niet binnen twaalf uur, maar NU! Onze windmeter gaf slechts pieken van 30 knoop aan, en dat is geen "gale" wind. Misschien is dit een voorbode en moet het ergste nog komen, het was een prachtig zonnige dag, blauwe lucht, met hier en daar wolken.Ik vond wel dat de ruime wind aan de stevige kant was, en dat de zes meter golven aan de hoge kant waren, en ik dacht als dit de gunstige condities zijn, wat moet het hier dan zijn tijdens een storm??? It's all a mather of perspectives, is't it?Soit, ik heb nog wat meer gereefd, een extra bullietalie aan de giek gebonden (drie in totaal) en heb de hele dag en nacht achter het roer gestaan. Hoge brekers haalden ons in, gromden in ons kielzog of stortten op het achterdek om ons dan van de golf te surfen. Ik wou in geen geval dwars op de golven komen te liggen, want dan zouden we zijn plat gegaan! Gelukkig was er een volle maan dat ik het gevaarte zag afkomen en eigenlijk was dat nog wel fun ook. De volgende middag als we de toverachtige baai van Cartagena binnenvoeren was er geen zuchtje meer, het water spiegelglad. Het was voorbij, en ik kon eindelijk gaan slapen. Andere boten die overgevaren waren die dag spraken van 45 knoop wind, er is later die dag een boot binnengevaren met afgebroken mast. Onze windmeter heeft het opgegeven. Het is goed geweest, maar we hebben er even genoeg van... Gelukig zijn we in Cartagena en we zijn zo blij dat we terug in Colombia zijn!!!

Los Roques en de ABC´s

2009-02-17T19:42:00.001+01:00

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

trujillo, huachaco

2009-01-03T00:10:00.001+01:00

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Arequipa, Lima

2008-12-29T20:54:00.001+01:00

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Peru, Cuzco, Agua Calientes, Machu Picchu

2008-12-21T20:52:00.003+01:00

nog een beetje mee bezig... maar 4 weken oversteek is een zee van tijd! :)

Copa Cabana, Titicaca meer en het wondermooie Isla del Sol

2008-12-17T20:50:00.004+01:00

De hele nacht heb ik wakker gelegen, braakneigingen, ziek, zwak, vermoeid, voedselvergiftiging? Die taart was nochtans super lekker, maar wel een beetje verdacht! We hadden onze bustickets al gekocht, en ik vond het niet nodig om daarvoor nog langer te blijven, we moeten immers verder, er staat nog veel op het programma! Op nog geen 3 uurtjes -kokhalzend- rijden ligt Copacabana, een charmant dorpje, gelegen aan zuid-oostelijke oever van het magisch mooie mythische Titicaca meer. Tweehonderddertig km lang, grensoverschrijdend tot diep in de Peruviaanse Andes, en een eiland waar volgens de Inca mythologie, de zon is geboren; Isla del Sol.

Een bootrit van alweer 3 uur brengt ons naar Santiago Pampa aan de noordzijde van het eiland. Het is alsof de tijd is blijven stilstaan op isla del sol. Traditioneel geklede vrouwen met Lama's en ezels klimmen de honderden steile trappen naar de boven waar het dorp is gelegen.

Fuck, we moeten met onze zware rugzakken naar boven waar er guesthouses zijn. Ik sta nog steeds te trillen op mijn benen en nog meer als ik al die trappen zie, maar het wil niet pakken, Eve wil mijn zakken niet meesleuren. ;) Maar laten we een erg lang verhaal kort maken en schrijven dat die beklimming een ware middeleeuwse calvarietocht leek en dat het eiland, hoe heilig ook, nog nooit zo vervloekt is geworden! De koude nacht (in een kamer met hallucinant zicht op het meer) heeft me terug op mijn benen gebracht, en maar goed ook, want we willen met een lokale gids het eiland verkennen en de Inca ruines gaan bekijken. De wandelingen op het eiland zijn adembenemend mooi en ruines zijn wat ze zijn, maar een ding is zeker, het misterieuze Isla del sol is een magische plek op deze aardbol!

meer foto's zie onze website

Potosi, Sucre, La Paz

2008-12-15T20:48:00.008+01:00

Potosi, Sucre en La Paz
Potosi, de hoogste stad van Zuid-Amerika op een duizeligwekkende hoogte van 4070 m, en ooit een van de rijkste steden van het continent vanwege haar lucratieve zilvermijnen, met smalle straatjes, coloniale huizen met schitterend gesculpteerde balconnen, rijk geornamenteerde kerken, maar ook rijk aan geschiedenis. Miljoenen mijnwerkers, afrikaanse slaven en indigenen werkten hier decenia's in omstandigheden waar je van huivert. Men spreekt van acht miljoen doden (verongelukt, ontploft, longaandoeningen, etc ), gewoon omdat de spanjaarden het zilver wouden om geld mee te maken zonder geld te spenderen. Vandaag wordt er door de indigenen nog steeds in die mijnen gewerkt -en in quasi dezelfde omstandigheden- behalve dat ze nu maar tien uur per dag moeten werken en slechts zes dagen per week. Ze ontginnen lood en zink en slechts in beperkte mate nog zilver. Als je daarin rondkruipt kan je pas echt begrijpen hoe middeleeuws het is om daarin te leven. Je kruipt door donkere, smalle, stofferige tunnels met een schrijend tekort aan zuurstof, sommige delen zijn als hete, dampe sauna's, je loopt op losliggende planken over putten waar je de bodem niet van ziet, klimt op scheve ladders, sommige zijn kilometers diep, één seconde onoplettend en het kan je je leven kosten. Daarenboven werk je met dynamiet! D'r zijn leukere dingen! Om de miserie te vergeten chewen ze de hele dag cocabladeren, eten bijna niet, roken en drinken ze pure (90°) alcohol.Ze hebben geen verzekering, geen familieleven. Als je hun vraagt waarom ze het doen zeggen ze omdat het traditie is...

Sucre

Deze mooie administrative Boliviaanse hoofdstad is ontstaan in een vallei omringd van laag gebergte. Typisch aan de stad is dat het een erg uitgebreid cultureel erfgoed bezit. De hele stad is een museum. Alle huizen zijn in gelijkaardige eenvoudige coloniale stijl gebouwd en wit gegekaleid, maar schrille sociale contrasten zien we tussen de mensen op straat. Je ziet poepsjieke bolivianen in maatpak(!) restaurans afschuimen terwijl tientallen schoenpoetsers en bedelaars op de grond kruipen om een sol te verdienen. De Boliviaanse realiteit is hard.

La Paz

Boliviaanse nachtbussen stoppen niet. niet om te eten, niet om te plassen en als de wc (en de luchtventilatie) aan boord defect is heeft iedereen pech! Er is een stopplaats voorzien ergens in het holst van de nacht halverwege. Honger lijden en inhouden dan maar. Wanneer al die bussen aankomen op de beruchte stopplaats in het centrum van een naamloos dorpje zien we dat tientallen mensen overal in de straten van dat dorp de bodem aan het fertiliseren zijn; bomen, huizen, auto's, alles moet er aan geloven! er zijn geen faciliteiten en niemand doet er iets aan... Typisch Bolivië!

Gesitueerd op 3360m en gebouwd op de steile flanken van een 5 km brede canyon, geeft La Paz een woaauw gevoel. Het is niet alleen de hoogste hoofdstad ter wereld, maar ze heeft een drukte alsof het de commercieële draaischijf van de wereld zou zijn. De stad kan je moeilijk onverschillend laten, coloniale architectuur, anderhalf miljoen mensen en ogenschijnlijk evenveel handelszaken waar je werkelijk alles kan vinden, als je maar in de juiste buurt zit. Van gedroogde allegatorkoppen en lamfeutussen op de "mercado de brugas", via de waanzinnige illegale film- en muziekmarkt, naar de textielbuurt waar je het wildste aanbod van hoeden en polleras vindt (traditionele 37 lagige gedrapeerde rokken in de moeilijkste kleurcombinaties en motieven die je je kunt voorstellen), straatrestaurants, groentenmarkten, vleesmarkten, druk bezochte spleelpleinen (met tientallen biljart en fussbaltafels), het houdt nooit op! Een feit is dat de stad tsjokvol staat van straathandelaars, marktkramers en eettentjes, zó vol, dat je hier nog nauwelijks kan rondwandelen; Je kan het niet beter vergelijken met een dag van de lege portemonnee's van de Gentse feesten, maar dan het hele jaar door! ...met andere woorden, een gezellige boel alhier!

meer foto's zie website

Altiplano Boliviano

2008-12-06T20:47:00.008+01:00

Een half uurtje rijden vanuit San Pedro en de Chileens-Bolivaanse grenspost is al in zicht. Onmiddelijk daarna begint de klim naar 4000 m hoogte waar de eigenlijke grens zich bevindt. Vier kilometer, pfft, ik moet eerlijk toegeven dat ik er tegenop zie. Vorige reizen naar Tibet en Nepal zijn me telkens bijna fataal geweest. Hoogteziekte. Ik ben geen berggeit of Yak, maar een zeedier. Wat zit ik hier eigenlijk te doen? Het tekort aan zuurstof geeft me braakneigingen, slaapstoornissen, barstende hoofdpijn, of op z'n minst een uitgesproken gevoel van levensmoeheid. Eve heeft daar allemaal geen last van, ze voelt zich kiplekker, ze vindt het hier gewoon een beetje koud! De eerste dag rijden we met een duidelijk oververmoeide chauffeur de hoogvlakte in. Er zijn geen wegen, gewoon sporen in een droge, koude rotswoestijn. Rondom ons uitgedoofde vulkanen en uitgestrekte lege vlaktes. Terwijl we tijdens de rit er alles aan doen om onze chauffer wakker te houden (babbelen, vragen stellen, schouderkloppen geven), krijgen we een adembenemend spectakel te zien. Jesus, wat is Bolivië verrassend mooi!!! We stoppen aan witte (zout-) lagunes met flamingo's, blauwe lagunes, we worden getrakteerd op een "hotspring"dompel, passeren kolkende geisers en stomende fumarollen, en stoppen uiteindelijk aan mijn favoriete laguna Colorada.

Er heerst een Tibetaans sfeerke, weinig zuurstof, er staat een geselend koude wind, maar het rood en groen en blauwe meer bevindt zich in een landschap beyond reality! Waouw! Duizenden roze flamingo's slobberen in het ondiepe water, een kudde gedreven lama's passeren en doen een himalayaanse vos opschrikken, en wij, wij zitten hier maar deze fenomenale scene te aanschouwen...

laguna colorada
Veel drinken en coca thee moeten de hoogteziekte doen verdwijnen, ik ga vroeg slapen met een lading van zeven (!) dekens op mijn bed, en nog lig ik te rillen van de kou, het vriest 20° onder nul en er is geen verwarming. Ik zie, geplet onder het loodzware gewicht van de dekens, de hele nacht aan me voorbij gaan, ik kan de slaap maar niet vatten en heb barstende hoofdpijn...Voor de eerste keer in mijn leven was ik opgelucht toen we om vijf uur 'mochten' opstaan, een lading pijnstillers, ontbijten met roereieren en spek en coca thee, en geleidelijk voelden we de zalige warmte van de opkomende zon. Ik begin terug te leven! Even later op de weg naar de zoutvlakte van Uyuni werden we weer grondig door mekaar geschud, we passeren en akelig mooie spookdorpen (Chiguana) en desolate steenwoestijnen, in Dali-achtige landschappen. Waanzinnig hallucinante beelden van rotsen in de vorm van bomen, paddestoelen, vogels of zelfs prehistorische dieren. Is dit wel echt?

De volgende nacht spenderen we aan de rand van de "salar de Uyuni" in een confortabele 'luxe suite' van een zouthotel. Volledig opgetrokken met zoutblokken, zelfs het meubilair zijn gestapelde zoutkristallen, én, er is zelfs (warm) water!
Na een heerlijke nacht (uit-) slapen zijn we om vijf uur vertrokken om de zonsopgang te aanschouwen ten midden van deze immense zoutvlakte. Het geluid van de stilte en de verblindende schoonheid van het oneindige 'niets' is wat ons zo pakt. Je ziet mijlen vergezichten, zo ver, dat je bijna geen overgang meer ziet tussen het uitgedroogde zoutmeer en de lucht. Het absolute hoogtepunt van deze trek, of zelfs onze reis, is de "Isla de los Pescadores", een donkere parel in de schijnbaar oneindige witte zoutwoestijn. Een oase van rust waar duizenden eeuwenoude cactussen floreren en vanwaar je aan de horizon de sporen van de jeeps kan zien die de verschillende bestemmingen rondom de zoutvalkte verbinden.

Het is bijna een halve dag in de brandende zon vlammen, om in Uyuni aan te komen, aan de overzijde van het meer. En dit is waar je je echte kultuurshok krijgt, we zijn plots in het echte Zuid-Amerika aanbeland! Bolivianen hangen vast aan hun oude traditie, het maakt het land wat het is, en wat het altijd al is geweest. Uyuni heeft op zich maar weinig te bieden. Het is een onaantrekkelijk stoffige en broeierig hete nederzetting van betonnen woonblokken aan een uitgedoofd treinstation op 3650 m hoogte. Maar uitgerekend hier zijn de afgedankte stoomtreinen -even buiten de stad- op een hoop gereden en ondankbaar achtergelaten. In de melancholieke "cemeterio de trenes" staan tientallen vervallen en soms compleet geplunderde stoommachines ten toon, Franse en vooral Britse modellen van uiteenlopende periodes en stijlen die de stoomtrein-mode heeft gekend! Eve en ik vermaken ons hier kostelijk! Bolivië, Wat een fijn land!

meer foto´s op onze website www.criesnwhispers.info

Atacama woestijn

2008-12-03T20:46:00.011+01:00

De route naar San Pedro de Atacama via Antofagasta en Calama, die de 2000 km noordelijke chileense kust flankeert, is pakkend mooi. We hadden, na al dat zee- en zeilgeweld in de Caraïben wel 's goesting naar de kalmte van het niets, het oneindige, de stilte van de woestijn. We konden ons geen betere plaats voorstellen dan beruchte Atacamawoestijn, volgens onze gids de droogste woestijn ter wereld. Apocalyptische ontmoetingen van vulkanische heuvels en rotsformaties met het brekend geweld van ongetemde golven van een lichtblauwe oceaan. Mooi!

Maar hoe dieper we het noorden binnendringen, hoe extremer het landschap.
Uitgemergelde zoutvlaktes, geysers en luchtweerspiegelende meren, en decors waar je een perfect idee krijgt wat Armstrong moet gezien hebben wanneer hij in de Apollo door zijn patrijspoort naar buiten keek. San Pedro is een charmant 'adobe-mudbricks' woestijndorpje,
een oase van rust op 2440 m hoogte. Gesitueerd tussen de Valle de la Luna, Inca ruines van Catarpe, hoogvalkte- geisers en lagune's, warmwaterbronnen én dichtbij de Boliviaanse grens, maken het een erg populaire bestemming bij backpackers. Je kan er desertbiken, sandboarden, klimmen, georganiseerde treks doen naar al het omliggende natuurlijk schoon of gewoon chillen op een terrasje in de schaduw van de zinderende zon met een vers geperste fruitcocktail. Na vier dagen rondtrekken in de Altiplano de Atacama, chillen en voorbereiden vertrekken we met een georganiseerde 4x4 tocht, drie dagen Boliviaanse hoogvlakte, richting Uyuni.

Valparaiso

2008-11-29T20:45:00.007+01:00

Op een boogscheut van de hoofdstad ligt deze kleurrijke parel aan zee. Gekend voor haar hippy's en drum 'n base party's, maar vooral omwille van het artistiek leven. Grafitti, de gerenomeerde 18° eeuwse "ascensores", typische coloniale architectuur en de poëtische straatjes van Cerro Alege. 'Valpo' is eveneens een studentenstad met uitgebreid aanbod van gezellige restaurantjes en coole, donkere bars. Grote flater in het stedenbouwkundig concept is -je kan het bijna niet geloven- dat de hele kust, compleet van de stad is gescheiden door de industriëele haven.

De zee zie je alleen vanop de Cerro's (heuvels). Gelukkig voor de Valparaisiaan (of valparisioot?) is de hele stad gebouwd op bergflanken waardoor iedereen zicht heeft op zee, en dát is een schitterend concept! Wij zien ons hier ook wel een tijdje blijven hangen...

meer foto´s op onze website www.criesnwhispers.info

Santiago de Chile

2008-11-25T20:44:00.012+01:00

Geheel relaxed en als nieuwe mensen hebben we Argentinië verlaten...
Door een besneeuwde 3000m hoge bergpas, waar overgens de douaneposten zijn gelokaliseerd, slingert de autoweg recht Santiago de Chile binnen. Alweer een dijk van een stad! Het mag wel een criminaliteit(?) en smog probleem hebben, bij ons staat het op de top 5 van zuid amerika! Wat maakt deze Europees aanvoelende stad zo leuk? Wel, zelfde Menu als altijd: Vreed vibrerend kultuurleven, lekker en onwaarschijnlijk goedkoop om zeer uitgebreid te eten, Bario Bellavista met haar interbellum -stijl architectuur, een rommelmarkt waar je géén chinese brol vindt, mega coole boekenwinkels, een plezante vibe én tentoonstellingen over Rapa Nui.
Paaseiland (oftewel Rapa Nui). Een extreem intrigerende cultuur op een van de meest geisoleerde plaatsen op deze wereld met haar schitterende "avantgardistische" Moai's. Puur minimalisme! Wooow, daar moeten we misschien een omwegske voor maken? Vliegen zou laf zijn... we zien nog wel?

Een hilarisch fenomeen van de stad zijn de koffiehuizen. Die vindt je wel in elke stad maar hier heten ze "café con piernas", genaamd naar de schaars geklede service-madammen die de koffie serveren. Nog een favoriet van ons is de lomito boccadillo. Een broodje typisch van Santiago met gegrilde steak, oneetbaar veel heerlijke guacamole, tomaat, sla en uien, zó dik belegd dat je het geheel onmogelijk met manieren kan eten. (t' water komt me al in de mond!)

Het mooie "Lake district" en het lekkere "whine district"

2008-11-18T20:43:00.003+01:00

Bariloche, Argentinië
Een "ietwat" lastige tocht om hier te geraken. We hebben er meer dan 52 uur (! een record!) over gereisd om zover te geraken. Maar aankomen in het milde, zonnige, lentefris Bariloche na zolang buszitten-en-naar-buiten-gapen, is als een dubbele adrenaline shot krijgen na 2 weken in coma te liggen. Bariloche krijgt soms de bijnaam van het Zwitserland van Zuid America. Het ligt in het "lakedistrict" van de Andes. Witte sneeuwtoppen, groene valleien, grasheuvels, tientallen kristalblauwe reflecterende meren en onbezoedelde berglucht is wat je hier krijgt. Waarschijnlijk zoals Zwitserland ooit geweest is. Wij "hiken" ons te pletter in het onuitputtelijk aanbod van minitreks.

Er dreigt me iets ernstigs te overkomen: Ik begin een natuurmens te worden, heb zin om er met de tent op uit te trekken! Stel je voor!? :)

Mendoza, het hart van de Argentijnse wijnstreek, de levensgenieters van de natie, en de hele regio straalt het uit. Je voelt het al wanneer je in de luchtige, welgeorganiseerde busterminal rondloopt. Gezellige, zonnige terrasjes onder parasolletjes nodigen ons uit om croissants met lait-russe te consumeren. Geene stress! De groene straten, grote parken, brede schaduwrijke voetpaden, gezellige bars en restokes zorgen ervoor dat de vermoeide reiziger -zoals wij dat natuurlijk altijd zijn- kan chillen en profiteren van de erg coole sfeer.Plus het is lente en tevens het seizoen van de lokale kersen en abrikozen en al de rest, en daar maken we maar al te graag misbruik van!

Maar dat is niet alles: de regio passeren zonder je vermoeide botten in de natuurlijke warm water bronnen en thermen te laten weken en sudderen zou een afront zijn aan jezelf, het maakt immers deel uit van de "Mendoza-kuur" En wat de wijn betreft is dit land te mooi om waar te zijn; Voor het equivalent van één fles Bordeaux bij ons heb je hier een kist met een assortiment dat gerust de Franse overtreft! s' Avonds op een terrasje kan je lustig de lokale wijn "proeven", iets waar sommige toeristen problemen mee hebben af te haken... (ik spreek deze keer niet van mezelf)De "7 lakes route" van Bariloche naar Mendoza die deel uitmaakt van de legendarische Route 40 mag er ook zijn. Een sligerende autoweg tussen bergen, rivieren en azulblauwe meren. Man, wat is Argentinië mooi!

Patagonië

2008-11-12T20:40:00.025+01:00

Argentinië meet zo'n 4000 km lang maar gelukkig (voor onze gezondheid) zijn de highlights geconcentreerd op 'slechts' een 8-tal plaatsen.
Er zijn Foz Iguacu in het noorden, Buenos Aires (of coarse), het heerlijk desolate Tierra del fuego in het zuiden, de impressionante gletsjermeren in El Calafate, de lekkerste chocolade van Zuid-Amerika in Bariloche, ongeevenaard wijnzippen (lees zuipen) in Mendoza voor de prijs van mineraal water, betoverende natuur in Salta en ...Peninsula Valdes.
Van BA is het 20 uurtjes bussen naar Puerto Madryn, een dorp vlakbij het natuurreservaat
van Peninsula Valdes dat synoniem staat voor haar 'marine life'. Na een uur rijden kan je een kudde zeeolifanten of zeeleeuwen van ver zien gapen op het strand, daarna loop je enkele broedende Magelhan pinguins tegen het lijf en als je ècht geluk hebt kan je een vraatzuchtige orca aan het werk zien, zeggen ze. Het is wel leuk om die beesten in hun omgeving te zien, maar het voelt aan alsof je in een zoo ronddwaalt.
Gelukkig zijn er powerribs die je meenemen op zee om wat te stoeien met de lokale walvissen. En dat alleen al is een show waarvoor je naar Argentinia komt. Want walvissen zijn er hier met hopen! Het zijn 'Right whales' oftewel Groenlandse walvissen die tot 18 m lang of 80 ton worden.

Faschinerend hoe die beesten zo elegant door het water glijden, nieuwsgierig met de boot flirten, om dan plots als vlinders door de lucht te fladderren en met een enorme plons terug in het water te verdwijnen. Ik heb het al zoveel keer gezien op tv of foto's, maar als je het live meemaakt, springen je oogbollen bijna mee het sop in! Toch blij dat we hier niet met onze eigen dingy varen (we hebben immers geen 600 pk achterop voor als het moest spannen...)

Volgende pitstop in Patagonië is het wondermooie El Calafate. Een vreemd gevoel overkomt ons als we de bus uitstappen. De temperatuur hangt de rond het vriespunt, en dat zijn we al láng niet meer gewend! Een snijdende polaire wind waarvan de autochtonen zelfs klagen dat het 'fris' is! (en zeggen dat we al die windstoppers en polar's op de boot hebben liggen!)
Maar de volgende dag, wanneer we aan de voet van de Perito Moreno Glacier staan, beseffen we waarom we zo moeten afzien: de ongetemperde natuur van Patagonië; bergen, ijs, zwarte wolken, turqoise blauwe meren, ongerepte natuur, ijskoude wind, ...pure adrenaline!

Het is frappant te weten dat het ijs beweegt met een snelheid tot 2 m per dag, zo´n 60 m hoog, en op het diepste punt 700 m dik is!!
Wanneer ik het ijs hoor kraken, breken en dan af en toe in het water storten met een donderachtig gedreun komen mijn krullen recht (niet op foto) te staan.

Ik weet het, ik hoef hier niet de groene guru uithangen maar dit kan ik efkens niet laten:
De gevolgen van de global warming zijn hier beter merkbaar dan waar ter wereld ook.
Een antiek beeld van de Upsala glacier (op 30 km afstand) spreekt boekdelen. Dezelfde foto van deze gletsjer op 80 jaar tijd! Shocking!
Diegenen die nog ijs willen zien zullen zich moeten haasten!

1928 en 2008 (foto greenpeace)

Vanuit El Calafate zijn we verder zuidwaarts gereisd. We willen immers door tot het "einde van de wereld", naar Ushuaia. Door de stromachtige "Strait of Magallanes" met een uit de kluiten gewassen ferry, langs kale, uitgestrekte olievelden, lagunes met enkele verdwaalde roze flamingo´s, verloren gelopen lama´s en kuddes schapen in een grote leegte, maar steeds onder een betoverend mooie, dreigende wolkenhemel. Een ding is zeker, Vuurland is een unieke plaats op deze aardbol! De kriebels om naar hier te zeilen worden steeds sterker, dit moét ik eens in m´n leven meegemaakt hebben! ...

Onderweg naar Ushuaia moeten we de Argentijnse grens over, enkele uren Chileens patagonië doorkruisen, om dan terug Arentinië binnen te rijden. Een half uur voor we aan die grenspost arriveren zeggen ze ons dat we geen vlees, groenten, fruit, melkproducten of sperma het land mag binnenbrengen. Dat laatste is niet direct een probleem, maar het gevolg is hilarisch. Plots is de hele bus tripel belegde sandwiches aan 't binnenschrokken, we zijn blijkbaar niet de enigen die niet op de hoogte waren. En ik draai er nog bovendien 7 bananen, 2 pakken koeken, chocolade, en alles wat we in de Carrefour een uur tevoren hadden gekocht in mijn botten. Je kan het maar beter safe spelen!
Ushuaia Zo'n fantastisch gevoel om hier te zijn, daar droom ik al van sinds altijd! Een ietwat in slaap gezongen stadje, gelegen langs het duizeligwekkend Beagle kanaal en met zicht op de 1500 m hoge gletsjerpieken van het Vuurland Andes gebergte bevestigen het "end of the world" gevoel. Het is hier het hele jaar rond zonnig of grijs, windstil of stormachtig, koud of te koud,hagel- of sneeuwachtig, en je krijgt het hele menu elke dag opnieuw voorgeschoteld. Enfin een beetje zoals centraal Europa op een gezonde vroege lentedag maar dan het hele jaar door.Maar dat maakt de sfeer hier juist zo uniek. We zijn hier meer dan een week blijven hangen, niet alleen omdat we het hier zo cool vonden, maar ook (en vooral) omdat ik onderweg naar hier een onweerstaanbare griepvirus heb liggen kweken. Gelukzak als ik ben had ik een bed met zicht op het Beaglekanaal (geene zever!), heb ik het schouwspel van de weergoden vanuit mijn bed kunnen gadeslaan. Vier dagen later, na een overdosis van verzorging en antibiotica, mocht ik van dokter Eve mee op "expeditie" naar een van de gletsjers rond de stad met alweer hallucinante panorama's overal waar je kan kijken. Toch een beetje spijtig dat ik niet de energie had om zoals enkele moedige snowboarders naar de top te klimmen en enkele mooie slopes te pakken. (les excuses sont faits pour s'en servir)De volgende dag huren we een vierwieler om het mooie "parque national Terra del Fuego" te bezoeken en verder zuidwaarts te rijden richting legendarische "Harborton Estate", waar je de ongerepte Vuurland- natuur kan waarnemen in haar oervormen, bergriviertjes en meren, dode en levende bossen, pinguincolonies, en door de wind ontwrichte bomen. Ha-lu-ci-nant!

Lente in Buenos Aires

2008-10-24T00:38:00.032+02:00

Argentinie, het beloofde land van melk en honing, het land waar den Che ter wereld gebracht is.
Een land dat olie, steenkool, goud, koper, skiresorts, superdeluxe slaapbussen, buitenaards lekkere steaks, heerlijke wijn en chocolade heeft, walvissen, pinguins en dat zich zelfs een deel van de zuidpool heeft toegeeigend!
Maar waarom blijft het hangen in een sluimerende staat van
De Politiek! Wij als Belgen kennen er alles van!

in een notedop: De miserie is begonnen met de vuile oorlog en de militaire dictatuur van Videla in de jaren 70, daarna veeeel schulden gemaakt, een beetje extra pesos drukken om de fynanciele put te vullen, inflatie, corruptie, privatisatie, nog meer corruptie,... soit, een klassiek Zuid-Amerikaans scenario!
Als je in BA arriveert hangt het in de lucht!

Het aantal bestolen toeristen die we hebben ontmoet is fenomenaal! Camera's, I-pod's of Laptop's, allemaal verdwenen!
Er zijn snatchers, scammers, muggers, shmoozers, bagslashers en 'birdshitters'.

Deze laatste zijn nomenteel erg aktief in de stad. Iemand benadert je langs achter en spuit een vettige, stinkende pasta op je rugzak. Je verschiet even maar die persoon helpt je graag met de rugzak van je schouders te halen. Een collega grijpt de zak en loopt, rijdt, fietst of vliegt ermee weg! Zoiets in je achterhoofd houdt je scherp, on the razors edge, and keeps the juices flowing... '

Maar de sfeer in Buenos Aires is schitterend! Tango! Het is alsof de muzikale tijd is blijven stilstaan in de jaren 40. Jong of oud, dik of lelijk, in de straten, onder kiosken, in bars, theaters, op markten. Overal zie je de mensen dansen. Het is pakkend!

Maar er is zoveel meer!
In Recoleta is er het Cemeterio waar graftomben door architecten zijn ontworpen en in het Museo de Belles Artes zie je Rothco, Morandi en Modigliani naast mekaar tentoongesteld.

(toevallig allemaal mijn facorieten)
Er is San Thelmo dat bulkt van de voluptueuze fifties architectuur, rommelmarktjes en

geestige brocante- & designshops, er is Palermo waar je lekkerder Italiaans eet dan in Italie,
en in het oude La Bocca moet je zijn voor Italiaans ijs... en dat allemaal voor geen geld.
Bofkonten als we zijn krijgen we er nog een gratis jazz festival bovenop kado!
Het leven is mooi en de lente is zalig!! (en Eve is in haar nopjes!)
We (=lees Eve) kunnen het niet laten om zelf een tangocursus te volgen en de Argentijnse show te stelen, maar daar gaan we geen beelden van geven - We willen geen mensen ontmoedigen... ;)

Foz de Iguaçu, een kitsherig watervalletje...

2008-10-14T01:06:00.001+02:00

Foz de Iguaçu ligt toevallig nét op de grens met Argentinië (en Paraguay),
alweer een onderwerp tussen Argentijnen en Brazilianen om ruzie over te maken:
wie heeft de mooiste?
Diplomaten als wij zijn antwoorden we dat je de beide kanten moét zien, tis echt de moeite.
We hebben wél enkel een filmke van de Argentijnse zijde gepost! :)

Er moest een andere naam worden uitgevonden voor dit type van waterverplaatsingen.
FENOMENAAL!! Een gigantisch kunstwerk van de natuur dat zelfs een Al Qaeda terrorist
zou doen snikken van emoties!
Het begint met de verontrustende stilte van de uitgestrekte, doch rustig stromende Rio Iguaçu. Plotsklaps nadert de afgrond en het rustige water verandert in een gruwelijk mooi monster. Massa´s water storten met een bulderend geluid in de mist van een schijnbaar eindeloze ravijn naar beneden. Het is echt overweldigend, er zijn geen woorden voor.

Het geeft perfect weer wat Colombus moet gevreesd hebben toen hij de eerste keer naar het einde van de wereld zeilde. En ik die vond dat watervallen kitsh waren!

Na de Braziliaanse zijde noet je de grens over om naar de Argentijnse versie te gaan kijken.
Met een krop in de keel verlaten we ons geliefde Brazilië, maar voor niet lang:
De eerste week in Argentinië hebben we "lomo assada" aan de lopende band gegeten.

Vlees zo dik als Demis Roussos (vóór zijn regime), zo lekker als Beyoncé en Adriana Lima samen, en zo mals als ...euh... Eve! Met andere woorden: LEKKERRRR :)

Moeilijk te geloven dat er vegetariers in dit land bestaan!

Rio de Janeiro

2008-10-10T18:42:00.000+02:00

Vrij vertaald als "Rivier van januari", een dijijjjk van een stad! Wat een sfeer!
Het is zoveel meer dan wat we hadden verwacht, en tis nog niet eens carnaval!

Rio heeft natuurlijk ook alle troeven in de hand. Een mild klimaat, een halucinante
overgang van berglandschap naar een helderblauwe oceaan, bovendien leven er
nog brazilianen ook!
Het ritme van de oceaangolven is de hartslag van van de stad.
Er wordt gelééfd op het strand, gefeest, gechilld, gewandeld, geromantiseerd,

gechat, gesport of getrained (en dit allemaal in surfshort en stringbikini!)

Kortom, het strand maakt deel uit van het sociaal leven van de Cariocas.

Ipanema beachvolleyfootball

Ander deel van het sociaal leven is ook de muziek en dans. Een cltureel centra in een

oude fabriek in het stadscentrum bulkt van de aktiviteiten zoals toneel, acrobatie,

ballet, concerten en onder andere marakatu spelen. (zie http://www.fundicao.org/).

En er is daarbovenop zelfs architectuur te beleven in de stad! Santa Theresa, een

ietwat verpauverde en minder veilige buurt op een van de vele steile heuvels van

de stad is een slagroomtaart van coloniale architectuur.

Er is mijn allerfavoriet MAC museum in Niteroi, dat op zich al reden genoeg is om

naar Rio te vliegen (óf te varen). Ontroerend mooi, er zijn geen woorden voor!

Meer charme van de metropool is de de VW Beatle en de legendarische VW Puma`s

die hier overal rondrijden en er nog zo fris uitzien alsof ze net uit de doos kwamen.

Er is Lapa, het Soho van Rio, waar het stikt van donkere bars met terrasjes die

mekaar beconcureren met live Salsa, Jazz, of Bossa Nova.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is kan je ook nog wreed goedkoop shoppen,

vers fruitsap drinken, straat- BBQ en chocoladetaart eten, en heerlijk bullshit

lullen met de carioca´s die een great sence of humour hebben... zucht!

Ok, veiligheid is wat je een probleem kunt noemen in Brazilië, maar als je enige

voorzorgen neemt, is er geen enkele reden tot paniek. De regel is dat je niets

meeneemt in sommige straten dat je niet kwijt wilt.

MAC Niteroi, de wonderen zijn de wereld niet uit...

Ouro Preto, de Braziliaanse stad van het zwarte goud...

2008-09-28T23:12:00.000+02:00

Het lukt ons beangstigend goed om 27 uur stil te zitten. Misschien heeft het wel iets te maken met de máánden dat we op de zeilboot hebben rondgezwalpt? Who knows? Eve slaapt probleemloos zowat de hele rit uit, en ik probeer me in álle mogelijke bochten te wringen om maar één seconde slaap te kunnen vatten! Het wil maar niet lukken, maar ik ben zo kalm alsof ik 7 dosissen valium zou hebben geslikt! Ondertussen passeren we een landschap geritmeerd door groene heuvels, witte kerken en terra cotta kleurige huisjes, we slingeren de wegen binnen van (de provincie) Minas Gerais, we naderen Ouro Preto, en ik zak steeds dieper weg in mijn buszetel...

Een etmaal in de bus brengt ons letterlijk in een compleet ander tijdperk:
Zo luidruchtig als een boedistisch klooster en op 1200 m hoogte, zit er eindelijk terug wat zuurstof in de uitlaatgassen. De sfeer wordt gezet door een mediterend clair-obscure lichtspel gesynchroniseerd op een klokkenconcert van enkele van de 50 kerken van het dorpje.
Er rijdt zelfs nog steeds een stoomtrein die voor een continue verbinding tussen de naburige dorpen zorgt!

Ouro Preto alias zwart goud: Het grootste deel van het Portugees goud werd in 1850 in deze regio bovengehaald. Talloze zwarte slaven werden naar hier gedeporteerd om tot uitputting te graven in een van de vele goud- of "gemstones" mijnen. De exeburante hoeveelheid aan rijkdom zorde voor een explosie van kerken, architectuur, kunst, goudzoekers en kunstenaars...
De legendarische Aleijandinho, zoon van een bouwmeester, en zelf beeldhouwer-architect met semi-afro-slave roots, wordt door sommigen de Michelangelo van Brazilië genoemd, wegens zijn doorgedreven verfijnde architectuur en prachtig emotionele sculptuurwerk dat hij in de streek heeft gepresteerd.

Na een zeer romantisch weekend ronddartelen in de heuvels zijn we high aan cultuur de bus opgestapt. Deze keer richting Rio de Janeiro. We verwachtten sexy voetbalspelers (eve), vrouwen in stringbikini´s (ikke) en erg veel bossa-nova muziek... :)

Salvador da Bahia

2008-09-26T02:32:00.000+02:00

Gesitueerd aan de 'Baía de Todos os Santos' en de Atlantische oceaan, en op 1550 km oostwaarts van Brasilia, ligt Salvador, de eerste koloniale hoofdstad van Brazilie. Door de slavenhandel van de Portugezen (voor de rietsuiker industrie), is 80 procent van de bevolking nog steeds van enige Zwart-Afrikaanse afkomst, en dat voel je. Mooie mensen en koloniale architectuur gemengd met Afrikaanse ritmes in de straten geven een unieke sfeer aan de stad.

De kleurrijke oude stadskern, 'Pelourinho' alias slavenmartelpaal, dateert uit de 16de eeuw en is quasi integraal bewaard gebleven. (Jesus, ik zou beter reisgidsen schrijven)

We waren erg blij toen we na '23 uur in de rodoviaria (busterminal) aankwamen, én dat we door schoon volk werden opgehaald (een vriendin van Eve's zus). Minder enthousiast waren we toen we momenten later met ons rugzakken in een favela (sloppenwijk) rondliepen. Dat is één ding dat je écht moet doen als je overvallen wil worden! In ons geval waren we niet alleen, en Sylvia verzekerde ons dat deze favela een veilige was...? slik! Sylvia is een populaire madam in haar favela. We waren onder de indruk van een schoolproject dat ze daar (al grotendeels) heeft gerealiseerd om straatkinderen gratis taallessen, internet en eten te bieden.

De rest van de week verbleven we "uptown" bij Carlos, een supersympatieke jurist in spee, en Flaky zijn frigo openende en soapverslaafde hond. Carlos wist precies wat de prioriteiten waren en gidsde ons meteen naar de beste en wereldbekende ijsroombar van Bahia. Natuurlijk hebben we ook een aantal van de 365 barokke kerken bezocht. Vergulde interieurs, voluptueuse maria´s en engeltjes, en (volgens Eve) knappe Sinten (?)..., hier weten ze het religieuze leven aantrekkelijk te maken. Schitterende uitzichten, lekker eten "al quilo" (per gewicht: de ritz vergeleken met die karton verkopende selfservices bij ons) en afro-sfeer in de straten.

Liters ijsroom, chokoladetaarten en agua de cöco later, en met versleten "Havainas"zolen (=braziliaanse teensletsen) stappen wij op de bus richting Minas Gerais, het barokke heuvelland.

op enkel 27 uurtjes van hier...

Brasilia, capital of Brasil

2008-09-19T15:04:00.000+02:00

Als architect toekomen in Brasilia, is net alsof je als kind je collectie speelgoed autotjes omgetoverd ziet tot echte! Het is zoveel mooier dan we hadden durven dromen. We hadden hier twee dagen gepland, maar zijn er uiteindelijk zes gebleven.

Drie ontwerpers Lucio Costa (stadsplanner), Roberto Burle Marx (als landschapsarchitect) ,en Oscar Niemeyer als architect mochten in 1956 een droom verwezenlijken, een nieuwe administratieve hoofdstad bouwen.

Ik ben er niet van overtuigd dat de eerste 2 een geslaagd werk hebben afgeleverd, maar den Oscar heeft hier toch wel zijn best gedaan. Zuivere architectuur, betonconstructies en overspanningen waarvan je zou denken dat er hier geen zwaartekracht bestaat. Je gelooft je ogen niet. Ze moesten onze constructie ingenieurs verplichten hier te komen kijken.

Het grappige eraan is dat al de gebouwen in originele staat onderhouden worden.

Het is alsof e terugkeert in de fifties, schitterend!

Bovendien kan je er nog lekker eten ook; restaurants met fijne brasiliaanse keuken, chokoladebars, groot aanbod van de meest wilde desserts! :d

Amazonia

2008-09-14T14:54:00.000+02:00

Tis een raar gevoel om te reizen zonder boot. Een mens beseft nu pas hoe gemakkelijk het wel is om altijd je huisje en je confort (al is dat bij ons wreed beperkt) mee te hebben. Maar aan de andere kant kunnen we nu het betere werk doen. Het is een zorg minder. Wat als er plots een hevige squall overkomt? Zit dat anker wel goed genoeg ingegraven? Zijn de afsluitkranenen en luiken wel allemaal dicht? etc... De hele waslijst zorgen die we kunnen vergeten, zalig! We reizen nu over land, of in de lucht, en boten..., die proberen we te mijden :)
Toen we vanuit Santa Elena de Uairén (Venezuela) de grens overstaken was de overgang brutaal, Ook al is de levensstandaard van Amazonia naar Braziliaanse normen erg laag, je wordt precies 50 jaar verder gekatapulteerd.
Je hebt natuurlijk wel tijd om "gekatapulteerd" te worden. Die busritten duren uuuren, daaagen. De eerste stad op onze weg was Boa Vista (boo-a-viechtaa) niet echt geweldig, maar wel een stad waar alles wérkt, er is electriciteit, er zijn +-klokvaste verbindingen, en er zijn kerken waar je zelfs binnen kan, fantastisch!

Veertien uur 'bussen' later arriveerden we in Manaus, de hoofdstad van Amazonia, een échte stad van bijna 2 miljoen inwoners in het midden van de jungle. Het Parijs van de Amazone. Het was de lucatieve rubberexport in het begin van de 20 ste eeuw die het indianendorp een vooruitstrevende stad naar Europees model heeft gemaakt (luxewinkels, electriciteit, trams, riolering, waterzuivering in 1910). De Theatro Amazonas (opera) is nog steeds wereldbekend in Brazilie.

Manaus
Theatro Amazonas

Eveneens de ideale plaats om jungletreks te maken als je daar dan toch zit. Eve wou graag een nacht in de jugle doorbrengen en ik zag dat piranha vissen wel zitten :). Je stapt aan boord van zo'n "amazoneboot" (dateert duidelijk van vóór de booming periode), die ons de Amazone rivier op loodst, en via de Rio Negro rivier, doorheen magroves, naar een 'junglelodge' brengt. Klinkt wel sjiek, maar in realiteit is zo'n lodge slechts een 'vlot met een kot' aan de rand van de jungle, tenminste als je budget gelimiteerd is. Je krijgt je zelfgevangen piranha's voorgeschoteld, s'nachts mag je alligators strelen en slapen in een hangmat, een gebroken rug krijg je d'r gratis bij... De volgende nacht zitten we op een vlucht naar Brasilia...

Amazona

Venezuela en de Sabana Grande

2008-09-11T20:41:00.000+02:00

Nú begrijp ik waarom sommige mensen zo entousiast zijn over dit apenland.
Ik had het tot op heden een mooi, maar gedelapideerd land gevonden.
-Een land niets concreet is alvorens het er is, corruptie waar ze in Rusland nog kunnen van leren,
oplichterij in alle mogelijke hoedanigheden en niveau´s, ongestructureerd wanbeleid, censuur, dictatuur, onveiligheid, piraterij en banditisme... En het gaat van kwaad naar erger (ik ga voor alle veiligheid maar niet in detail treden?). Het spijtige is dat de ongelooflijk vriendelijke en hardwerkende Venezolanen er de dupe van zijn!-
Maar als je uiteindelijk beslist verder zuidelijk landinwaarts te trekken, krijg je plots ademnood...

Eerst kom je in weinig aantrekkelijke steden als Ciudad Bolivar en Ciudad Guayana terecht,
maar de impressionante Orinoco en dito watervallen verraden wat er verder gaat komen.
Verder zuidwaarts, naar de Braziliaanse grens toe komt het opeens, La Sabane Grande, het land van de Tepui´s of "las mesas del cielo" (tafelbergen op z´n vlaams)
H-A-L-L-U-C-I-N-A-N-T!!!
T´is misschien omdat wij te lang op zee hebben gezeten, maar dit is, hoe volgens mij de eeuwige jachtvelden eruit moeten zien. En je moet je dan het geluid van de natuur en de stilte erbij inbeelden... En als je goed luistert, kan je in de verte Bossa Nova horen...
Tepui´s horizon
bus moovie

Noot:
Gezien de dubbieuze veiligheidstoestand van de majoriteit der Latijns-Amerikaanse landen,
zal enkel de blog worden ge-update (we hebben geen laptop mee, noch is onze reflex mee,
vandaar de povere kwaliteit...)

terug op het droge...

2008-09-01T20:56:00.003+02:00

`t heeft veel voeten in de Venezuelaanse aarde gehad, maar tis gelukt!
We zijn op het droge! Na meer dan een maand te wachten! hehe!!
Dit "futuristisch-ingenieus prachtexemplaar" bootlift gaf er stelselmatig de brui aan, kapotte cilinders, kapotte fuelpomp (3de hands motor), lekke banden (oude vliegtuigbanden, echt waar!), en die startmotor klonk ook erg zwak (weet niet vanwaar die komt),
maar die zal het natuurlijk pas begeven als we terug het water IN willen! Ik durf erop te wedden!

Drie dagen bootstrippen en "winterberging" voorbereiden later waren we busgewijs al naar Brazilië onderweg via de uitgestrekte Sabana Grande, op zoek naar Latijn-Amerikaans avontuur...

Venezuela?!

2008-07-20T02:06:00.006+02:00

That’s it, tis beslist! We gaan ECHT verder!
Eve heeft definitief ontslag genomen, tis officieel, we gaan naar de Pacifiek! (en verder!)

Maar wat gaan we met de boot doen tijdens het orkaan seizoen (dat btw ondertussen officieel begonnen is!)?
Gezien we graag Latijns-Amerika willen verkennen zou het logischer zijn dat we ten minste naar Trinidad of beter nog Venezuela varen en de boot daar op het droge laten staan terwijl we rondtrekken met de rugzak! Alleen rest de vraag nog: hoe veilig (of onveilig) is de Venezolaanse kust??? Verhalen van “armed robbery’s” komen ons strot uit, wat is waar en wat is overdreven? Wat is de kans dat er ons iets kan overkomen? De dag voordat we beslissen te vertrekken luidt er een bericht op het lokaal cruisersnet (VHF 72) dat er gisteren om 1500u een zeiljacht is overvallen en helemaal leeggeroofd. Het voer wel in een berucht gebied (Peninsula de Paria), vlak bij de kust. Hoe stom kan een mens zijn??
Soit, met een krop in de keel zijn we dan maar vertrokken richting “Los Testigos”, een archipel op 45 mijl van de Venezolaanse kust, relatief veilig volgens de coastguard. (wat the f#*% betekent relatief veilig??) Vijventachtig mijl ’s nachts varen in zalige (zeil-) omstandigheden verdoezelden de potentiële piraterij miserie. Zeker toen we s’ morgens op Testigos Grande voor anker lagen waren alle zorgen vergeten. Viva Venezuela!! Zo’n prachtig desolaat natuurreservaat, zó massaal veel vis dat ze bijna vanzelf de boot in sprongen! Dolfijnen en ik zou gezworen hebben van een koppel beloega’s te hebben gezien, ware het niet dat die hier niet voorkomen…?

Rond de middag heb ik van lokale vissers een mooie dorade kunnen ruilen voor 3 luizige Heineken’s!! Wat een deal! En die gasten waren nog content ook! ;)
Toch een 8- tal cruisers aan het idyllische Playa Real, waar we met z’n allen samen, lekker veilig de nacht konden doorbrengen.

Isla Margarita is nóg zo’n gereputeerde gevarenzone.
De eerste zeiler die we aanspraken toen we met de bijboot aanmeerden aan Juan Marina was een sympathieke gepensioneerde Zuid-Afrikaan dietwee weken geleden s’nachts, guess what, overvallen was op een te mijden ankerplaats van Isla Margarita (Pampatar), waar hij helemaal alleen voor anker lag. Hij had geen zeilpilot en heeft de prijs duur moeten betalen!
Later bleek dat de catamaran die vlak naast ons geankerd lag, s’ avonds overvallen was terwijl de babysit alleen aan boord was. Resultaat: $6000 gestolen en dat was net het bedrag dat hij gewisseld had enkele dagen ervoor! Toeval? Don’t think so!

Redenen genoeg voor ons om hier niet te blijven plakken. We varen via Isla Coche naar Cumaná (Marina), om dan de erg mooie Golfo de Cariaco binnen te varen waar we de boot op het droge zetten in Madregal tot maart 2009?
We gaan in Latijns-Amerika rondtrekken! OE-YEAH!!

Grenada

2008-07-20T01:54:00.003+02:00

Het meest zuidelijke van de Windward Islands is Grenada. Door de Spanjaarden zo genaamd vanwege de gelijkenis met de heuvels in Grenada. Erg mooi! Saint George’s is de hoofdstad waar je naar Caribische normen alles kan vinden!? Alles is relatief natuurlijk. Maar het is leuk om te slenteren in de soms véél te steile straten van de stad. Muskaatnoot, chocolade, rhum (what’s new?), baksteenarchitectuur, shops en bouwvallige kerken waar de daken zijn van afgeblazen typeren het eiland.

Wij ankeren in de romantische lagune van St George waar we tijdens een lunch op een boot van vrienden (Milo One), onze eigen Cries n Whispers zien weggeblazen worden door een hevige windstoot, recht naar een grote betonnen steiger! Het anker krabt en dat is de eerste keer in 10 maand ankergeschiedenis! Enkele meters voor de impact van het gevaarte konden Ivan en ik de boot terug op een veilige plaats ankeren. We hebben dan maar het dessert overgeslagen en zijn prompt naar Prickly bay verhuist waar de ankerbodem wél goed is!

Grenadines

2008-06-26T18:03:00.003+02:00

Yep, we hebben het gehad! De meest degoutante oversteek van de reis! 400 mijl scherp aan wind, in (te) grote golven, met véél wind of geen wind, squalls, maar wel altijd die ge*§#drekkinge golven! Komt daar nog ’s bovenop dat het erg bewolkt was, en dat is iets wat we als bijna ingeweken “Cariebelgen” niet meer gewoon zijn!

Dit zijn “tropical waves”, de voedingsbodem voor hurricanes, iets waarvoor we nu zo snel mogelijk naar het zuiden vluchten! In Trinidad, Curaçao of Venezuela ben je veilig weg van die monsters.
Het was 5 dagen (winchen, ploegen, kappen, vloeken, balen) later toen we het anker lieten vallen in Port Elisabeth, Bequia (zeg bekwei). Zalig! Een baaitje waar de tijd sinds decennia is blijven stilstaan en dat je al de miserie van de afgelopen decennia doet vergeten! Menig circumzeilers hebben hier het anker definitief ingebetoneerd. Zelfs het aantal charterboten kon ik op één hand tellen. T’is off-season, misschien wel het beste moment om in de Grenadines te zijn! De bars en restaurants zijn er een beetje gedilapideerd bij, maar als we de volgende dagen rondtrekken, ontdekken we een erg mooi, authentiek, toeristenloos eiland.
De meest zuidelijke punt van Bequia heet “the Moonhole”, een ex- nederzetting van een sekte gesticht door een Amerikaanse Vietnam veteraan.. Tientallen vervallen grotbungalows in een flauw afkoosel van “neogaudiaanse” architectuur (stabiliteit was duidelijk niet hun sterkste vak). Maar wel een voorbeeld van creativiteit en integratie. Vreselijk intrigerend, te meer dat we er eigenlijk niet binnen mochten!
Mustique
Nog zo’n mythe van een eiland, waar de rijksten der aarde zich hebben teruggetrokken. Een heel eiland als een idyllisch prachtig onderhouden park, vol met gigantische neoromantiek villa’s, waar iedereen erg vriendelijk is en zich verplaatst in een golfcart, en waar criminaliteit nog moet worden uitgevonden… zoiets…

Canouan, is de helft eigendom van één *****resort, waar je $200 p/p inkom voor moet neertellen, spijtig, want de autochtonen in de andere helft zijn er erg vriendelijk!
Maar ook goed, want dit resort geeft werk aan 600 eilandbewoners!
Meyreau… Onze favoriet! en dan nog in off-season! Salt Wistle Bay, verlaten stranden, mooie natuur, een schattig authentiek dorpje, cristalclear aquaturqoise water, mooie riffen, zucht…

Tobago Cays, het postkaartje van de Caraïben… met té veel cruisers.

Palm Island, Little Saint Vincent, Carriacou , Grenada...

exclusief te bekijken door Pat & Sandra...

2008-06-14T22:25:00.003+02:00

British Virgin Islands

2008-05-15T23:23:00.009+02:00

Een prachtige overtocht van 85 mijl naar the BVI’s. Net voor zonsondergang zijn we vertrokken met 15 knoop bakstag wind, een hilarisch dolfijnencircus rond de boot en een volle maan die zo fel scheen dat het precies was alsof we op de middag met een donkere zonnebril de zee op gingen.
Het was in de late ochtend dat we de beschutte archipel binnenvoeren. Plots zijn de wilde Atlantische oceaan golven getemperd tot een gladgestreken zoetwater matras.
Er zijn tal van eilanden met beschutte baaitjes op slechts enkele mijlen van elkaar verwijderd waar je met volle teugen van elke zonsondergang kan genieten.

Komt daar nog ’s bovenop dat je in een aquarium vaart met tal van beschutte riffen en een diversiteit aan koraal, planten en beesten in alle maten en kleuren. Snorkelen.., man ik heb zoveel gesnorkeld dat ik het onnatuurlijk vind om nog te ademen zonder een scuba in mijn mond!

We hebben hier royaal en intens geleefd, met vrienden langoest en Cubaanse sigaren geconsumeerd, gewerkt, gelachen en genoten, t’ was hier mooi!
Ik ondervind aan der lijve waarom dit zo een populaire zeilers bestemming is! Ik ken een aantal zeilers die, eens dit geproefd, hier nooit meer weg te jagen zouden zijn! Maar wij gaan verder…

SXM, the friendly island …yeah right…or maybe?

2008-04-05T00:16:00.001+02:00

The friendly island is wat de toeristische dienst van Sint Maarten als moto heeft gekozen voor haar eiland. Maar dit is toch niet de reden waarom wij hier zolang zijn gebleven! Wij weten ondertussen wel beter! Nadat we zelf aangevallen zijn door enkele beschonken Afrikanen en veel verhalen van geweld en diefstal hebben gehoord, is dit wel het laatste dat we van dit eiland kunnen zeggen. Alhoewel...

We hebben hier een fantastisch en onvergetelijke tijd meegemaakt!
Het mag in de grond misschien een iets minder “friendly island” zijn, maar de ingeweken Europeanen zijn hier wél ongelooflijk vriendelijk, helpfull en gastvrij! We hebben gelogeerd bij vrienden in hun poepsjieke spaanse villa met zicht op de prachtige Simpson Bay!
We hebben als vrijwilligers “meegeholpen” aan de legendarische Heineken regatta, een safety, firefighting and survival training gevolgd, den toerist uitgehangen op enkele megayachten, het eiland rondgecheesd op een 500 pk motorboot, tal van hechte vrienden gemaakt, etc, etc…

Komt daar nog 's bovenop dat ik mijn zusje (met familie) op bezoek heb gekregen en dat we samen naar Anguilla (in een alweer poepsjieke villa) op vakantie zijn geweest! Daarmee kon ons verblijf niet meer stuk!

Anguilla

2008-04-02T19:35:00.004+02:00

Alvast enkele beelden van ons verblijf op Anguilla... ;)

St- Barth

2008-03-15T23:28:00.000+01:00

Met een gemiddelde van 7 knoop kwamen we mooi op tijd de “Rade de Gustavia” binnengezeild. Saint Barthélemy…
Alweer een Frans eiland maar deze keer een mondain stukje Frankrijk. En belastingsvrij! Je kan het zien aan het aantal mega jachten dat zich in de kleine havenkom proberen te wringen. Gustavia, de hoofstad, is een waar vrouwenparadijs. Het bestaat enkel uit haute couture boetieks, juweliers, parfumeries, lingerie- tassen- en schoenwinkels. Afgewisseld met af en toe een lounge bar en de bij cruisers gerenommeerde “Le select” snackbar. Een heerlijk vettige hamburgertent tussen al dat chic.

Het leuke voor mij (maar voor eve ook) is dat er hier een hoog chill gehalte heerst, ongewoon veel voor een Frans eiland: geen druk verkeer, geen files, geen criminaliteit, bijna te mooi om waar te zijn, maar dat heeft alles te maken met de lokale grond- en vastgoedprijzen. Zelfs Rockefeller heeft hier een deel op zijn naam staan. Het eiland mag dan wel een oase van rust zijn, maar dat is de rade des te min (erg populair bij zeilers). Gelukkig is er Anse Colombier! Het is een ongerept en wat geïsoleerde ankerplaats waar je volledig tot rust kunt komen in kristalhelder water en je zwemt hand in hand met 3 schildpadden (ttz Eve toch als ik haar mag geloven!) Een ruige 35+ wind depressie wordt aangekondigd en ik zou geen betere plaats hebben kunnen bedenken om dit uit te zingen. We blijven hier nog wat langer!

zAAAAlig Antigua

2008-03-05T23:00:00.000+01:00

Falmouth bay binnenvaren heeft zoiets als in Parijs geteleporteed worden op de Champs Elisées op de 14de juli. English Harbour en Falmouth is het Mekka van de zeilsport in de West Indies. English Harbour voor de jachties en Falmouth voor de MEGA jachten. Wij varen natuurlijk de laatste binnen. :)
Eens het anker gezet was in de grote lagune konden we niet geloven hoe zalig rustig het hier wel was! Net alsof we ingegoten waren in een enorme betonsokkel. Rondom ons niets dan yachten met 5 of 6 paar spreaders in de mast of motorjachten met evenveel verdiepingen.

English Harbour anderzijds is als een museum jachthaven (het is ook de oudste jachthaven van de west indies) maar dat nog steeds erg populair is, met honderden boten van overal ter wereld.
Zelfs roeiboten in een race over de Atlantische oceaan komen hier afgemat en uitgemergeld binnengepeddeld. Als je dan vraagt hoe het was zeggen ze: amazing and fun! ...Yeah right!

Je voelt toch een erg Britse sfeer op Antigua, en niet alleen omdat er veel Britten zijn, maar ook wegens oude Engelse architectuur, Brits eten, Brits bier, en zelfs de radiostations spelen oude Britse popmuziek. Een welgekomen afwisseling op de zouk tunes die ondertussen ons oren uit komen.
Terwijl we van hier het eiland rondreisden kwamen we genoodzaakt in St John's aan, de “hoofdstad” van Antigua. Veel is er niet te zien behalve de pakkend mooie St John's kerk en de vreselijk lelijke cruiseship steiger. Daartussenin is er een national museum en een leuke smeltkroes van rommel winkeltjes van chinezen, afrikanen, jamaïcanen, syriërs, en weetikveelwatnogallemaal andere nationaliteiten.
Bussen zijn gevaarlijk in Antigua! Vooral diegene waar muggen in zitten! Ik ben zwaar aangevallen door een of andere vraatzuchtige mug die me op mijn voeten alleen minstens 60x gestoken heeft!

Na een week verblijf in Falmouth varen we langs de mooie, grillige kust de hoek om naar Jolly Harbour, waar projectontwikkelaars pogen een Saint tropez imitatie te bouwen, maar wat het nooit zal worden. Wel een erg mooi strand en lagune dat alweer spijtig genoeg quasi geheel is ingepalmd door een of ander cheezy resort. Na twee dagen klaren we uit en hijsen de zeilen nog vóór zonsopgang, varen met kloppend hart in de keel tussen riffen en ondieptes, omdat de oversteek naar St-Barth’s 70 mijl is en we willen zeker vóór zonsondergang op onze ankerplaats kunnen aperitieven!

Montserrat

2008-03-01T21:37:00.001+01:00

Tradewinds zijn stabiele winden boven en onder de evenaar die altijd uit dezelfde richting waaien, behalve wanneer wij naar Antigua moeten! Noord van alle richtingen! In geen maanden heeft de wind uit het noorden geblazen, maar uitgerekend als wij noordwaarts moeten varen, komt die uit het noorden! Dan maar varen naar het mysterieuze Montserrat (40 mijl NW), dat door hun Souffrière vulkaan ruim de helft verwoest is. Daar kunnen we overnachten in een rustig baaitje, het eiland verkennen en de volgende dag verder varen naar Antigua.
Als we tegen het eind van de namiddag naderen kunnen we het apocalyptisch eiland aanschouwen alsof de uitbarsting pas gebeurd was.

Nochtans was de laatste uitbarsting in 1997. Dat ding blaast nog steeds onheilspellend veel stoom, en je mag als bezoeker niet in de “exclusion zone”, omdat er nog steeds erupties kunnen plaatsvinden! Spijtig, want vulkanologie boeit me enorm, het zijn de roots van het leven (allee, de mijne toch).
Rustig ankeren… yep, dat was dus ook al niet meer mogelijk door die f*#! vulkaan, de beste ankerplaatsen liggen ook al in de exclusion zone, waardoor we nog enkel kunnen liggen in een weinig beschutte open baai, maar net toen we voor zonsondergang het anker gingen gooien, kwam de maritieme politie op ons af om te zeggen dat we moesten ankeren in de little bay, 5 mijl verder noordwaarts. Dus mochten we nog eens opkruisen tegen de wind en golven in het stikdonker langs een onbekende kust met ondieptes en rotsen, en dat haat ik!
Gelukkig zijn we (bijna 2 uur later!!!) ongedeerd toegekomen maar in een baai helemaal open voor de noordelijke branding, maw we hebben geen oog dicht kunnen doen! Volgende morgen bij zonsopgang waren we zodanig gedegouteerd dat we beslist hebben asap door te varen naar Antigua, ik wou die f*%#! vulkaan en wat overblijft van dat eiland al lang niet meer zien!!

Les Saintes (Guadeloupe)

2008-02-28T17:20:00.011+01:00

Les tambours sonnaient à notre arrivée sur Les Saintes. Presto, le dinghy s’est retrouvé dans l’eau et nous avons suivi l’appel des chants. Les chèvres et les poules s’excitaient dans la rue quand tout à coup un feu d’artifices de plumes et de rubans à surgit sur nous et nous a entraîné dans la cadence. La musique carnavalesque a fait vibrer les rues du Bourg sous les couleurs de costumes plus extravagants les uns que les autres. Les rythmes contagieux nous ont fatigué jusque bien après le couché du soleil.

Les longues heures en mer font fondre les muscles des jambes. La danse en parade a bien réveillé tout ça, et pour continuer l’entraînement, la monté vers le Fort Napoléon a fait l’affaire. Cette balade est un délice de vues panoramiques surplombant l’Atlantique et la Mer des Caraïbes. Un vrai plaisir, si ce n’est pour les mobylettes, moyen de transport par excellence aux Saintes, qui forment ici un vrai danger publique.
Le Fort Napoléon est assailli par les iguanes. Ces animaux aux airs préhistoriques ont l’art de se camoufler sur les branches au soleil et une façon bien rigolote de se dandiner en fuyant quand ils font des bêtises. Michel voudrait bien en adopter un sur le bateau… Moi je préfèrerai un de ces adorables colibris qu’on voit butiner les innombrables fleurs. Mais bon, laissons ces petites bêtes dans leurs habitats !
Les journées suivantes, nous sommes partis à la découverte des diverses plages idylliques de ce petit archipel. Calmes et ombragées par des palmiers, nues et fouettés par le vent et la mer déchaînée, couvertes d’éponges et de coraux arrachés, petites, mignonnes ou longues à perte de vue… il y en a pour tout les goûts. Mais surtout goût paradis, vacance et noix de coco. Les Saintes, c’est à faire, mais les îles du nord et la curiosité nous ont appelé. La trémousse de toutes ces fesses bien rondes pendant la parade carnavalesque a dû faire trembler l’île et susciter à son tour la houle en mer car notre départ orienté entre les ailes du « papillon » (autre nom donné à la Guadeloupe) ne s’est pas passé comme prévu.

Guadeloupe

2008-02-27T21:31:00.000+01:00

Twintig mijl verder lig je alweer in een baaitje rustig te dobberen, dachten we, zonder het weerbericht eerst te checken, want voor die luizige 20 mijl varen hebben we toch geen weerbericht nodig? Yeah, right!

Eens we uit de beschutte baai waren woei er een harde bries met dito (giga oceaan-) golven recht in de neus! Shit! Na een uurtje proberen gaf ik het maar op, waarom vechten tegen de elementen terwijl we lekker in ruime wind kunnen varen langs leizijde van Basse Terre ipv naar de hoofdstad Pointe à Pitre. Ok, het was wel niet de hoofdstad, maar er waren erg mooie ankerplaatsen langs de minst toeristische zijde van het eiland. Eens in Baie Deshaies konden we rustig ankeren, de boot achterlaten en een auto huren of bus nemen om Basse Terre en Grande Terre te verkennen.

Mooi, doch een beetje gelijkaardig aan Martinique (teveel Fransen) dus na een week rondreizen én het weerbericht te checken wilden we graag verder naar de meer eilanden, Montserrat en Antigua.

Dominica

2008-02-02T23:54:00.006+01:00

Na een zalig dagje halve wind zeilen in een 20 knoops windje, kwamen we laat in de middag aan in Roseau, de hoofdstad van een donzig groen eilandje. Dominica wordt vaak overgeslaan door cruisers wegens zijn reputatie dat er vaak wordt gestolen indien je je boot durft achterlaten.

Toen we de mooie baai naderden werden we tegemoet gevaren door een erg vriendelijke jonge cowboy alias boatboy ,Desmond genaamd, die zijn services -indien gewenst- aanbood. Hij wees ons een veilige ankerplaats aan net voor zijn huis. Security garanteed... Zo verschillend aan Martinique, maar zo leuk, zijn wij precies in de tijd teruggevaren. Golfplaten huisjes, kiekens en varkens op 't strand, mensen die zwemmend gewoon een babbel komen slaan, een schitterende chill- atmosfeer.
Een beetje ongerust, maar toch blij dat we hier zijn gestopt, gaan we slapen na een waanzinnig mooie zonsondergang.
De volgende dag gaan we op verkenning -jawel, we verlaten de boot- in de jungle, naar watervallen en hotsprings. Het gevaarlijkste op het eiland voor ons zijn eerder de cruise-schepen met kuddes luidruchtige, dollarverspillende toeristen. Dominica-inwoners zijn vreselijk vriendelijke mensen (hoewel koppels vaak luidkeels boel maken op straat).

Je plukt de mango's van de bomen. Erg goedkoop, veel tasty groenten en fruit, lekkere restokes met reggaemuziek, rastacultuur, overal loop je Bob Marley tegen het lijf die je telkens vraagt: Yo Mon, eveything bless?

Enkele dagen later voeren we naar Prince Rupert Bay, de beste ankerplaats van het eiland naar verluid. Wat blijkt, er is s’nachts zelfs security die in de ankerplaats patroulleert.
Een schitterende baai met perfecte ankerbodem, enkele huisjes en big papa’s bar, een reggae-lounge-bbq-bar tussen de palmbomen en zetels aan het strand. Meer moet een mens niet hebben! :))

Martinique

2008-01-20T23:17:00.001+01:00

De West Indies... Een zalig klimaat om even uit te rusten na al die calamiteiten van de oversteek. Le Marin, de grootste jachthaven van het eiland, is erg geschikt om quasi alle herstellingen uit te voeren. Er is zelfs een winkel waar je dieselmotoren in alle maten en merken gewoon van
’t schap kan meenemen! Gelukkig hebben wij dat niet nodig, want goedkoop zijn ze hier niet!

Na een dikke week te hebben uitgerust (en gefeest) in Marin en vooral in het vlakbij gelegen mooie Saint Anne, zijn we langs de westkust naar het noorden gezeild. ’t Heerlijke is dat je steeds in mooiere baaitjes terecht komt. Je dropt je anker op 5 meter diepte in glashelder water en plonst daarna met je hele snorkelwinkel t’ lauwe sop in, om te kijken of het anker goed ingegraven is, maar ook om te zien welke prachtige tropische vissen en schildpadden er te zien zijn!

Meestal worden we tijdens het binnenvaren van een baai begroet door een dikke zeeschildpad die haar kop boven water steekt om te controleren of we alles wel naar believen doen.

Aangekomen in Fort-de-France, de hoofdstad van Martinique, huren we samen met brits-duitse zeilvrienden Chris en Susy een auto om wat van het binnenland (lees=jungle) en de oostkust te verkennen. Rare dingen die auto’s, die kunnen zo snel, staan in files, en ze hebben zelfs remmen!!!

Hierna zeilen we verder tot Saint-Pierre om uit te klaren en de weg noordwaarts verder te zetten. Volgende halte: Dominica, velen mijden dit eiland omdat er sprake is van boat robbery en vervelende boatboys, maar wij gaan daar lekker naartoe!!

3 tot 26 december: Fluitje van een Cent...

2007-12-27T22:48:00.000+01:00

Het zeilen in de passaatwind is zoals surfen op een eindeloze golf, die warme wind uit de ideale ruime hoek,die met de ideale windkracht blaast en nooit ophoudt. Je vaart in een soort trance, of een droom en dan krijg je er nog dolfijnen bovenop. LEKKERRRR…

Alleen hebben wij dat geluk bijna nooit mogen proeven. Ik hield al weken op voorhand de transatlantische gribfiles in de gaten en wat bleek? Dat het daar al even lang 25 knopen woei vanaf de kreeftskeerkring. Schitterend!
Net toen wij de 23° latitude passeerden, zeg maar de oprit van de passaatwind-autostrade, was het gedaan! We kregen in de plaats een lullig 15 knoops zuchtje! Da’s amper genoeg om de zeilen in een voordewindse koers op die oceaangolven bol te houden.
De zeilen trimmen bij vertrek en achteroverleunen tot aan de overkant…dat is voor ons een fabeltje. Maar toegegeven, kerst vieren op spinaker op de Atlantische oceaan geeft wel een kick.
Ok, er is de wind, maar ook de vermoeidheid. Het materiaal wordt zwaar op de proef gesteld. Het comfort aan boord van een rollend schip, gekraak, gekluts of geklop van alles dat maar kan lawaai maken, de aanhoudende misselijkheid van Eve, de verveling in de windarme periodes…
Je gaat van mij niet horen zeggen dat zo’n oversteek een fluitje van een cent is. ’t Is hard ook al zijn de omstandigheden normaal gezien ideaal.

Er zijn van die momenten dat je jezelf afvraagt “Waarom zitten wij hier eigenlijk”?
- Zoals wanneer je in grand écart terwijl de zeilen rond uw oren flapperen, op het voordek van een vreselijk schommelend schip met de spiboom (die met 2 handen vast moet houden ) overstag wilt gaan. (en geloof me, we zijn véél overstag gegaan)
- Of als je voor de zoveelste keer je middagmaal van de vloer moet schrapen omdat de boot nu nét anders beweegt op ’t moment dat je je bord hebt gevuld.
- Als er out of the blue een hekgolf in de nek kletst op ’t moment dat je rustig in ’t zonnetje van lekkere Smacks zit te genieten.

Maar gelukkig zijn er van die momenten dat het wél fantastisch is om op de Atlantische oceaan te zijn…
- Zoals wanneer je tijdens het ochtendgloren van je honeysmacks kan genieten zonder dat een enorme hekgolf je overspoelt. ;)
- Of wanneer je wel die beloofde 25-30 knopen turbowind meekrijgt (zie filmke).
- Als je s’nachts onder een hallucinante hemel vallende sterren ziet als raketaanvallen op de horizon.

Om de verveling tegen te gaan hebben we veel films en series meegekregen waarvoor nogmaals dank aan alle vrienden. Het doet deugd om even in een andere wereld te vertoeven gedurende enkele uren. Onze favorieten tijdens de oversteek was “Heroes” en “Friends”.

Facts and figures:
Een oversteek van de Canarische eilanden naar de Antillen is een 2900 mijl (kleine 5000 km) zonder te spreken dat je met een windvaan (die de hele tijd gestuurd heeft) ook tergend vreselijk zigzagt, gemakkelijk 20° uit de koers bij weinig wind. Plus, als je niet direct op de goede koers zit dan denk je “boaf, ik ga morgen wel overstag, anders sta (of lig) je wéér op dat voordek te waggelen”
Tot op heden hebben we trouwens 5253 mijl afgelegd sinds ons vertrek of 1/5 van de wereldomtrek, héhé!! (…al dat afzien en we zitten nóg altijd in Europa!)
+-32900 minuten of een kleine 23 dagen los van alle land, een gemiddelde snelheid van 5,6 knoop.
Pieken wind gaande van bijna 40 knopen squall-wind, maar ook tot een luizige bries van 5 resulterende in even wisselvallige snelheden als een hormonale vrouw. Onze piekdag registreerde toch 160 M. Er stond toen een heerlijke 25 knoop. De overige 70% van de oversteek hadden niet meer dan 15 knoop.
Geluk gehad of niet? In de eerste week al zijn 5 achtergelaten zeilboten gerapporteerd, slechts enkele honderden mijlen voor ons.

Food is beter meegevallen dan verwacht. Na twee weken, sabbel je religieus op de laatste appelsien als een tiener die zijn eerste passionele kus geeft. “Mais pas de problème avec notre plantation - les Mung-beans ça pousse bien”. Eve droomt van watermeloen, gegrilde kip en een fris slaatje, ikke van Gentse stoverij met frieten, Malteser-ijsroom en Sachertorte!

Soit, we zijn 26 december aangekomen in Marin, Martinique.
Is het de ti-ruhm, landziekte of de vermoeidheid, of misschien de Zouk-vibes? De wereld waggelt nog steeds onder onze voeten. Wij hebben alvast onze lever op de proef gesteld met zalig overrijpe stinkende Franse kaas met baguette, ijsroom en cocktails!!Wat is het goed om weer op de wereld te zijn!!

winter op de Canarische eilanden

2007-11-26T17:34:00.000+01:00

Het is ondertussen bijna winter op de Canarische en de volle 27° maken deze drukke periode een stuk dragelijker dan het bij ons moet zijn. Dankzij een uitgebreid assortiment aan variëteiten mandarijnen voelen wij ons niet ontaard. In de moeilijke momenten dragen wij een sjaal en zing ik Kerstliedjes, maar anders is het de bikini en voor michel een short(!!) als dagelijkse kledij.

Ja tis weer een tijdje geleden, wij leven dus nog en zijn nog niet op de grote oceaan.
In de voorbereidingsdrukte hebben wij een beetje de blog uit het oog verloren. Leuk te weten dat we gevolgd worden. Bedankt voor de lieve mails.

Even recapituleren.
Het bezoek van Jan was super aangenaam. De perfecte gast! Het is met spijt dat wij wegens verfijningswerken aan de boot Jan alleen naar Tenerife hebben moeten laten gaan voor het laatste stukje van zijn verblijf.
Enfin…alleen…? De lift bleek een zeer comfortabele 18 meter Catana 58 catamaran te zijn. Wij hadden ook best willen meegaan.

Wij hebben samen gezellig gereisd, gewandeld en bezocht tot we erbij neervielen. We hebben boeiende mensen ontmoet die gezond gestoorde dingen doen.
Er was Olivier Kersauzon, beruchte wereldzeiler uit Brest (aan wiens ponton wij trouwens gelegen hebben in de 2 pijnlijke weken Brest) die zijn trimaran met 11000liter diesel kwam vullen om naar Brasilië en Patagonië te gaan filmen, Marco alias “ super cool, een super begaafde italiaanse regisseur”, de compleet gestoorde Texaco crew met een dinghy-race-fever, jonge zeilers met dromen, oudere zeilers met ervaring, super sympatieke inwoners, aangespoelden, bezoekers… Er zijn hier mensen uit alle hoeken van de wereld (Japan, USA, Canada, Zweden, Engeland, veel Duitsers en Hollanders , Kiwi’s…en zelfs een mexicaanse boot) die vol interesse deze planeet willen verkennen, verkend hebben of even uitblazen…

Autochtonen zijn hier ongelooflijk gastvrij, behulpzaam en warm. Spijtig dat de prijzen meer dan verdubbeld zijn in de laatste 4 jaar. Las Palmas is NOT-ANYMORE the place to be voor bootmateriaal. Tip voor vertrekkers: de prijzen zijn over het algemeen interessanter in Frankrijk en Duitsland, en op beurzen. Er werd ons aangeraden om het aanschaffen van bepaalde bootspullen uit te stellen tot hier… met een goed netwerk en organisatie, maak je veel betere deals thuis!

Wat food betreft, mocht ik het “begin” herdoen, dan zou ik veel meer blikken yummie stuff en sjalotjes bij ons of in Frankrijk kopen. Aardappelen,ajuin, pasta, melk, en tomaat in blik koop je beter progressief, maar de petit salés, cassoulets en volauvents, als je dat denk te lusten in warmer weer, neem maar een stock! De chocolade hier is trouwens ook niet te vreten. Lokale”lekkernij” is Gofio (GoodforU…NOT!). Je kan het vergelijken met geprest geweekte hondenkorrels (with all respect weliswaar, maar niets voor onze tastebuds).

Om Jan te overtuigen dat er meer was aan Gran Canaria dan naaktstranden met verrimpelde exhisbisionisten en gay-cruisers, heeft Jesùs ons een exclusieve gegidste rondleiding gegeven van het noorden van het eiland. Jesus is een security bad-ass (in de allerpositiefste zin van het woord) met een hart van Goud. Hij komt uit La Palma, werkt hier en woont in zijn camionette waarmee wij de wisselvallige landschappen hebben verkend.

Jesus hebben we ontmoet vóór de cathedraal van Santa Ana waar volgens de jaarlijkse traditie drie van de 8 openlucht scènes van het Don Juan toneelstuk worden opgevoerd rond 1 November. T’ grappige is dat na elke scene er zich een massa mensen naar de volgende scene rept om een goed plaatsje te kunnen bemachtigen

Na het vertrek van Jan hebben wij ons gesmeten in het pimpen van de Cries’n Whispers. Zij krijgt nu een stuk meer ampères met haar nieuw zonnepaneel, heeft een splinternieuwe ketting voor een tweede anker, en andere noodzakelijke zaken. Jammer dat ze een stekelbaard is beginnen groeien en last heeft van een vette huid door het olie-water waarin wij ankeren. Een boot verandert hier op enkele weken tijd in een mosselbank als je er niets tegen doet.

De spanning is licht beginnen stijgen wanneer de ARC (Atlantic Rally for Cruisers) begonnen is. Plots was er nergens plaats, overal file, zijn de prijzen de lucht in geschoten. Je voelt een heersende onzekerheid. Drie belgische boten doen mee aan de ARC, waarvan een boot met (voor de kenners) Luc Deleu of all people!
Verder werden de boten steeds maar groter en decadenter, maar da's wel leuk natuurlijk !

Ondertussen leggen we kilometers te voet af slalomend tussen de geplette kakkerlakken op zoek naar de goedkoopste winkels en dat onvindbaar stukje dat juist gepast voor ons bootje moet zijn. Met de super grappige britten Pete en Niki (s/y Don Quichote) hebben we de haven site La Isletta, ondersteboven gekeerd.
Samen met "Tinto" crew Tom en Thea alias “Neeeeeeeej” en onze Britten hebben we leuke games uitgevonden: Jezelf doodvreten in de eat-wat-you-can-for-€6-buffet chinees, volleybal tornooien op 't strand en het onvolprezen “I could nót have got that” gespeeld. Het is een Frisbee spel waarbij je een porno pseudoniem mag kiezen en je de frisbee niet mag laten vallen behalve als je hem niet zou kunnen vangen. Dan verdien je een punt, tenminste als de anderen ermee akkoord zijn. Hilarisch spel!
Op 6 weken tijd hebben wij slechts één nacht in de haven gelegen. Dat is goed positief voor ons budget, maar moeilijker wat de water/food voorraad betreft. Het deed deugd om na al dat touch en go een plekje wat beter te leren kennen, maar de kriebels zijn er weer om het anker te hijsen.
Volgende stop worden de Kaapverden, een tocht van een 8-tal dagen... of Martinique 20 dagen??

Madeira – Canarische eilanden, Isla Graciosa

2007-10-27T21:44:00.000+02:00

Na een vreselijk turbulente nacht in de voorhaven van Funchal (en dit had niets te maken met Eve, maar wel met de golven die de haven binnen rolden), zijn we 8 oktober rond de middag vertrokken richting Isla Graciosa, de meest oostelijke lavabrok van de Canarische eilanden. t’ Vervelende is dat we al vermoeid waren voor we vertrokken, maar we zullen dan maar gewoon vroeger onze wachten beginnen. Eve vindt de nachtshiften leuker dan ik en zij neemt het grootste deel van de donkere nachten voor haar rekening. Da’s dik ok voor mij! De wind is alweer hevig maar hij komt uit een ruime hoek. Het alternatief was twee dagen eerder vertrekken maar dan was het 2 dagen vergast worden (motor). Het is fenomenaal hoe accuraat die gribfiles het weer (tot nu toe althans) voorspellen!
Twee dagen later tegen de middag zien we de impressionante rotsformaties van Lanzarote en Isla Graciosa opduiken. Onze ankerplaats ligt tussen beide eilanden en je vaart langs een falaise die gemakkelijk 200 meter hoog kan zijn!

Als klap op de vuurpijl krijg ik, eenmaal het anker geworpen, een uitbundig welkom wuiven van een naakte jonge vrouw van op een voor anker liggende boot. Tis hier ECHT wel paradijs! :)
Later blijkt dat de zeilers van vooral de noord-europese boten hier graag hun rimpels laten zien, en dat je nergens meer om je heen kunt kijken zonder ze te missen…
Toch is het liggen in dit glashelder water van Playa Francesca, gecombineerd met de prachtige ruige natuur, een niet te missen plaatsje voor elke zeiler die naar dit gebied vaart.
Na 4 dagen sprookjes- snorkelen, kraterklimmen en bbq-en met onze bevriende franse en braziliaanse lotgenoten beslissen we verder te zeilen naar Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote, een tochtje van 25 mijl in quasi perfecte condities.
De oude (verlaten) haven van Arrecife, is een mooie plaats om enkele dagen te spenderen, proviand in te slaan en onze goede vriend Jan alias slaaf-matroos op te wachten die ons op de eilandengroep zal vergezellen.
Dankzij de 10 kilo gidsen die Jan heeft meegebracht vinden we dat Lanzarote in detail te verkennen valt gaan en huren we een "limo" voor enkele dagen. Ik ga mezelf niet promoten tot tourist information desk, maar t’is ongelofelijk wat dit op ’t eerste zicht kaal en dode eiland te bieden heeft. Er is ten eerste een fenomeen kunstenaar- architect, César Manrique, die in de jaren 70-80 zeer eigenzinnig organisch minimalistische lounge-sfeer- architectuur heeft gerealiseerd, zowat op de meeste van de eilanden hier, maar vooral op Lanzarote.

Anderzijds zijn er de montañas del Fuego, een impressionante vulkaansite waar er medio 18de eeuw een enorme eruptie heeft plaatsgevonden en waar je vandaag nog zou denken dat het vorig jaar is gebeurd. Gelijk de Fransen zouden zeggen, “mais c’est HA-LU-CI-NANT!”

De volgende dagen afzakken via Isla de Lobos en Fuerteventura richting Gran Canaria

Porto Santo - Madeira

2007-10-07T22:03:00.000+02:00

De overtocht naar Porto Santo was met haar 485 mijl de langste tot nu toe. Een vrij hevig vertrek vanuit Lisabon, tot 35 knoop wind de hele avond en nacht lang hebben de tocht ingeleid (een 15 à 20 max waren voorspeld). In dezelfde nacht vliegt de pikhaak overboord en breekt het pendulum gewicht van de windvaan. 't Is de laatste keer dat wij vetrekken op vrijdag...

Gelukkig is er Rudolph, onze elektrische piloot, die ons veilig op koers houdt. Het enige probleem is: hij vreet de elektronen uit onze batterijen. Om stroom te sparen sturen wij overdag grotendeels zelf. En dat is niet evident in semi-comateuse (slaap-) toestand.

Het is wennen aan het ritme van de zee, de vermoeidheid, het leven in shiften van 4 uur...

Na 4 dagen en 4 nachten (af-)zien we Porto Santo aan de horizon verschijnen. Wat een zaligheid! Schitterende vulkanische rotsformaties in deze fel blauwe zee maken een mens klein, al voelen we ons ENORM groot om hier te geraken met deze kleine boot.

Met de meest toeristische cabrio-bus dat je maar kan bedenken hebben wij de diverse hoeken van het door de konijnen kaalgevreten eiland bezocht. Naast een huisje waar Colombus heeft gewoond, gratis internet en de mooie stranden die het eiland de (toch lichtjes overdreven) titel "Europese Caraïeben" heeft opgeleverd, is rust het ingrendiënt dat ons tot Madeira heeft gebracht.

In de zon en genietend van een bordje pasta (met by the way een kilo) vongole hebben we Baia d'Abra benaderd. In het eerste, en ook het mooiste baaitje van Madeira hebben we het anker geworpen in glashelder water en gesnorkeld waar we de bodem op 10 m diepte nog zagen. Het verwonderde ons wel dat er hier geen andere boten voor anker lagen, maar na zonsondergang bleek waarom. In een crecendo kwam de deining het baaitje binnenlopen en in het midden van de nacht werden we dooreengeschud alsof we op de topattractie van de foor zaten.

Bij het krieken van de dag zijn we halsoverkop de "rodeobaai" verlaten en naar de oase jachthaven van Quinta do Lordes gevlucht, dat maar een mijltje verderop ligt...

Samen met 4 fransozen dat we langsamerhand steeds beter leerden kennen, hebben we een auto gehuurd om de woeste natuur van het mooie eiland te verkennen. Een wagen klasse 2, de daihatsu, luxe versie met 5 plaatsen en toch maar zo groot als een smart for 2.

Met Patricia in de (licht verbouwde) koffer konden we drie dagen het met tunnels doorboorde eiland doorkruisen. Als er één eiland tunnels heeft is het wel madeira! Het zal een veelvoud aan lopende kilometers aan tunnels hebben dan zijn omtrek. Maar dan zijn er die bergwegen, die een panorama bieden variërend van dichtbegroeide jungle, himalaya, tot gekultiveerde botanische tuin! Zo'n diversiteit aan planten en bloemen hebben we nog nooit gezien. Tis alsof er van elke plant op aarde er een proefmodel op Madeira staat! ONGELOOFELIJK!
Trekkings langs de levadas tot 1600 m hoogte, een assortiment aan bekend en exotisch fruit plukken onderweg, zwemmen in de natuurlijke piscinas en de dag eindigen met een BBQ op het strand... Het leven kan toch hard zijn.

Dan is er nog het charmante Funchal, een stadje met festivals, musea en theaters, een cathedraal, chill terrassen en een ramblas. Leuk!

Na een kleine week is het voor ons tijd om de meteo in de gaten te houden want er wachten ons nog vele paradijzen te ontdekken...

Portugal - Porto - Lisboa

2007-09-20T20:13:00.000+02:00

Povoa de varzim, je spreekt het uit alsof je een hete aardappel in je mond hebt
en dan zit je dicht bij het lokaal dialect. Een erg leuk sfeertje in dit haventje trouwens,
goedkoop, en bijgevolg barst het hier van de circumzeilers die
nog allerlei klussen moeten doen alvorens naar Madeira of de Canarische over te steken.
Same for us, ik probeer al maanden dat verdomde zonnepaneel te doen laden, je weet wel, gratis zonne-energie, maar al wat ik er tot nu toe gratis bij kreeg was een gecrameerde connector en dito kabel. Een afspraak met een electricien is uiteindelijk misgelopen, maar we zullen verder
wel iemand vinden die dit voor ons oplost.
Dan is er het prachtige idyllische Porto. Ik vind dat het iets weg heeft van Venetie. Wij konden daar wel daaaagen blijven, flaneren in die schilderachtige straatjes, of terrassen met panoramisch zicht op de Douro rivier en de stad.
Maar gezien we daar niet met de boot welkom waren zijn we daar slechts 1 dag gebleven, kwestie van principes ;)
Verder geen knijt wind langs die befaamde (onvoorspelbare?) Portugese kust, geen zuchtje, dus alles op motor, goed voor de batterijen van de boot maar slecht voor de onze. Gelukkig was er de hele tijd een stralende zon en af en toe dolfijnen, en dat is ook wel iets waard!

Varen op een zeilboot zonder wind en op motor kan je perfect vergelijken met een
sensorische deprivatie floating tank. Je ziet niets, hoort niets, voelt en ruikt ook niets behalve het gedril en de geur van die dieselmotor en dito uitlaatgassen!

Maar dan aankomen in het oude Lissabon na een week motorhoppen!! Wat een sfeer! Het was alweer een Alibaba´s cave die voor ons openging: Er waren zelfs mensen, en bars, restokes, winkels, architectuur, en cultuur! 2 good 2 B true!

Uiteindelijk zijn we 5 dagen in de schitterende stad geweest en hebben Cascais en Sintra ook bezocht, zodat we weer voldoende prikkels hebben opgedaan om enige tijd verder te kunnen en de volgende etappe te kunnen doorstaan: de 480 mijl lange tocht naar Madeira/Porto Santo.
Probleem als we op zo'n zalige plek aankomen heeft Eve het zo naar haar zin dat ze niet
weg wil omdat er nog zoveel te doen is! Met ijzeren discipline hijst de kapitein de zeilen en vaart richting nieuwe horizonten. :))

Camariñas - Spaanse Ria's

2007-09-09T17:42:00.000+02:00

Wat als een idyllische tocht begon, werd gauw een zeeslag.
Nicolas, onze “groene” matroos die zijn Galicië admireerde vanop de stuurboordbank, en zelf ooit een wereldreis wil ondernemen, ondervond aan der lijve dat Cabo Villiano een legende is dat respect moet afdwingen voor diegenen die ze willen ronden. Van 16 naar 30 knopen wind,
gecombineerd met de grootste golven tot op heden gezien! Twee reven steken en de stagfok hijsen in deze duivelse heksenketel was niet echt waar ik zin in had, met Eve die bijna buiten bewustzijn plat lag, Nicolas die zijn bocadillo queso aan de zee offerde, en ik (de held) met verwondingen aan mijn hele lijf als resultaat (niks ernstig, blijkt wanneer ik door mijn privé dokter Eve ben geëxamineerd). Als beloning kwamen enkele dolfijnen onze boot vergezellen die alle leed plotsklaps de moeite waard maakten…

Verder zijn we langs de wondermooie Spaanse Ria's gevaren, iets waar elke Belg bleek van wordt, als hij dat vergelijkt met de Belgische kust...

Dan is er Baiona en ondertussen zijn we Portugal binnegevaren tot Porto...

Er is geen wind, maar de zon én de dolfijnen zijn er in elk geval bij!

Spanje- La Coruña

2007-09-01T17:47:00.000+02:00

Aankomen in La Coruña na de oversteek van de golf is zoals toekomen in je favoriete pretpark nadat je een hele dag in een overvolle bus hebt gezeten. ZALIG! Het bruist hier van het leven, t’is warm en zonnig, tapabars met terrasjes, leuke winkeltjes en galerijen, mensen leven op straat, prachtige live concertjes en loungebars, en zoveel dingen te doen. Een hele nieuwe wereld na dat grijze Bretagne, nu zijn we precies ECHT op reis!

Golf van Biscaje

2007-08-30T15:01:00.000+02:00

hola compañeros,
een bericht vanuit het spaanse A Coruña.
Na 2 weken wachten in het Bretoense Brest hebben we uiteindelijk
ons "weatherwindow" gevonden, hoewel enkele bretoenen ons adviseerden om te
wachten. Een 3 daagse voorspelling van 20 a 25 knopen wind vanuit de ideale NW riching
was nu ECHT wel de moment om te vertrekken!
Het ging overgens lekker snel vooruit, al waren er grote golven en zelfs brekers die
de oversteek spannend maakten, vooral tijdens de donkere nachten, zonder maan of sterren, alsof je in een zwart gat zeilt, je ziet niets, maar je hoort overal rond de boot golven breken. Je voelt het aan de boot die plots vreselijk scheef gaat liggen, even uit koers gaat om dan opnieuw de juiste voorligging te hernemen.
Al bij al toch een erg mooie oversteek, wisselvallig, maar meestal zonnig weertje.
Dus na drie dagen geweld op zee kwamen we s'middags triomfantelijk aan in het paradijs,
La Coruña, waar we ons wilden tegoed doen aan aan alles waar we de afgelopen dagen
hadden over gefantaseerd! MEGA helados, tapas in alle smaken en kleuren, aperitievos, frutas...
Viva España!!! ;)

EINDELIJK! !!!

2007-08-09T18:34:00.000+02:00

…zullen sommige van jullie zeggen op onze eerste mailing van deze reis. Er waren al enkele vrienden die op ’t punt stonden de kustwacht langsheen het hele kanaal te alarmeren, maar dus hiermede zijn alle zorgen de wereld uit? Tis voor ons een erg intense twintig dagen geweest, met slecht weer, veel depressies, regen, veel wind (uit de verkeerde richting natuurlijk), iets waar elke zeiler in ’t kanaal de laatste maanden over geklaagd heeft.

Gelukkig is het klimaat de laatste week een beetje gekenterd, en konden we wat meer vooruitgang boeken, waardoor we nu in Brest (Bretagne) zijn aangekomen, de springplank naar Spanje.

We zijn dus langs de Franse kust afgejakkerd tot hier, steeds scherp aan de (hevige) wind, beukend in de hoge, korte golven. Zelf de hevigste zeilfreaks (ik spreek over mezelf) werden er zwaarmoedig van, waar zijn we nondedju toch aan begonnen? En ik maar aan Eve zeggen dat dit maar een erg korte marteling is voor het gelukzalige dat nog komt. T’ was zelfs zo erg dat onze gastzeiler, alias “den pat”, die drie weken met ons het zware werk ging klaren, het hem heeft afgetrapt na de derde dag! Maar dat was misschien toch nog een goede zaak voor de romantiek aan boord.
Plus, er waren van die zalige gastro-romanto-quality stops in Normandië en Bretanië, mooie ankerplaatsen, zonnige momenten en heldere, zuivere lucht.
Op t’ moment bereiden wij ons voor voor op de overtocht van de golf van Biscaye, een drie dagen durende tocht. Ik moet nog de sailmail doen werken, het zonnepaneel doen laden, nog een hoop kleine prutsen oplossen, en dan ben ik er althans, klaar voor…

enkele sfeerbeelden bekijk je op onze gallery en klik op "heading west"
of
http://www.flickr.com/photos/9567861@N05/
(je klikt best op het album "westing" en dan krijg je een chronologische slideshow)

just joining the edges

2007-07-03T10:59:00.000+02:00

Mast

2007-06-18T12:26:00.000+02:00

Look at me hughing the mast, THIS is real love...

Chris and Els

2007-06-14T00:39:00.000+02:00

Chis and Els left Belgium in 2001 onboard the Agapetos for a great around the world adventure. After four years and two weeks, they've been back in Belgium but are still intensively enjoying sailing and travelling in many ways.

Three golden rules?

Doe niet "niet", maar geniet = just do it and enjoy this once in a lifetime experience!
Folow your own rythm (inside the safety rules of course)
Never leave on Friday. It's bad luck

It's extremely impressive how well prepared they were. Els handpainted flags, before leaving, of all the countries they planned to visit along the way... Here the diference between a used and a not used one.

Splash

2007-06-12T09:01:00.000+02:00

Siffer's golden rules

2007-06-07T11:30:00.000+02:00

“Have good energy supply.
Don’t overbuy on food (definitely not here).
and… Avoid inviting friends a long period upfront. You don’t really know when you’ll be, where you’ll be.
Boat life tunes you synergicly to each other so joiners will feel like intruders. It’s good when they come, but it’s even better when they go.” Those are the three golden rules recommended by Siffer to add to the previous “yum-pee-loo”.
For the both of us, this talk mostly confirmed things we knew (or at least, confirmed things we think we know). The charm of the “firsts”. The theory has been heard, but I guess we’ll just see for the practice.

Making this trip just feels so right. It’s a great sensation to go for it.

Thomas did warn us though: “Beware. When you’ve climbed that Everest, you can’t climb any higher.”

We’ll get by with a little help from our friends

2007-05-29T00:41:00.000+02:00

The trip we’re planning sweeps a lot of energy. Preparing is an adventure in itself. Many aspects are at sake, and that’s part of the fun. Some say this project is great, some (but definitely not many) say we’re crazy,… and some add action to words and give us a helpful hand. Thanks for being such fun and great support. Love ya guys!

Girls, just so you'ld know, Jan and Francis are a catch: handsome , fun and very smart...even if they don't totally look the part on these pictures ;p

The dentist

2007-05-25T01:30:00.000+02:00

You wouldn’t want to cross an ocean with toothache.... Thorough check-up at Dr.S. Nammour’s practice, a dear friend of the family.

go...Go

2007-05-25T00:53:00.000+02:00

Marie-Ange, Vigdis, Stéphanie and Lieve at the opening of the last exhibition (in which I participated) before our departure, ... Inspiring and talented friends, "real"and charming.

Snifsnif, this I might really miss: musea and our weekly artistic gatherings and discussions :)

eve’s sailing courses

2007-05-22T10:52:00.000+02:00

The captain has been sailing since he’s seven years old. But I wanted to make sure I got the basics right. The sailing courses on caravel were great fun thanks to the entertaining teams. Here “relieved” after the exam: (from left to right) Luc, Pieter, Geike, Frank, Jan, Patrick. Inès too bad we had to miss you on the last day.

FINALLY!!

2007-05-20T21:22:00.000+02:00

13u00: 8 layers of underwatercoating-labor is a fact!
NEOSIL® promised us a maintenancefree underwatership
for 5 years (without renewal)!!!???
...What a S-E-X-Y ass!!!

tsjernobyl at work

2007-05-18T19:53:00.001+02:00

New antifoulingsystem: Environmental safe,
except for the poor guy who applies the stuff,
and guess who that is?

enjoyable diner with oceansailors

2007-05-11T22:51:00.000+02:00

A very enjoyable diner with Luc, (another) Michel and Gwenn.

“How to get your priorities straight” by experienced oceansailors: cook yummy, don’t wee overboard and no t-paper in the loo…
Problems are part of the experience so get pleasure from finding solutions.

AT LAST!! the mast preperations can start!

2007-05-05T22:25:00.000+02:00

april 2007 epoxi-master

2007-05-02T22:22:00.000+02:00

aceton, fiberglass in all colours and sizes, epoxi, polyesterplamuur, epoxiplamuur,
we're ready!

april 2007: schuren & plamuren!!!

2007-04-30T21:39:00.000+02:00

Een nieuwe 6- lagige dampdichte anti-osmose behandeling!
alles moet eraf! De C'NW in haar blootje!
De liefde moet toch wel groot zijn!

Gee, life really sucks!!!

Safety first!

2007-04-07T09:09:00.000+02:00

First aid course on a real doll!
8 weeks being confronted with bloody photo's,
life threatening situations and other situations.
I really hope we won't be needing this!

March 2007: Eve's dive initiation

2007-03-16T16:32:00.000+01:00

Guess what, she's the best dive student or what else did you expect?! :)

Christmas 2006: new HF radio

2006-12-25T21:49:00.000+01:00

Today 's a big day! Look what santa came up with!
All the stuff we need to get e-mail, weathercharts and communicate with other boats!
Allbander, antennatuner, modem. Really cool stuff! ;)

Winter 2006-2007: At the warehouse

2006-11-08T19:22:00.000+01:00

De voorbereidingen kunnen van start gaan!
Afschrapen van antifouling, vernieuwen van de verstagingen, nieuwe buiskap en bimini, automatische piloot, accumonitor, zonnepanelen,

schroefasdichting, ...

nice sailing with 22 knots of wind

2006-09-13T12:36:00.000+02:00

What else does a man need?

summer 2006: The UK

2006-07-31T20:54:00.000+02:00

Ramsgate panorama